Lumuluha kong binibitbit ang bayong kung saan nakalagay ang mga damit na naimpake ko. Kakaunti lang dinala ko dahil karamihan ng mga kasuotang ginagamit ko ay pagmamay-ari naman ni Nay Klaring. Wala akong mukhang maipakita sa mga taong nadadaanan ko dahil nilalamon ako ng hiya. Hindi ko alam kung sa paanong paraan ko mahaharap ang kahit na sino dahil sawim-palad ako at walang alam kung saan pupunta.
I deserve this, I really do. Hindi deserve ni Nay Klaring na mag-alaga ng gaya kong palamunin lang naman at pabigat sa kaniya. Matagal ko na rin naman itong natanto pero naghintay pa ako na mangyari ito. Para akong naghintay ng taong magsasabi sa akin na umalis na at matauhan.
Panay na lang ang pawi ko sa aking pisngi. Minsan ay pinagtitinginan ako rito sa pathway at iyong iba ay halata
