-----
***Vienna's POV***
-
Tahimik kami ni Dylan sa loob ng opisina. Tila ba lahat ng tunog sa paligid ay naglaho, at ang natira lang ay ang bigat ng katahimikan sa pagitan naming dalawa. Hawak pa rin niya ang braso ko—’yung braso na kanina ko pa pilit binabawi, pero ngayon, hinayaan ko na lang. Hindi dahil gusto ko. Kundi dahil... kailangan.
Kailangan kong makabawi muna sa kanya. Kailangan kong makuha ulit ang tiwala niya. At higit sa lahat, kailangan kong maibalik ang kontrol.
Napansin ko ang mga mata niya—punong-puno ng kirot, ng pag-aalinlangan, at ng damdaming pilit niyang itinatago. O baka naman ayaw lang niyang aminin na unti-unti na siyang nababali sa mga pinapakita ko. Sa mga tingin, kilos, at galaw na parang totoo… pero hindi naman talaga.
Kaya ngumiti ako. Isang ngiting ma
