Babamın öfkeli bakışları, odanın karanlığında bir ateş gibi parlıyordu. Gözleri, derin bir boşluğun içinde kaybolmuş gibiydi; yüzü ise kasvetli bir bulut gibi asılı duruyordu. Kolları yanlarında sıkıca kenetlenmişti, bu da onun içindeki öfkenin patlamaya hazır olduğunu gösteriyordu. O an, sanki tüm dünya durmuş gibiydi. Kalbim hızlıca atarken, tüm düşüncelerim bir anda donup kalmıştı.
Tam o anda, Rüzgar içeri girdi. Gözleri, karanlığa meydan okurcasına parlıyordu. Adımları, kesin ve kendinden emindi; sanki etrafındaki havayı değiştirecek bir güçle doluydu. "Yeter!" dedi, sesi kararlı ve güçlüydü. Sesinden, içinde taşıdığı cesareti duyabiliyordum. Sanki kelimeleriyle babamın öfkesini dondurmuştu.
Rüzgar, babamın gözlerinin derinliklerine dik dik baktı. O an, her şey değişti; öfke yerine
