Serhat’tan,
Terk edilmenin lanet hissiyle duvarlar üzerime üzerime geliyordu. Odanın içinde kapana kısılmış hayvanlar gibi bir o yana bir bu yana yürümek hiçbir işe yaramasa da durduğum yerde duramıyordum.
Herkes odasına çekilmiş, konakta tüm sesler kesilmişken bir ben bir de Hanoğlu’nun içime bıraktığı zehirli öfke uyanıktık.
Beni terk etmesini anlayabiliyordum. İstememiş, sevmemişti, zaten ben de istenecek, sevilecek gibi şeyler yapmamıştım.
Bir kerecik odamda uyudu diye, benden önce b.tan bir hayat yaşadı diye beni istediğini düşünmek kendi salaklığımdı belki ama ben ona güvenmiştim.
Aslı’dan sonra bir daha hiçkimseye kalbimi açamayacağımı zannederken onun yüzünü güldürmeye ant içmiştim, meğer o da gençliğimi söndürmeye ant içmiş.
Keşke sana çok iyi bakacağım diye yalanlar söyl
