3 ตระกูลใหญ่

1912 Words

นํ้าเหนือเดินทางมาถึงโรงแรมแกรนเฮ้าส์ในชุดไม่ที่เป็นทางการแต่ก็ดูภูมิฐาน ภายในงานมันเหมือนงานปาร์ตี้มากว่า มีโต๊ะvipอยู่ด้านหน้าสุด แล้วโต๊ะที่เหลือก็ไล่ระดับชั้นลงมา มีสาวๆคอยมาบริการเยอะแยะไปหมด พนักงานเสิร์ฟเดินกันให้ยั่วเยี้ย คนในงานก็เป็นพวกผู้รับเหมา ตัวแทนบริษัท เจ้าของกิจการต่างๆ ทั้งด้านมืดทั้งด้านสว่าง ส่วนโต๊ะหน้าก็จะเป็นผู้มีอิทธิพลในเมืองบริชก็คือ 3 ตระกูลใหญ่ ได้แก่ มังกรดำ พยัคฆา หงส์เหมย ส่วนตระกูลตะวันราชานั้นถึงจะรวยติดอันดับต้นๆของเมืองบริช แต่ด้านมืดสู้3ตระกูลใหญ่ไม่ได้ ตะวันราชาไม่อยากข้องเกี่ยวกับธุรกิจมืดจึงไม่ค่อยออกงานร่วมกับ 3 ตระกูลใหญ่ งานดำเนินไปเรื่อยๆ บอร์ดดี้การ์ดยืนเต็มไปหมด เสียงเฮฮาดังขึ้นไม่หยุดย่อน นักธุรกิจส่วนมากไปแนะนำตัวกับสามตระกูลใหญ่ ส่วนนํ้าเหนือนั่งดูอยู่เงียบๆเพื่อสังเกตการ เขาพาหงตี้มาแค่คนเดียวเพื่อไม่อยากให้เอิกเกริก นํ้าเหนือนั่งร่วมกลุ่มกับนักธุรกิจเล็กๆ แต่สายตาก็สอดส่องหาโอแปงราชาใต้ดิน แต่แล้วสายตาของนํ้าเหนือก็ไปสะดุดพนักงานเสิร์ฟคนนึง พลอยใสนั่งเอง นํ้าเหนือไม่ได้ทักเธอแต่ก็มองดูเธอไม่ล่ะสายตา ด้วยชุดฟอร์มของทางโรงแรมรัดจนทำให้เห็นสัดส่วน หน้าตาที่ดูที่ใสซื่อ ถือว่าเป็นเด็กสาวที่สวยทีเดียว ทำให้เวลาเธอเดินไปเสิร์ฟตามโต๊ะ ก็จะโดนแต๊ะอั๋งอยู่บ่อยๆ หงตี้ก็เห็นเหมือนกันเลยกระซิบนํ้าเหนือ "เจ้านาย นั่นพลอยใสนี่ครับ" "อืมเห็นแล้ว......นี่เธอเดือดร้อนเรื่องเงินหรือไงถึงมาทำงานที่นี่" นํ้าเสียงของนํ้าเหนือดูหงุดหงิดเป็นอย่างมาก แต่แล้ว พลอยใสก็ไปเข้าตาของ พยัคฆ์ เขาจึงดึงพลอยใสให้นั่งลงข้างๆ และพยายามจับโน่นนี่ พลอยใสพยายามปัดมือออก นํ้าเหนือทนไม่ไหวเลยสั่งให้หงตี้ไปพาตัวเธอมา "ต้องขอโทษด้วยครับ สาวน้อยคนนี้เป็นผู้หญิงของนายผม รบกวนขอพาเธอไปนะครับ" หงตี้กล่าว "นายมึงเป็นใครวะ....ไม่เห็นหรอว่ากูถูกใจสาวคนนี้" พยัคฆ์เอ่ยอย่างหงุดหงิด พลอยใสเห็นหงตี้ก็เอ่ย "อ่าวพี่หงตี้ พี่ก็มาหรอ" หงตี้ยิ้มและเอ่ย "คุณชายนํ้าเหนือเรียกเธอ ไปหาเขาเถอะ" จากนั้นก็มองไปที่นํ้าเหนือ "แต่ว่า......" พลอยใสเหลือบมองคนในโต๊ะ "ไปเถอะทางนี้ผมจัดการเอง" พลอยใสพยักหน้า และกำลังจะลุกก็โดนมือใหญ่ๆของพยัคฆ์ดึงไว้ "ไม่เข้าใจหรอกูบอกว่ากูถูกใจสาวน้อยคนนี้.....นายมึงใหญ่มาจากไหนวะถึงมาแย่งเด็กกู" ทั้งโต๊ะเริ่มมองไปที่หงตี้ ไม่คิดว่ามีใครจะกล้าขัดพยัคฆ์ "นายผมเป็นเจ้าของบริษัทตะวันราชา ไม่รู้ว่าพอจะใหญ่กับเขาได้ไหม" หงตี้เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งๆ ทั้งโต๊ะพอได้ยินชื่อตะวันราชาก็หันไปมองที่นํ้าเหนือทันที นํ้าเหนือยกไวน์เชิงทักทายกลับ "ปล่อยเธอไปซะพยัคฆ์" มังกรดำเอ่ยขึ้น พยัคฆ์มองมังกรดำอย่างหงุดหงิด แต่ก็ปล่อยพลอยใสไป ไม่นานพยัคฆ์ก็เอ่ย "กลัวอะไรมัน ก็แค่มีเงิน " "ไม่ได้กลัวแต่ไม่อยากมีเรื่องตอนนี้ นายเห็นไหมว่ามีนักธุรกิจน้อยใหญ่เต็มไปหมด " ในโต๊ะคุยกันว่าจะไปทักทายนํ้าเหนือสักหน่อย เพราะว่า ตะวันราชาไม่เคยออกงานเลย แถมตะวันราชายังครอบคลุมหลายธุรกิจ จะเป็นประโยชน์มากถ้าผูกมิตรไว้ พลอยใสนั่งลงข้างๆนํ้าเหนือและกล่าว "สวัสดีค่ะคุณชาย" นํ้าเหนือไม่ได้ตอบกลับแต่ลุกเอาเสื้อคลุม คลุมให้พลอยใส เพราะชุดของเธอมันรัดมากจริงๆ "ทำไมมาทำงานที่แบบนี้" "เพื่อชวนมาค่ะ" พลอยใสก้มหน้าก้มตาตอบ "ออกจากงานซะ แล้วก็โฟกัสแค่เรื่องเรียนพอ" "แต่..............." พลอยใสกำลังจะค้าน "ไม่มีแต่" พลอยใสมองนํ้าเหนืออย่างหงุดหงิด เธอจะทำอะไรมันก็เรื่องของเธอสิ ถ้าไม่ติดว่ามีหนี้บุญคุณกันพลอยใสเถียงกลับไปแน่ "ทำไม....ไม่พอใจหรือไง" นํ้าเหนือเห็นหน้าพลอยใสบึ้งตึงจึงเอ่ยถาม "เปล่าค่ะ!!." พลอยใสกอดอกและหันหน้าไปทางอื่น เมื่อเห็นท่าทางของพลอยใสนํ้าเหนือก็อดขำในใจไม่ได้ แต่เขาต้องทำหน้าดุๆไว้ "แม่ของเธอรู้หรือเปล่าว่าเธอมาทำงานที่นี่" "ไม่รู้ค่ะ" "ดี.........ฉันจะไปบอกแม่เธอ" นํ้าเหนือเอ่ยจบก็จิบไวน์แดงอย่างสบายใจ พลอยใสได้ยินก็หันมามองนํ้าเหนืออย่างโกรธเคืองและเอ่ย "อย่านะคะ!!......พลอยใสไม่คิดเลยนะคะว่าคุณชายจะเป็นคนขี้ฟ้องขนาดนี้" เธอไม่อยากให้แม่เธอไม่สบายใจ อีกอย่างแม่เธอก็มีโรคลุมเร้าอยู่ ถ้าเกิดรู้เรื่องนี้อาจจะทำให้เครียดจนเจ็บป่วยได้ ขรืดดดดดดดด!! "โอ๊ะ!! ...." พลอยใสตกใจ อยู่ดีๆนํ้าเหนือก็ดึงเก้าอี้ของเธอเข้าไปใกล้ๆเขา แถมยังโอบไหล่ของเธออีก "เธอกล้ามากนะพลอยใส!!.......ช่วยเธอออกมาจากถํ้าจิ้งจอกไม่สำนึกบญคุณยังไม่พอ....ยังกล้าว่าฉันอีกนะ!!" นํ้าเหนือเอ่ยอย่างดุๆพร้อมกับจ้องตาพลอยใส ตอนนี้พลอยใสเกร็งไปหมดเพราะมันใกล้มาก หน้าเธอเริ่มร้อนผ่าว หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น สุดท้ายเธอตั้งสติได้จึงพยายามดิ้น "ปล่อยนะ!!....พลอยใสว่าคุณนั่นแหละที่เป็นจิ้งจอก!!" "เหอะ!!....เธอนี่มัน..." นํ้าเหนือสบถอย่างหงุดหงิด เขาไม่เคยเจอใครดื้อด้านขนาดนี้มาก่อน ยิ่งพูดก็ยิ่งดิ้น พลอยใสเห็นตัวเล็กๆแต่เวลาไม่ยอมก็ไม่ยอมเลยจริงๆ "หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้พลอยใส!!" นํ้าเหนือเริ่มขึ้นเสียงจริงจัง "คุณชายก็ปล่อยก่อนสิคะ!!" พลอยใสไม่ยอม "ก็ได้.....แล้วก็นั่งเฉยๆรอกลับพร้อมฉัน" นํ้าเหนือปล่อยมือที่โอบไหล่ออก "พลอยใสกลับเองได้ค่ะ" พลอยใสกอดอกเอ่ยเสียงแข็ง "เป็นเด็กเป็นเล็ก....อย่าดื้อนักได้ป่ะ!!" นํ้าเหนือเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง "ถ้าเธอยังทำตัวดื้ออีก....เรื่องนี้ถึงหูแม่เธอแน่!!" "คุณชาย!!!!.............." พลอยใสจ้องเขม็งไปทีนํ้าเหนือ จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วบ่นพึมพำเบาๆ "คำก็ขู่สองคำก็ขู่..คุณนั่นแหละเด็ก" "เธอว่าอะไรนะ!!!" นํ้าเหนือได้ยินไม่ชัด แต่ก็พอจับใจความได่้ "ป่าวค่ะ" พลอยใสทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ และแล้วสงครามก็สงบ หงตี้ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็อดขำไม่ได้ นานๆจะเจอกันที่กล้าเถียงนํ้าเหนือ ตายก็ไม่เสียดายแล้ว ไม่นานคนที่นั่งโต๊ะvipก็มาขอชนแก้วกับนํ้าเหนือ คนแรก มังกรดำ ชายผู้ดูสุขุม รอยยิ้มที่ดูเสแสร้ง อ่านออกยาก อายุราวๆ30 "สวัสดีครับ ผมมังกร ยินดีที่ได้รู้จักครับ" มังกรแนะนำตัว "ผมนํ้าเหนือครับ...ยินดีที่ได้รู้จักครับ" จากนั้น มังกรก็แนะนำทุกคนให้นํ้าเหนือรู้จัก สาวสวยที่อยู่ในชุดสูทสีชมพู ผิวพรรณผุดพ่อง อายุราวๆ28 ก็คือหงส์เหมยนั่งเอง เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ปกติแล้วตะวันราชาแทบไม่เคยออกงานสังคมเลยนิคะ....ทำไมคุณชายถึงมาล่ะคะวันนี้" "ผมแค่อยากมาเปิดหูเปิดตาหน่อยหน่ะครับ" นํ้าเหนือยิ้มแล้วตอบกลับ พยัคฆ์มองจ้องนํ้าเหนือแล้วก็เอ่ยเสียดสี "ไม่คิดว่าประธานบริษัทตะวันราชาจะหน้าเด็กขนาดนี้นะครับ" นํ้าเหนือยิ้มแล้วตอบกลับ " ผมเพิ่งรับช่วงต่อได้ไม่กี่ปี ยังไงต้องขอฝากเหนือฝากตัวกับรุ่นพี่ด้วยนะครับ" มังกรเห็นว่าพยัคฆ์จะทำเสียเรื่องจึงแทรกขึ้น " ผมลืมแนะนำคนสำคัญอีกคนนึงให้รู้จัก" "คนนี้ชื่อ "โอแปง" เขามีส่วนอย่างมากในการดำเนินธุรกิจในเมืองบริช" เมื่อมังกรแนะนำเสร็จ นํ้าเหนือก็ยื่นมือไปจับกับโอแปงพร้อมกับเอ่ย "ผมนํ้าเหนือครับ.....เป็นเกียรติอย่างมากได้รู้จักกับคุณโอแปง" "ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ" โอแปงถ่อมตัวทันที "แหม๋ๆไม่ต้องถ่อมตัวหรอกครับ ผมได้ยินมาว่าคุณเป็นถึงหัวหน้าองค์กรใต้ดินเลยนิครับ" นํ้าเหนือเอ่ยแซะหนึ่งที คนส่วนมากรู้ว่ามีองค์กรใต้ดิน แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้นำ มีแค่ไม่กี่คนที่รู้ โอแปงคิ้วกระตุกนิดนึงแต่ก็เก็บอาการจากนั้นหัวเราะออกมา "ว้าวคุณชายนํ้าเหนือทำการบ้านมาดีเลยนิครับ...เลื่อมใส...เลื่อมใส" "ผมได้ยินมาว่ามีวิลล่ากำลังเปิดใหม่ แต่ก็ไม่รู้เจ้าของคือใคร คุณนํ้าเหนือพอจะทราบไหมครับ" โอแปงเอ่ย "ไม่ทราบหรอกครับ แต่รู้มาว่าเป็นผู้หญิงนิครับ" นํ้าเหนือยิ้มปลอมๆและเอ่ยกลับ "จริงหรอครับ ว้าวอยากเห็นหน้าจริงๆ...ทำให้ธุรกิจเล็กๆในเมืองบริชได้รับผลกระทบ น่าจะมาชี้แจงกับพวกเราสักหน่อยนึงก็ยังดี" "เป็นอย่างที่นามิคิดไว้จริงๆ" นํ้าเหนือเอ่ยในใจ "ไม่แปลกหรอกครับที่รุ่นพี่จะหงุดหงิด เป็นวิลล่าแห่งเดียวที่ไม่มีท่อส่งนํ้ามาจากองค์กรใต้ดินนิครับ" โอแปงเมื่อได้ยินคำพูดของนํ้าเหนือ ก็หุบยิ้มทันที และจ้องนํ้าเหนืออย่างดุดัน ส่วนนํ้าเหนือกำลังหัวเราะอยู่ในใจ เขารู้สึกซะใจมากที่ได้แซะ โอแปง ใครช่วยให้มาเล่นงานเขาก่อนล่ะนี่แค่นํ้าจิ้ม "รุ่นพี่อย่าเพิ่งหัวเสียนะครับ ผมก็พูดไปเรื่อยเปื่อยอย่าถือสาเลยนะครับฮ่ะๆ" นํ้าเหนือหัวเราะอย่างชอบใจ ทางด้าน หงส์เหมย ก็ขำเบาๆ เธอไม่ค่อยชอบโอแปงอยู่แล้ว เพราะโอแปงชอบหงส์เหมยแต่หงส์เหมยไม่เล่นด้วย แต่โอแปงก็ยังตามจีบหงส์เหมยแทบทุกครั้งที่เจอกัน ไม่นานกลุ่มโต๊ะvipก็ขอตัวกลับไปที่โต๊ะ พลอยใสก็เอ่ยขึ้น "คุณชายคนพวกนี้น่ากลัวจริงๆนะคะ พลอยใสได้ยินมาว่าทำธุรกิจเถื่อนแทบทุกประเภท ตำรวจยังไม่กล้ายุ่งเลยค่ะ" "รู้ก็ดีแล้ว เธอก็อยู่ห่างๆพวกเค้าเอาไว้" "รวมถึงคุณชายด้วยป่ะคะ" "ฉันใจดีกับเธอมากเกินไปหรอ เธอถึงกล้าพูดเล่นกับฉันอ่ะ" นํ้าเหนือมองหน้าพลอยใสอย่างดุๆ พลอยใสทำหน้าหงอยแล้วพูดขึ้น "ขอโทษค่ะ....พลอยใสก็คิดว่าเราสนิทกันแล้วซะอีก" "ใครสนิทกับเธอ ฉันเป็นเจ้าหนี้เธอเป็นลูกหนี้เข้าใจไหม" นํ้าเหนือดุอีกรอบ "เข้าใจแล้วค่ะ" พลอยใสตอบกลับ พร้อมกับนั่งเงียบไม่พูดไม่จา ............................................

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more