Mihrinaz’dan,
Korkudan aklım çıkacaktı.
Odayı kilitleme derken, öbür ayıp şeyleri söylerken boynumdaki elini biraz daha sıkılaştırsaydı da acı çekmeden öleyseydim dedim.
Ben ki Şilan’ın eli altındayken bile ölmeyi istememiştim. Ama Serhat, yediğin her lokmada hakkım var dediğinde gerçekten de ölmek istedim.
Önceki hayatımda pislik içindeydim, kimsenin beni insan yerine koyduğu yoktu ama babamın eviydi orası.
Yarı aç yarı tok da olsam mihnet çekmeden yaşıyordum.
Elvin anne beni güzelce sarmalayıp ‘seni Gülbin’in yanına taşıyalım, belli bu dana rahat durmayacak’ dediğinde çok istesem de taşı bile diyemedim bu yüzden.
Serhat haklıydı, bu evdeysem onun sayesindeydi. Abimin, karısının canı tehlikeye girmeyecek olsa bir dakika düşünmez, berdeli boz derdim.
Daha şimdiden babamın evini
