Babam, yavaş ama kararlı adımlarla yanıma yaklaştı. Havanın soğukluğu, aramızdaki mesafeyi daha da belirgin hale getiriyordu. Gözlerimdeki donuk ifadeyi fark etmiş olmalıydı ki, bir anda o mesafeyi kapatmak için kendini zorladı. Tam karşımda durdu ve aniden kollarını açarak bana doğru geldi. O an, zaman sanki durdu; etrafımdaki sesler bir anda silinmiş gibi oldu.
Beni sımsıkı sararken, bedeninin sıcaklığı ve kalp atışlarının ritmi, içimde bir şeylerin sarsılmasına neden oldu. O an, hayatım boyunca hissetmediğim bir duygunun eşiğindeydim. Babamın kollarında kaybolmuşken, içimde bir karmaşa yaşadım. Sarılmanın verdiği sıcaklıkla birlikte, yıllardır içimde biriken özlem ve kırgınlıklar da su yüzüne çıkmıştı. Onun bana bu şekilde yaklaşması, bir yandan huzur verirken diğer yandan beni derin
