Dumidilim na. Panay ang sabi ko sa sarili ko na matatapos din ito hanggang sa nasanay na lang ako sa sakit. Ganoon nga yata kapag nasasaktan na—mamamanhid ka na lang.
Pinihit ko ang seradura ng pintuan. Sa pagbukas ng pinto, bumungad ang kwarto namin ni Galileo. Maghapon lang kasi akong nagpahinga sa sofa. Mula yata kaninang tanghali ay hindi ko na sinubukan pang bumalik dito dahil sa tuwing naaamoy ko ang halimuyak niya sa unan at kumot, lalo lang akong naluluha. Ngayon? Ewan ko ba. Sa sobrang pagkahumaling ko sa taong iyon, kahit aminin kong okay na ako sa lahat ng ginawa niya; hindi ko pa rin mapigilang rumupok. Nanghihina ako.
Totoo nga. Na kahit sobrang sakit ng ginawa sa'yo ng taong mahal mo, darating pa rin nang darating ang puntong hindi mo siya matitiis. Na kahit subukang kamuhi
