หลังจากที่มากาเร็ตลากถุงศพออกไป
ประตูลับก็ปิดลง…
เหลือเพียงแคท นั่งอยู่ท่ามกลางความเงียบสงัด
แต่… มันไม่ใช่ความเงียบแบบปกติ
มันเป็น ความเงียบที่บีบคั้นหัวใจ
ความเงียบที่มีเสียงกรีดร้องของคนตายดังก้องอยู่ในความทรงจำ
กลิ่นเลือดยังคงอยู่ แสบขึ้นจมูกจนเธอแทบจะอาเจียน
เธอพยายามหายใจ แต่ทุกลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นแห่งความตาย
เธอก้มลงมองพื้น…
เลือดยังไม่แห้งดี มันซึมเข้าไปในร่องไม้
และมัน… ยังอุ่นอยู่
แคทพยายามขยับตัว… แต่ร่างกายของเธอไม่ขยับเลย
มือของเธอเย็นเฉียบ ขาของเธอสั่น
หัวใจของเธอเต้นแรง… แต่ร่างกายของเธอไม่ทำงานเลย
มันเหมือนกับว่าเธอไม่อยู่ในร่างตัวเองแล้ว
เหมือนกับว่า เธอเป็นเพียงจิตวิญญาณที่หลุดลอยออกมา
เธอพยายามบอกตัวเองว่า นี่ไม่ใช่เรื่องจริง
“ฉันฝันอยู่… ฉันต้องฝันอยู่แน่ ๆ”
แต่ทุกอย่างมันชัดเจนเกินไป…
เธอได้เห็นเลือดที่พุ่งออกจากหน้าผากของโซฟี
เธอได้ยินเสียงตะปูเจ
