ปะป๊าของหนูรวย

แผนของลูกสาว

 นํ้าเหนือกลับไปที่บริษัท ตะวันราชา เครียงานที่ค้างคาทันที เมื่อเข้าไปก็เจอหญิงสาว ในชุดรัดรูป เธอชื่อว่า นามิ

ถ้าเปรียบหงตี้เป็นมือขวา นามิ ก็เป็นมือซ้ายของเขา นามิเป็นมือสังหารที่ถนัดการใช้ปืน เธอเป็นสาวสวยชาวญี่ปุ่นที่ชายหลายๆคนหมายปอง

เธอใช้เสน่ห์ของเธอ หลอกล่อเหยื่อมานักต่อนัก แต่ตอนที่เธอมาเจอนํ้าเหนือได้สู้กับนํ้าเหนือจนแพ้ราบคาบ นํ้าเหนือไว้ชีวิตของเธอ

จากนั้นเธอจึงตัดสินใจอยู่กับนํ้าเหนือคอยช่วยเหลือเขาทุกอย่าง นํ้าเหนือมอบหมายงานแนว ผับ บาร์ สืบคน สะกดรอย

หรือแม้กระทั่งฆ่าคน ให้เธอ เพราะเป็นงานที่ นามิ ถนัดที่สุด

"วิลล่าเป็นไงบ้าง" นํ้าเหนือเอ่ยถามหญิงสาวที่กำลังเหม่อมองไปยังวิวข้างนอก

"ตอนนี้ดำเนินการไป 80 เปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ" นามิหันมาตอบกลับ

"แต่ติดปัญหาอยู่นิดหน่อย"

"ปัญหาอะไร"

"พักนี้มีคนของกลุ่ม บอร์นซี มาก็ก่อกวนบ่อยๆเลยทำให้งานติดขัดนิดหน่อยค่ะ" นามิรายงานอย่างจริงจัง

"เราอยู่ตอนเหนือของเมืองบริช แล้วทำไม บอร์นซี กลุ่มอิทธิพลฝั่งใต้ถึงมาวุ่นวายหล่ะ"

"นามิคิดว่า พวกมันต้องการขยายอนาเขตค่ะ"

" ทำไมเธอถึงคิดว่าจุดประสงค์ของพวกมันคือการขยายอนาเขตล่ะ"

"การที่กลุ่มของบอร์นซีเข้ามาในพื้นที่ฝั่งเหนือได้ง่ายๆ แสดงว่าต้องมีผู้มีอิทธิพลในพื้นคอยช่วยเหลือแน่"

"เพราะถ้าวิลล่าเธียร์อาร์เปิดตัว ด้วยความหรูหรา ครบครันทุกอย่าง จะทำให้วิลล่าเธียร์อาร์เป็นอันดับหนึ่งด้านสถานที่พักผ่อนในฝั่งเหนือ

และแน่นอนมันจะส่งผลกระทบต่อธุรกิจผับน้อยผับใหญ่ในพื้นที่ค่ะ"

นํ้าเหนือครุ่นคิด จากนั้นก็เอ่ยกับนามิ "เรื่องนั้นผมหาทางรับมือไว้แล้วคุณไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้เธอไปสืบว่าใครที่คอยช่วยกลุ่มบอร์นซีอยู่"

"แล้วก็อีกเรื่อง ถ้าวิลล่าเธียร์อาร์เปิดเมื่อไหร่คุณจะต้องเป็นคนที่ดูแลที่นั่นเตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ"

"แต่ว่าเรื่องการบริหารนามิไม่ถนัดนะคะ"

"ไม่มีใครทำเป็นตั้งแต่เกิดหรอก ถึงเวลาที่คุณต้องออกมาจากความมืดแล้ว"

"เข้าใจแล้วใช่ไหม"

นามิรู้ดีว่านํ้าเหนือเป็นห่วงเธอ จึงสร้างทางหนีไว้ให้เธอตลอด แต่ที่เธอกังวลเพราะเธอไม่เคยบริหารกิจการใดๆเลย

จึงกลัวว่าจะทำนํ้าเหนือผิดหวัง

"เข้าใจแล้วค่ะ" นามิเอ่ยจบก็ขอตัวกลับทันที

การสร้างวิลล่าเธียร์อาร์เป็นข่าวดังที่สุดในเมืองบริช ผู้ลงทุนทุกรายอยากจะเข้ามามีส่วนร่วมกลับโปรเจคกันทั้งนั้น

และนํ้าเหนือก็ไม่เคยเปิดเผยตัวตนของเขาเลยว่าตัวเองเป็นเจ้าของวิลล่า ด้วยองค์ประกอบของวิล่า ภายในมีผับ บาร์ สปา ห้องอาหารvip

ห้องพักสวีท จึงเรียกว่าครบครันเลยก็ว่าได้

เสียงโทรศัพท์ของนํ้าเหนือดังขึ้น เป็นเบอร์ของแม่ตัวเองนํ้าเหนือจึงกดรับทันที

"มีอะไรหรอครับแม่"

"เหนือลูก วันนี้ไปงานวันเกิดคุณหญิงโรสกับแม่นะ"

"แม่ก็รู้นิครับว่าผมไม่ค่อยชอบงานแบบนี้"

"แม่รู้จ้ะ แต่ครั้งนี้แม่ขอได้ไหมพอดีน้องแอลลี่ลูกคุณหญิงโรสพึ่งกลับมาจากต่างประเทศ แม่อยากให้ลูกมาทักทายน้องหน่อย"

"แม่ครับ ผมรู้นะครับว่าจุดประสงค์ของแม่คืออะไร"

"หึ ทำเป็นรู้ดีเจ้าลูกคนนี้"

"เอาเถอะแม่ไม่บังคับลูกให้แต่งงานกับน้องหรอก แค่มาทำความรู้จักกันไว้เฉยๆ"

"ก็ได้ครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมไปรับแม่ที่บ้านนะครับ"

นํ้าเหนือสนทนาเสร็จก็วางสายทันที พร้อมกับถอนหายใจ เขารู้จุดประสงค์ของแม่ตัวเองดี แต่วิธีการแต่งงานเพื่อธุระกิจเขาไม่ยอมแน่นอน

ไม่นานหงตี้ก็เข้ามา ถือขนมมาด้วย "เจ้านายขนมพวกนี้เอาไงดีครับ"

"เอาไปแบ่งๆให้พนักงานบริษัท แล้วถ้าพรุ่งนี้ขนมมา ให้ไปเพิ่มไว้ในรายการอาหารของโรงอาหาร"

"รับทราบครับ"

เมื่อหงตี้ออกไปนํ้าเหนือก็นึกอะไรขึ้นได้ บริษัทตะวันราชามีหุ้นของโรงเรียนยูโรเซียร์บริชอยู่

นํ้าเหนือจึงโทรหาผู้อำนวยการโรงเรียน

"สวัสดีครับ ผู้อำนวยการหยวนใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับผม"

"ผมคือผู้บริหารบริษัทตะวันราชา ผมมีเรื่องอยากจะให้คุณช่วยหน่อย"

"อ๋อ ได้เลยครับ" ปลายสายเอ่ยอย่างนอบน้อม

"ผมต้องการข้อมูลเด็กทุนของคุณ ที่ชื่อพลอยใส เธออยู่ม.6"

"ได้ครับรอสักครู่นะครับ" ผู้อำนวยการหยวนเงียบไปสักพักก็เอ่ยขึ้น

"เธอเป็นเด็กนักเรียนทุนทุกปีเลยครับ เกรดเธอดีมากเลยครับ"

"จุดประสงค์ของผมวันนี้ ผมอยากจะมอบทุนให้กับโรงเรียนคุณ 10 ทุน เป็นทุนเรียนต่อปริญญาตรีทั้งในประเทศและต่างประเทศ"

"ผมอยากให้พลอยใสได้รับทุนนี้ ส่วนที่เหลือคุณจะให้ใครการจัดการเอา ได้หรือไม่"

ผู้อำนวยการได้ยินก็ดีใจรีบตอบกลับทันที

"ไม่มีปัญหาครับเด็กๆต้องดีใจแน่ๆครับ "

"แต่......คุณห้ามบอกว่าทุนนี้เป็นทุนของบริษัทตะวันราชาเด็ดขาด"

"ได้เลยครับ ผมจะปิดปากเงียบอย่างแน่นอน"

"โอเคขอบคุณมาก" หลังคุยจบนํ้าเหนือก็สั่งให้เลขาจัดการเรื่องทุนทันที

เวลาก็ผ่านล่วงเลยมาถึงตอนเย็น นํ้าเหนือเลยไปรับซีซีที่โรงเรียน เขาอยากรู้ว่าลูกสาวมีแผนอะไรกันแน่

ไม่นานรถเบ๊นซ์ก็มาถึงหน้าประตูโรงเรียน นํ้าเหนือรอรับซีซีอยู่ด้านนอก ไม่ว่าใครไปใครมาก็มองแต่เขา

ทำให้เขารู้สึกอึดอัดนิดหน่อย ไหนจะรถ Mercedes-AMG GT 63 S ราคาสิบห้าล้าน ยิ่งทำให้สะดุดตาเข้าไปใหญ่

พิมพ์คำอธิบายที่นี่

แต่รออยู่นานซีซีก็ไม่ออกมาสักทีจนเย็นมากแล้ว นํ้าเหนือใจไม่ดีจึงรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนของซีซีทันที

ภาพที่เห็นคือ ครูประจำชั้นกำลังสอนซีซีทำการบ้านจึงทำให้นํ้าเหนือถอนหายใจอย่างโล่งอก

"โอ้ะ! คุณพ่อมารับแล้วจ้ะซีซี"

"ปะป๊ามาแล้วหรอคะ" ซีซี เอ่ยอย่างดีใจ

"ป๊ามารอตั้งนานแล้ว ทำไมไม่บอกป๊าว่าหนูจะเลิกเย็นล่ะ"

"เป็นความผิดฉันเองค่ะ ที่ไม่ได้โทรบอกคุณพ่อซีซี ขอโทษจริงๆค่ะ"ครูสาวรีบเอ่ยขึ้น เพราะกลัวซีซีจะโดนดุ

"คุณครูไม่ผิดหรอกค่ะ ซีซีโกหกคุณครูว่าปะป๊าจะมารับช้า เลยขอให้คุณครูช่วยสอนการบ้านให้" ซีซีเอ่ยเสียงเศร้าๆ

เพราะกลัวว่าพ่อของเธอจะดุเธอ นํ้าเหนือไม่อยากดุลูกจึงเดินไปนั่งยองๆแล้วเอ่ย

"วันหลังห้ามทำแบบนี้อีกนะ รู้ไหมว่าป๊าเป็นห่วงแค่ไหน" นํ้าเหนือพูดด้วยนํ้าเสียงจริงจัง

"ค่ะ" ซีซีเอ่ยอย่างหงอยๆ ส่วนนํ้าเหนือเห็นท่าทีลูกสาวก็หายโกรธทันที

"ป่ะ กลับบ้านกันเถอะ" นํ้าเหนือพยักหน้าขอบคุณครูประจำชั้นและกำลังจะพาซีซีออกไป

"เดี๋ยวก่อนค่ะปะป๊า" ซีซีเอ่ยและหันไปมองครูประจำชั้น

"ครูหลิวคะนี่ก็เย็นมากแล้ว ให้ปะป๊าซีซีไปส่งนะคะ"

นํ้าเหนือได้ยินลูกสาวก็หรี่ตาทันที คิดในใจนี่ซินะแผนของลูกสาวตัวแสบ

ได้ยินซีซีเอ่ยครูสาวก็ตกใจนิดหน่อยและตอบกลับอย่างยิ้มแย้ม "ไม่เป็นไรจ้ะ น้องซีซีกลับกับคุณพ่อเถอะจ้ะ ขอบใจมากนะจ้ะที่เป็นห่วงครู"

" ทำไมล่ะคะ ซีซีได้ยินว่ารถครูหลิวเสียนี่คะ หรือว่า..........ครูหลิวรังเกียจปะป๊ากับซีซีคะ" สาวน้อยเอ่ยพร้อมกับสีหน้าเศร้าสร้อย

นํ้าเหนือได้ยินไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี คิดในใจแก่แดดเสียจริง นี่มันการแสดงชัดๆ

ครูหลิวยิ้มเจื่อนๆไม่รู้จะทำยังไงดี มองไปที่นํ้าเหนือแว๊บนึง

ส่วนนํ้าเหนือเห็นความลำบากใจของครูสาว จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม " ถ้าครูไม่รังเกียจก็ให้ผมกับลูกไปส่งครูเถอะครับ"

"แต่ว่าถ้าเกิดแม่ซีซีรู้เข้ามันจะไม่ดีมั่งคะ" ครูสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ

"อ๋อ...แม่ซีซีเธอเสียไปตั้งนานแล้วครับ"

"คะ!.........เอ่อถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ" ครูสาวตกใจนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็ยอมให้สองพ่อลูกไปส่ง

ทั้งสามคนเดินออกมาพร้อมกันโชคดีหน่อยที่เย็นมากแล้ว โรงเรียนจึงไม่มีใครอยู่ ทางด้านซีซีเดินไปก็กระโดดโลดเต้นอย่างมีความสุข

นํ้าเหนือคิดว่าลูกสาวคงชอบครูของเธอมาก นํ้าเหนือไม่ได้ว่าอะไรเพราะครูหลิวก็ดูจริงใจดีเขาเลยไม่อคติอะไร

พอรถเคลื่นออกจากโรงเรียนไม่นาน ระหว่างทางซีซีก็เอ่ย "ปะป๊า.....ซีซีหิวจังเลย เราไปหาอะไรกินกันไหมคะ"

นํ้าเหนือมองบนไปทีนึง ลูกสาวเขานี่แสบจริงๆ นํ้าเหนือมั่นใจทันทีว่านี่เป็นแผนการของซีซีชัว

"ก็ได้่....ก็ได้....ซีซีอยากกินอะไรล่ะครับ" นํ้าเหนือเอ่ยยังจำใจ

"ซีซีอยากกินอาหารจีนค่ะ"

"โอเคครับ"

"เย้ๆ.................คุณครูหลิวไปด้วยกันนะคะ" ซีซีเอ่ยด้วยความดีใจ

นํ้าเหนือคิดในใจว่า กะไว้แล้วเชียว แต่เขาก็ไม่ได้ขัดอะไร

ครูสาวทำท่าทางลำบากใจ ไหนจะมาส่งเธอ แถมยังจะพาไปเลี้ยงข้าวอีก เธอเลยจะปฏิเสธแต่นํ้าเหนือก็ขัดขึ้นมาก่อน

"ไปเถอะครับ ถือว่าเป็นการขอบคุณที่ช่วยสอนการบ้านซีซี" นํ้าเหนือเอ่ยยิ้มเบาๆ

ครูสาวมองนํ้าเหนือแว๊บนึง "งั้นก็ได้ค่ะลำบากคุณแล้ว"

ส่วนซีซีก็มีความสุขกับแผนการของเธออย่างมากจนร้องดีใจ " เย้ๆๆๆๆๆ"

...................................................................