Mihrinaz’dan,
“K’endimi öldürürü’m.”
Ona karşı başka hiç bir şansım yoktu. Bizi bu dağ başına ne niyetle getirdiğini biliyordum ama beni arabada bırakıp bir çöp kadar kıymet vermeyen adamla rüyamdaki adamın bir bağlantısı olmadığını aklım da beynim de tamamen kabul etmişti.
Karşımdaki insan kılığına girmiş bir canavardı ancak.
Zulmetmekten zevk alan zalimin önde gideniydi ve ben ona kendi rızamla tırnağıma bile elletmeyi düşünmüyordum.
Zorla yaparsa da bana tek bir yol bırakmış olurdu.
Evinde kapatma olarak yaşayacağıma onurumla kendimi öldürürdüm biterdi. Artık yaşamayı hiç sevmiyordum.
Söylediğime şaşırdığını gözündeki dağılan ifadeden anlıyordum.
Gözünde neydim, kimdim bilmiyorum ama namusa değer veren tek kişi o değildi ve ben bana adını vermeyen adama kendimi vermeyecektim.
