Ertesi gün sabah, Timur işe gitse bile ben gitmek istemedim. İçimde tuhaf bir his vardı. Her an kötü bir şey olacakmış gibi, kalbimde anlamsız bir korku peyda olmuştu. Bunun nedeni belki son bir yıl içerisinde yaşadıklarımdı. Belki de falcı kadının söylediklerinin etkisiydi. Çünkü, sevdiklerimi kaybetmenin benim en büyük korkum olduğunu bilir gibi konuşmuştu.
Yatak odasında, pencerenin önündeki koltuğa oturmuş düşünceli halde bahçeyi izlerken, Timur'un arabasını gördüm. Normalde öğle saatlerinde eve uğradığı olmazdı. Merakla yerimden kalkıp aşağıya indim. Onu karşılamak için Sonay'dan önce kapıyı açtım. Beni görünce gülümseyerek dudaklarıma uzandı.
"Güzel karım beni kapılarda mı karşılarmış!" diyerek takıldı ve ellerini belime dolayıp beni iyice kendine çekti.
"Kapı eşiğinde aşk... Aşkı
