Roni(Töre)

İste...miyorum ben baba..." Yalvaran ses tonumu duyduğu an delici bakışları anında yüzümü buldu. "Sana soran olmadı zaten.Çekil gözümün önünden." Yutkunarak bir adım geriledim. İstemiyordum. İstemiyordum işte evlenmek.Bu benim hayatım değil miydi? Söz hakkı olan ben değil miydim? Annem sessizce,bir köşede benim için ağlamak dışında bir şey yapmıyordu.Onun bu halini görünce dudağımı kanatacak kadar ısırdım.Benim için ağlıyordu ama elinden hiç bir şey gelmiyordu.Eğer şimdi tekrar red edersem zarar görenin o olacağını biliyordum.Benim yüzümden bir kere daha canı yansın istemiyordum. Kederli bir nefes çektim içime. Sonra kabul ettim. Etmek dışında bir seçeneğim yoktu zaten biliyordum. İçimde kopan fırtınalar vardı ama dışımda yaprak kımıldamadı. Ben bugün hiç tanımadığım, görmediğim bir adamla evlenmeyi kabul ettim. Yanacağımı bile bile,kaderime boyun eğdim. Onlara ardımı dönüp gözümden akan sessiz bir damlayla odadan çıktım. **** "Hayırdır,evlendik diye kendini önemli biri mi sandın.Ne bu haller?" Nefret dolu gözlerine bir kaç saniyeden fazla bakamadığım için gözlerimi anında kaçırdım. "Ben....yanlış bir şey mi yaptım?" Sessiz fısıltım aramızda yankılandı. "Evet!Sen yanlış bir şey yaptın." Üzerime doğru gelen bedeniyle, korkuyla geriye adımladım.Sonra titreyen bakışlarım yüzünü buldu. "Benimle evlenerek hayatının yanlışını yaptın.Ve bu yanlışının bedelini sana her gün fazlası ile ödeteceğim." Acımasız sözlerini ard arda sıralıyordu. "Bu evin içinde dolaşma.Yüzünü görmek istemiyorum!Midemi bulandırıyorsun!!" Hakaretleri karşısında titreyen bedenimi kontrol etmekte zorlanıyordum. Kırılan gururumu ve benliğimi hiçe sayarak yatak odasından çıkan kocamın ardından baktım.