ไม่ทันที่หรัญญ์จะพูดจบเสียงกรีดร้องของศราก็ดังขึ้นจากในห้อง หรัญญ์รีบเปิดประตูเข้าไปทันทีพร้อมทั้งนายน์และธาม...มันเกิดขึ้นแบบนี้ขึ้นแทบทุกวัน...
“คุณศรา” หรัญญ์เอ่ยพร้อมเอื้อมมือไปปิดฝักบัวและคว้าผ้าขนหนูที่แขวนไว้มาคลุมร่างของเธอเอาไว้ เขาอุ้มเธอออกจากมุมห้องอาบน้ำเหมือนเช่นเคย...แม้มันไม่ใช่หน้าที่ของเขา ในสัญญาไม่ได้บอกเอาไว้มาเธอมีอาการทางจิตแบบนี้
“นายเห็นไหม?! มีคนจะเข้าทำร้ายฉัน!!” ศรายังคงตื่นตระหนกแม้จะอยู่ในอ้อมแขนของเขา นายน์และธามก็รีบค้นหาคนร้ายเหมือนเช่นทุกวัน ทุกคนรู้เรื่องนี้ดีว่าต้องทำทีท่าว่าหาคนร้ายแบบนั้น..
“ไม่พบครับ...” นายน์ยังคงเอ่ยคำเดิมซ้ำๆพลางก้มหน้าหงุดเตรียมเบือนหน้าหนีเวลาที่หรัญญ์ถูกเธอตบ อย่างน้อยก็รักษาหน้าหัวหน้าของเขาแม้พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมหรัญญ์ไม่ฉีกสัญญา
“พวกนายมันไม่ได้เรื่อง!! มีคนร้ายเข้ามาทุกวันแต่พวกนายก็หาไม่เจอทุกวัน!!”
“คุณศรา...ช่วยบอ
