สตรีอย่างข้าก็เป็นได้แค่ผืนแพรใต้บัลลังก์+คู่หมั้นของท่านคือข้าผู้นี้

คำโปรย

คำโปรย

การเป็นสตรีที่เกิดขึ้นมาในตระกูลที่ร่ำรวยมั่งคั่งอย่าง สวี่ซูเจิน วัน ๆ นางไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ตื่นมาใช้ชีวิตของนางในแต่ละวันเท่านั้น คำว่าเหน็ดเหนื่อยนั้นนางไม่รู้จักมันเลยสักนิด

แตกต่างจาก อู๋หนิงเทียน ที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ยังไม่เช้ามืดเพื่อออกไปปลูกผักเลี้ยงไก่ เพื่อนำไปขายเพื่อเลี้ยงดูตัวของนางและครอบครัว แต่นางโชคดีที่มีพี่ชายที่รักและเข้าใจแต่ สวี่ซูเจินนั้นกลับมีน้องสาวที่พร้อมทำลาย ทำร้ายนางทุกเมื่อที่มีโอกาส

จวนตระกูลสวี่

สวี่ซูเจินเป็นบุตรสาวของขุนนางท่านหนึ่ง นางมีน้องสาวหนึ่งคนคือ สวี่เยี่ยนฟาง ทั้งสองอายุห่างกันเพียงสองปีเท่านั้น สวี่ซูเจินมีคู่หมั้นหมายที่จะเข้าหอด้วยกันอีกในสองเดือนข้างหน้า ยิ่งวันแต่งงานของพี่สาวใกล้เข้ามาเท่าไรสวี่เยี่ยนฟางก็ยิ่งต้องกำจัดพี่สาวของนางให้เร็วที่สุด

“ท่านพ่อเจ้าคะ วันพรุ่งนี้ที่จวนของเราจะมีงานเลี้ยงสังสรรค์เนื่องในวันครบรอบอายุ 67 ปี ท่านพ่อคงมีความสุขมากใช่หรือไม่ ข้าอยากอยู่กับท่านพ่อจนข้าตายไปจากท่านพ่อเอง” สวี่ซูเจินเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าบิดาของนาง

“ซูเจินเจ้าพูดอะไรอย่างนั้น คนเป็นพ่อย่อมอยากเห็นลูกเติบโตขึ้นมาอย่างมีความสุข ส่วนพ่อนับวันก็ยิ่งแก่ลงทุกปี แต่อีกสองเดือนเจ้าก็จะแต่งงานก็รีบมีหลานให้พ่อได้เห็นหน้าหลานก่อนที่พ่อจะแก่ไปกว่านี้”

“ท่านพ่อยังไม่แก่หรอกเจ้าค่ะ ท่านพ่อต้องอยู่เลี้ยงลูกของข้าเช่นเดียวกันนะเจ้าคะ” สวี่เยี่ยนฟางที่เดินมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้เอ่ยขึ้นมาแล้วก็มานั่งข้าง ๆ พี่สาวของนาง

“เจ้าเองพ่อก็เตรียมหาคู่หมั้นหมายไว้ให้แล้วเป็นบุตรชายของขุนนางท่านหนึ่ง ไม่น้อยหน้าพี่สาวของเจ้าอย่างแน่นอน” สวี่เยี่ยนฟางได้ยินอย่างนั้นก็ยิ่งอยากกำจัดพี่สาวของนางเพราะไม่อยากแต่งงานกับบุรุษผู้อื่นนอกจากคู่หมั้นของพี่สาวที่นางหมายปอง

“ข้าคิดว่าน้องสาวของข้าต้องได้สามีที่เหมาะสมเพราะน้องสาวของข้าทั้งงดงามและเพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ข้าคิดว่าท่านพ่อคงมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้แก่น้องสาวของข้าเป็นแน่”

“เจ้าพูดถูกซูเจิน ลูกสาวของพ่อทั้งสองคนต้องมีชีวิตที่ดี พ่อผู้นี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อลูกสาวทั้งสอง”

“ท่านพ่อกับพี่ซูเจินหวังจะให้ข้าเป็นอย่างไร ข้าก็ย่อมมีความสุขในสิ่งที่ท่านพ่อมอบให้อยู่แล้วเจ้าค่ะ” สวีเยี่ยนฟางเอ่ยขึ้นมาเหมือนกับว่านางเต็มใจทำตามที่พ่อต้องการแต่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย

ที่บ้านของอู๋หนิงเทียน

อู๋หนิงเทียนกำลังปลูกผักแปลงใหม่ ซึ่งผักที่นางจะปลูกก็คือผักกาดขาวแต่ตอนนี้นางรอพี่ชายไปซื้อเมล็ดผักไม่มาสักที

“ท่านพี่จูไปซื้อเมล็ดผักถึงไหนกันเนี่ย ข้ารอมานานแล้วนะท่านแม่” อู๋หนิงเทียนเอ่ยถามกับมารดาของนาง

“ข้าคิดว่าพี่ชายของเจ้าต้องไปมัวแต่เกี้ยวสาวขายเมล็ดผักเป็นแน่เพราะที่ร้านขายเมล็ดผักมีลูกสาวสองคน ข้าเองก็เคยได้ยินเจ้าของร้านขายเมล็ดผักบอกกับแม่อย่างนั้น” อู๋ซูเม่ย ผู้เป็นมารดาบอกกับลูกสาวของนาง

“คงไม่หรอกท่านแม่ พี่จูไปกับท่านพ่อคงไม่มีเวลาไปเกี้ยวสาวเป็นแน่เจ้าค่ะ”

“หรือจะจริงแล้วเหตุใดทั้งสองถึงได้ช้านักนะ” อู๋ซูเม่ยเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัยเช่นกันกับลูกสาวของนาง

อู๋ลี่จู พี่ชายที่แสนดีของอู๋หนิงเทียนกำลังกลับจากเดินไปซื้อเมล็ดผักกับบิดาของเขาแต่ระหว่างทางที่จะเดินกลับนั้นเขาได้ช่วยสตรีนางหนึ่งไว้จากโจรที่กระชากถุงเงินในมือของนางหลังจากที่เขาช่วยนางและได้ถุงเงินกลับคืนมาแล้วคืนให้กับนางและสตรีนางนั้นก็คือสวีซูเจิน นางจึงเชิญให้อู๋ลี่จูไปงานเลี้ยงในคืนวันพรุ่งนี้เพื่อเป็นการตอบแทนที่เขาได้ช่วยเหลือนางในครั้งนี้

“ท่านพี่กับท่านพ่อไปที่ใดมา เหตุใดถึงได้ไปนานอย่างนี้เจ้าคะ” อู๋หนิงเทียนเอ่ยขึ้นถามพี่ชายและบิดาของนางที่ไปซื้อเมล็ดผักเกือบ 4 ถ้วยชา(4 ถ้วยชา = หนึ่งชั่วโมง)

“พี่กับท่านพ่อเจอโจรกำลังขโมยของชาวบ้านก็เลยช่วยไว้ทำให้ข้ากับท่านพ่อหายไปนานแต่เมล็ดผักที่เจ้าต้องการได้มาครบแล้ว เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นไป” อู๋ลี่จูเอ่ยขึ้นมาแล้วก็ยกเมล็ดผักให้กับน้องสาวได้เห็นอย่างที่เขาพูด

“เรากลับกันเลยดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าต้องรีบไปเตรียมแปลงผักต่อให้เสร็จก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน พรุ่งนี้เราจะได้เริ่มปลูกผักกันสักที”

“จริงของเจ้า แต่พรุ่งนี้เจ้าปลูกผักแค่ครึ่งวันก็พอเพราะพี่จะพาเจ้ากับท่านพ่อท่านแม่ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ เราจะไปกินให้เต็มที่ไปเลย” อู๋ลี่จูเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าน้องสาวอย่างมีความสุขที่จะได้พานางไปงานเลี้ยงสังสรรค์ในคืนวันพรุ่งนี้

“งานเลี้ยงที่ไหนกันข้าไม่เห็นรู้มาก่อน” ลี่หนิงเทียนเอ่ยขึ้นมาแล้วก็มองหน้าพี่ชายของนางด้วยความสงสัย

“ก็พี่ชายของเจ้าช่วยเอาถุงเงินมาคืนสตรีนางหนึ่งทำให้ถูกเชิญไปงานเลี้ยงสังสรรค์ทั้งครอบครัวอย่างไรล่ะ” อู๋ซีฮั่น เอ่ยขึ้นมาด้วยความภาคภูมิใจในตัวของบุตรชายคนนี้ที่เป็นคนดีตามที่เขาได้สั่งสอนมา

“พี่ชายของข้านี่เก่งเสียจริง ๆ”

“เก่งก็ดีแล้วแต่ตอนนี้ต้องรีบกลับบ้านไปเตรียมแปลงผักกันได้แล้ว” อู๋ซูเม่ยเอ่ยขึ้นมาแล้วก็เดินนำหน้าทุกคนไปเพื่อเดินกลับบ้าน