ปะป๊าของหนูรวย

หลิวหลิว

นํ้าเหนือพาทั้งสองคนมาทานอาหารที่ภัตคารซีเหมิน และเลือกห้องvip ทั้งสามคนนั่งทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย

ทางด้านครูหลิวหรือหลิวหลิว ก็ขอตัวไปเข้าห้องนํ้า เมื่อจัดการธุระเสร็จเรียบร้อย เธอก็กำลังจะเดินกลับ

" หลิวหลิว " เสียงผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง หลิวหลิวก็หันไปมองตามเสียงนั้นทันที ไม่ใช่ใครอื่น ลูซี่ เพื่อนสมัยเรียนของหลิวหลิว

" ลูซี่หรอ" หลิวหลิวจำได้ดีเพื่อนรักเพื่อนแค้นที่เคยแย่งแฟนเธอไป

"ฉันเอง....ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ....เป็นยังไงบ้าง" ลูซี่ถามพร้อมกับมองหลิวหลิวตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ฉันสบายดี" หลิวหลิวตอบสั้นๆ

" เธอทำงานที่นี่หรอ " ลูซี่ถามอย่างเย้ยหยัน

"เปล่า......ฉันมากินข้าวกับเพื่อนนะ"

"หรออืม.......ไหนๆก็เจอกันแล้ว แวะไปทักทายเพื่อนเก่าๆหน่อยซิทุกคนอยากเจอเธอมากเลยนะ" ลูซี่เอ่ยยิ้มๆ แต่แฝงไปด้วยความร้าย

ลูซี่เห็นหลิวหลิวลังเลจึงเดินเข้าไปจูงมือทันที " ไปเถอะน่าแปบเดียว "

" อืมก็ได้ แต่แปบเดียวนะ" หลิวหลิวตอบ และก็เดินตามลูซี่ไปอย่างจนปัญญา

เมื่อมานั่งที่โต๊ะ หลิวหลิวก็เห็นคนๆนึง คนที่เธอเคยรักมากๆ

"หลิวหลิว ไม่ได้เจอกันนานเลยนะสบายดีไหม" เสียงชายหนุ่มเอ่ยถาม ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็น โรม แฟนเก่าของหลิวหลิวที่โดนลูซี่แย่งไป

"อืมสบายดี" หลิวหลิวตอบ

ลูซี่เห็นท่าทางของหลิวหลิวเธอก็ยิ่งชอบใจ จากนั้นเธอก็เอ่ย " หลิวหลิว ฉันกับโรมกำลังจะแต่งงานกัน เรื่องเราของเราสามคนเธอยกโทษให้ฉันได้ไหม"

หลิวหลิวหายใจเข้าลึกๆและเอ่ย " ยินดีกับพวกเธอทั้งสองคนด้วยนะ ส่วนเรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ช่างมันเถอะ"

"ขอบใจนะ" ลูซี่เอ่ยพร้อมกับยิ้มมุมปากอย่างสะใจ

"ว่าแต่เธอทำงานที่นี่ได้เงินเดือนเท่าไหร่หรอ" เพื่อนสมัยเรียนอีกคนถาม

"ฉันไม่ได้ทำงานที่นี่หรอก ฉันมากินข้าวกับเพื่อนหน่ะ"

"หลิวหลิวเธอไม่ต้องอายหรอก ใครๆก็รู้ว่าภัตคารซีเหมิน เป็นภัตคารที่หรูที่สุดในเมืองบริช ค่าอาหารแต่ละจานก็เป็นพันแล้ว"

"ฉันไม่ได้จะดูถูกเธอนะ เธอคงจ่ายไม่ไหวหรอก อย่าหลอกพวกเราเลย" เพื่อนข้างๆลูซี่เอ่ย แล้วทั้งโต๊ะก็หัวเราะอย่างเมามัน

หลิวหลิวจิกข้อมือตัวเองแน่น คิดในใจนี่สินะสาเหตุที่ลูซี่เรียกเธอมานั่งก็เพื่อจะดูถูกและเหยียดหยามเธอ

" คุณหลิวหลิวใช่ไหมครับ "

หลิวหลิวหันไปตามเสียง ตรงหน้าเธอเป็นชายอายุราวๆ40 แต่งสูทอย่างดี กำลังทักทายเธอ หลิวหลิวกำลังตอบกลับ

ก็มีเสียงผู้ชายแทรกขึ้นมา "นี่ประธานเหมินใช่ไหมครับ" โรมลุกยืนและเอ่ยถาม

"ใช่ครับ" ประธานเหมินตอบสั้นๆ

"ผมโรมครับ...ประธานบริษัทโรลลิ่งครับ" โรมเอ่ยและยื่นมือเพื่อทักทาย

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ประธานเหมินยื่นมือไปจับทักทาย

"ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับประธาณเหมินอยู่พอดีเลยครับ"

"วันนี้คงไม่สะดวกครับ พอดีผมมีธุระกับคุณหลิวหลิวนิดหน่อย" ประธาณเหมินปฎิเสททันที

ทั้งโต๊ะยิ่งงงกันไปใหญ่ ขนาดโรมประธานโรลลิ่ง ประธาณเหมินยังไม่สนใจเลย หลิวหลิวเองก็งง จึงเอ่ยขึ้น

"ประธานเหมินมีธุระอะไรกับฉันหรอค่ะ" หลิวหลิวไม่รู้จักคนระดับประธาณเหมินอยู่แล้วจึงสงสัยอย่างมาก

"คืออย่างนี้ครับ นี่คือบัตรvipของภัตคารของเรา เราทำให้คุณครับ" ประธานยื่นบัตรสีทองคล้ายๆบัตรเครดิตให้เธอ

"ทำไมต้องทำให้ฉันด้วยค่ะ" หลิวหลิวยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ

"คุณเป็นแขกพิเศษของภัตคารเรา เราต้องทำให้อยู่แล้วครับ"

"ฉันว่าคุณจำคนผิดแล้วค่ะ"

"คุณหลิวหลิว เป็นครูอยู่โรงเรียนยูโรเซียร์บริชใช่ไหมครับ"

"ใช่ค่ะ"

"งั้นก็จำไม่ผิดหรอกครับ" ประธาณเหมินพูดจบ ก็ยัดบัตรใส่มือหลิวหลิว แล้วก็จากไปทันที

หลิวหลิวในมือถือบัตร เธอยังยืนอึ้งอยู่ตรงนั้น เธองงก็ไม่แปลกเพราะเธอไม่รู้จักประธาณเหมินจริงๆ

ด้วยฐานะของเธอ ถ้าวันนี้นํ้าเหนือไม่พามากินข้าวที่นี่เธอก็คงไม่มีปัญญามา

ลูซี่เห็นท่าทางอ่อนน้อมของประเหมินที่มีต่อหลิวหลิว ก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก จากนั้นเธอก็เอ่ยถามหลิวหลิว

"เธอรู้จักกับประธาณเหมินด้วยหรอ"

"ไม่รู้จัก"

"เหอะ เธอไม่รู้จักแล้วเขาจะทำบัตรvipให้เธอทำไม"

หลิวหลิวไม่ได้ตอบ เธอไม่รู้จักจริงๆ แต่พูดไปใครจะเชื่อล่ะ

เพื่อนคนในกลุ่มเดินมาหยิบบัตรทองในมือของหลิวหลิวขึ้นมาดู แล้วก็อึ้งทันที

"นี่มันบัตรทองvip ที่มีไม่กี่คนในเมืองบริชนิ"

"หมายความว่าไง" เพื่อนในโต๊ะถาม

"ก็หมายความว่าบัตรนี้ มีเงินอย่าเดียวทำไม่ได้นะ ต้องมีหุ้นส่วนในภัตคารด้วย แล้วก็ยอดวงเงินใช้จ่ายในภัตคารก็ไม่อั้นด้วย"

"ห่ะ!/ห่ะ....ไม่อั้นหรอ" ทุกคนในโต๊ะตกใจกันเป็นแถว

ทุกคนในโต๊ะได้ฟังก็อิจฉากันใหญ่ โดยเฉพาะลูซี่ ไม่นานลูซี่ก็เอ่ย "หรือเธอเป็นเมียน้อยของประธาณเหมิน"

พอทุกคนได้ยินก็มองไปที่หลิวหลิวด้วยแววตาเหยียดหยาม ตอนนี้หลิวหลิวเริ่มโมโห

เธอไม่ทนอีกต่อไปแล้วมีเพื่อนแบบนี้ไม่มียังดีซะกว่า

"ลูซี่พูดอะไรกรุณาให้เกียรติฉันด้วย อย่าคิดว่าใครๆก็เป็นเหมือนเธอนะ"

"นี่เธอนังยากจน!! เธอกล้าด่าฉันหรอ!!" ลูซี่โกรธสุดขีด เธอเดินไปเงื้องมือจะตบหน้าหลิวหลิว

ปึก!!!!

หลิวหลิวหลับตาแต่ฝ่ามือของลูซี่ก็มาไม่ถึงสักที เธอจึงลืมตาขึ้นก็เห็นมือของพ่อซีซีจับข้อมือของลูซี่ไว้

"แกเป็นใครปล่อยฉันนะ!!" ลูซี่พยายามดึงมือที่โดนนํ้าเหนือจับไว้

หลิวหลิวมองไปที่นํ้าเหนือและเอ่ยถาม "คุณมาได้ยังไงคะ"

นํ้าเหนือที่กำลังจับข้อมือลูซี่ตอบกลับหลิวหลิวด้วยสีหน้าจริงจัง "เห็นคุณเข้าห้องนํ้านานกลัวว่าจะเกิดเรื่อง หึแล้วก็เกิดจริงๆ"

"ให้ผมช่วยไหม" นํ้าเหนือจับข้อมือลูซี่ และมองหลิวหลิวเพื่อต้องการคำตอบ

หลิวหลิวได้แต่ก้มหน้าเธอไม่รู้จะตอบยังไง ในใจเธอก็อยากแก้แค้นอยู่ แต่เธอก็ไม่กล้าพูดออกมา

"คุณไม่ตอบแสดงว่าอยาก โอเคผมช่วยเอง" นํ้าเหนือยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หลิวหลิว จากนั้นก็หันไปมองลูซี่

"ชอบใช้กำลังนักหรอ...หึ!!" นํ้าเหนือบีบขอมือลูซี่อย่างแรง

"โอ๊ยยยยยยยยยยย!!! ......ปล่อยยยยฉันนะ!!!! " ลูซี่ร้องด้วยความเจ็บปวด

"ปึกกกกก!!! " นํ้าเหนือเหวี่ยงเธอลงพื้นอย่างแรง

โรมจะเดินเข้ามาช่วยลูซี่ ก็โดนรังสีแห่งการฆ่าของนํ้าเหนือพุ่งเข้าใส่ทันที ทำให้โรมก้าวขาไม่ออก นํ้าเหนือใช้วิธีจ้องข่มขวัญ

ทำให้โรมลูกสึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก

"โรมคะ!! ช่วยลูซี่ด้วย!!"

โรมได้สติก็รีบเดินไปดูลูซี่ทันที "แกกล้ามากนะ...กล้าทำผู้หญิงของฉัน...แกไม่ตายดีแน่!!" โรมมองนํ้าเหนือด้วยแววตาเกลียดชัง

"คุณก็ช่วยกรุณาล่ามโซ่ผู้หญิงของคุณหน่อย....อย่าปล่อยให้กัดคนอื่นเขาไปทั่ว" นํ้าเหนือเอ่ยเยาะเย้ย

จากนั้นก็หันไปมองหลิวหลิวสีหน้าอ่อนโยน " ไปกันเถอะครับ"

หลิวหลิวพยักหน้า จากนั้นนํ้าเหนือก็จับมือหลิวหลิวแล้วพาเดินออกไปทันที หลิวหลิวที่กำลังเดินตามมองแผ่นหลังของนํ้าเหนือ

และหันไปมองมือของเธอที่โดนนํ้าเหนือจับอยู่ เธอก็รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

หลิวหลิวได้สติก็หยุดเดินและเอ่ย " เดี๋ยวก่อนค่ะ! ...ซีซีล่ะคะ? "

นํ้าเหนือหยุดเดินและหันมามอง เผลอเห็นมือที่จับกับหลิวหลิวอยู่ก็รีบปล่อยทันที

"โอ้ะ!.....ขอโทษครับ................อ๋อซีซีหรอครับ ผมเห็นว่าดึกแล้ว เลยให้ลูกน้องผมมารับกลับไปก่อนหน่ะครับ"

"เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นสายเอา"

หลิวหลิวก้มหน้าก้มตาอย่างรู้สึกผิดแล้วกล่าว " ขอโทษนะคะ....เป็นความผิดของฉันเอง"

"ไม่เป็นไรหรอกครับอย่าคิดมาก...กลับกันเถอะครับ" นํ้าเหนือเอ่ยเสร็จก็เดินนําหลิวหลิวขึ้นรถทันที จากนั้นเบ็นซ์ก็ได้ขับเคลื่อนออกไป

ทางด้านโต๊ะของลูซี่

"ทำไม่โรมไม่เข้ามาช่วยลูซี่คะ!" ลูซี่จับข้อมือและเอ่ยอย่างหงุดหงิด

"ผมขอโทษ" โรมไม่รู้จะอธิบายยังไง เขาจะไปช่วยลูซี่แล้วแต่โดนรังสีอมหิตของนํ้าเหนือทำให้โรมใจสั่นจนก้าวขาไม่ออก

"ฝากไว้ก่อนเถอะนังหลิวหลิว!!" ลูซี่กัดฟันอย่างเคียดแค้น

" ว่าแต่ผู้ชายคนนั้นหน้าตาหยั่งกับเทพบุตรเลยเนอะ" สาวๆในโต๊ะเอ่ยอย่างอิจฉาหลิวหลิว

"หรือว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนทำบัตรvipให้หลิวหลิว"

" ไม่ใช่หรอกมั้ง"

"ก็ไม่แน่"

เสียงบทสนทนาในโต๊ะยิ่งทำให้ลูซี่หงุดหงิดมากกว่าเดิม

..................................................................................................................................................................................................