"Neden yollarımız ayrılıyor?" çaresizlik içinde yükselen ses tonumla ona baka kalmıştım. İçimdeki duyguları, her ne kadar kabul edememekte dirensem de, ona karşı beslediğim hisler bir gerçekti. O an, kalbimde bir boşluk oluştu; gitmesini istemiyordum. Onunla geçirdiğim anlar, zamanla belirsizleşen bir hatıra gibi zihnimde yer ediyordu. Gözlerim, onun bakışlarında bir şeyler ararken, içimdeki korku ve kaygı daha da büyüdü.
"Sen ailenin yanına gidiyorsun, benimle işin bitti," demişti sert çıkan ses tonuyla. Her kelime, birer ok gibi kalbime saplanıyordu. Sesinde bile mesafe vardı; sanki aramızda görünmez bir duvar örülmüştü. Neden böyle davranıyordu? Anlam veremiyordum bir türlü. İçimdeki belirsizlik, düşüncelerimi sarhoş etmişti. Onun yüzündeki ifade, bir zamanlar paylaştığımız samimiyette
