อย่าแตะต้องยัยเฉิ่มของผม

บอกให้เลิกกันไง

“พี่มอส^^”ฉันระบายยิ้มออกมาเมื่อเจอร่างสูงนั่งรออยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นที่ประจำของฉันส่วนมากคนเขาจะไม่มานั่งตรงนี้หรอกเพราะเคยมีข่าวว่ามีงูตัวใหญ่ตกลงมาแถมยังจับไม่ได้อีกแต่ตั้งแต่ฉันนั่งมาก็ยังไม่เจองูตกใส่เลยนะไว้ค่อยตกใส่จริงๆก่อนฉันถึงจะย้ายที่นั่งแล้วกัน

“มาแล้วเหรอ”ใบหน้าหล่อยิ้มรับอย่างอบอุ่นพี่มอสจัดได้ว่าเป็นคนหน้าตาดีคนนึงเลยนะฉันถึงไม่เชื่อไงว่าเขาจะเข้ามาจีบฉันจริงๆแต่ทว่าพอได้ลองคุยเขาเป็นผู้ชายที่ดีมากเลยแหละสุดท้ายพอเขามาขอฉันเป็นแฟนฉันก็เลยตอบตกลงไปในทันที

รักครั้งแรก แฟนคนแรก แค่คิดว่าจะได้ทำอะไรร่วมกันเป็นครั้งแรกมันก็มีความสุขมากเลยแหะ

“รอนานรึเปล่าคะ”ฉันเอ่ยถามพร้อมกับดันแว่นกรอบสีดำให้เข้าที่

“ไม่เลยครับข้าวกินข้าวมารึยัง?”เจ้าตัวเอ่ยถามอย่างสุภาพ

“กินมาแล้วค่ะ”

“น่าเสียดายจังพี่ว่าจะชวนเราไปกินข้าวอยู่พอดี”อ๊ากเสียดายจังรู้งี้ไม่น่ากินข้าวมาดีกว่า

“งะงั้นตอนเที่ยงเราไปกินข้าวด้วยกันไหมคะพี่มอสว่างรึเปล่า?”ฉันเอ่ยถามที่จริงกะจะไปกินข้าวกับไอบ้าเซฟตอบแทนเรื่องที่ให้ติดรถมานั่นแหละแต่เอาไว้ก่อนแล้วกันยังไงแฟนฉันก็ต้องมาก่อน

“ได้ครับตอนเที่ยงก็ได้”รอยยิ้มอันอบอุ่นถูกส่งมาที่ฉันหลังจากนั้นเราสองคนก็นั่งคุยเล่นกันเรื่อยเปลื่อยพอใกล้เวลาขึ้นเรียนก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

“ข้าวมากินที่คณะพี่ได้รึเปล่า”

“คะ?”

“คือถ้าไม่สะดวก..”

“ไม่ค่ะ!สะดวกค่ะ!”ถึงจะไม่สะดวกก็ตามแต่ฉันไม่อยากปฏิเสธพี่เขาแล้วอ่ะเอาจริงๆโรงอาหารวิศวะนี่คนแน่นมากซึ่งฉันไม่ชอบเลยแน่นอนว่าไม่ใช่มีคนเด็กคณะวิศวะมากินหรอกไม่ว่าจะผู้หญิงหรือผู้ชายก็ต่างพากันไปกินข้าวที่คณะวิศวะกันทั้งนั้นเพราะอะไรล่ะ

ก็อาหารตามันดียังไงล่ะ!

โดยเฉพาะเซฟเบ้าหน้าสัญญาลักษณ์ของคณะวิศวะ

ติ๊ง~

ดูสิคิดปุ๊บก็ส่งข้อความมาหาฉันปั๊บ ตายยากซะจริง-.-

“ถ้างั้นพี่ไปก่อนนะ”

“ค่ะไว้เจอกันตอนพักเที่ยงนะคะ^^”ฉันกล่าวลาด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิบมือถือมาอ่านข้อความของไอบ้าเซฟ

เซฟ(ไอคนไร้มารยาท) : ยัยข้าวบูดกินข้าวด้วยกันตอนไหน?

ทั้งๆที่ฉันบอกว่าจะทักไปเองแท้ๆนี่เขากลัวฉันไม่เลี้ยงข้าวขนาดนั้นเลยรึไงกัน

ข้าวเจ้า : ตอนเย็นว่างรึเปล่าตอนเที่ยงฉันมีนัดกับแฟนแล้ว

ฉันตอบกลับก่อนจะเก็บมือถือเข้ากระเป๋าแต่ทว่าเสียงข้อความก็ดังขึ้นรัวๆ

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ไม่ว่าง! เธอเลิกกับแฟนแล้วมากินข้าวกับฉันซะยัยข้าวบูด

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ตอบสิ

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : บอกให้เลิกกันไง

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ตอบฉันเดี๋ยวนี้!

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ยัยแว่น ยัยข้าวเน่า เห้ยยัยข้าวบูด

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ข้าวเจ้า!

ข้าวเจ้า : โอ้ยยเดี่ยวค่อยคุยกัน ฉันต้องไปเรียนแล้วปิดเสียงนะ

ฉันพิมพ์ตอบไปอย่างโมโหไอบ้านี่เอาแต่ใจเสียจริงและฉันก็ปิดเสียงจริงๆนะถ้าเปิดสั่นมือถือก็คงจะสั่นไม่หยุดอีกแน่ๆ

คาบเรียนตอนเช้าผ่านไปได้ด้วยดีตอนบ่ายฉันไม่มีเรียนแล้วเลยคิดว่าจะกลับไปนอนชดเชยให้หนำใจแต่ตอนนี้ขอไปกินข้าวกับแฟนก่อนแล้วกัน><

“อ๊ะนั่นรถเมล์สายที่เราต้องขึ้นรึเปล่า?”เดินไปเดินมาก็ถึงป้ายแล้วแหะแถมรถเมล์ที่ต้องขึ้นยังมาพอดีอีก

“ใช่ค่ะถ้างั้นไว้เจอกันพรุ่งนี้นะคะ^^”

“ครับเจอกันพรุ่งนี้นะเดี๋ยวคืนนี้พี่ทักไปหา^^”

“ค่ะตั้งใจเรียนนะคะ”

“ครับ”ฉันยิ้มรับรอยยิ้มสุดอ่อนโยนของพี่มอสก่อนจะขึ้นไปบนรถเมล์ที่โล่งมากผิดกับตอนเช้าลิบลับฉันนั่งลงก่อนจะโบกมือลาพี่มอส อย่างมีความสุข

หลังจากที่รถเมล์เคลื่อนตัวออกฉันก็หยิบมือถือขึ้นมาพบว่ามีข้อความของเซฟที่ส่งมาอยู่

จริงสิฉันลืมกดเปิดเสียงเลยแหะเลยไม่รู้เลยว่าเขาทักมา

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : ส่งรูป

เซฟ (ไอคนไร้มารยาท) : เธอตายแน่

ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่มองเซฟที่ส่งรูปรองเท้าของเขาที่มีรอยตีนของฉันประทับอยู่แล้วไอบ้านี่มันใส่รองเท้าสีขาวมาเรียนเพื่อ!แต่แค่เช็ดก็ออกแล้วไหมทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้

ข้าวเจ้า : จ้าๆ

ข้าวเจ้า : ส่งสติ๊กเกอร์มองบน

หลังจากกดส่งไปนึกว่าเจ้าตัวจะทักมาด่าทันทีซะอีกแต่ทว่าก็เงียบไปเลยสงสัยกำลังเรียนอยู่มั้งแต่ก็ช่างเถอะฉันขอกลับบ้านไปนอนก่อนแล้วกันง่วงไม่ไหวแล้วว

จากคู่กัดระวังกลายมาเป็นคู่รักนะคะกิ้วๆ

อย่าลืมคอมเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าา