แข็งป่ะ?

1418 Words

วันต่อมา ทำไม? ทำไม? ทำไมฉันต้องออกมาซื้อของกับไอบ้านี่ด้วยอ๊ากกกก!! เหตุมันเกิดขึ้นเนื่องจากว่าฉันได้รับไหว้วานให้ไปซื้อของที่ห้างซึ่งตอนแรกฉันก็กะจะไปเองนี่แหละแต่ไอบ้าเซฟมันดันลงมาพอดีพอแม่ของเขาถามว่ามีแพลนจะออกไปไหนทำอะไรไหมไอบื้อนั่นก็บอกว่าไม่มี และไงคะ ก็ได้เลยมาด้วยกันแบบงงๆนี่ไงทั้งๆที่ฉันปฏิเสธไปแล้วว่าจะมาเองแต่คุณหญิงก็คะยั้นคะยอบอกให้เซฟขับรถไปส่งฉันจนสุดท้ายก็ไม่มีใครต้านทานคำพูดอันทรงพลังได้ฉันเลยต้องยอมนั่งรถมากับไอตาหื่นกามนี่สองต่อสองทั้งๆที่พึ่งเกิดเรื่องอะไรแบบนั้นไปเมื่อวานนี้เองแท้ๆ “นั่งดีๆฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกหน่ายัยข้าวเน่า”จู่ๆไอบ้าเซฟก็พูดขึ้นมาแต่เขาไม่ได้มองมาทางฉันเพราะกำลังตั้งใจขับรถอยู่ “ไม่ฉันจะนั่งแบบนี้”ฉันพูดขึ้นอย่างจริงจังเพราะกลัวว่าเขาจะทำอะไรไม่ดีก็เลยนั่งหันทั้งตัวหันทั้งหน้าไปจ้องอีกฝ่าย “ตามใจขอให้ตะคริวกินแล้วกัน”ฉันรับฟังแบบไม่ใส่ใจแต่ทว่าพอนั่งท่านี้นานๆก็แอบเมื่อยนะแถมยังรู้สึกเวียนหัวอีกฮื่ออ “อุแหวะ”ทันทีที่มาถึงห้างที่แรกที่ฉันไปก็คือห้องน้ำก่อนจะเข้าไปอ้วกแบบหมดไส้หมดพุงเนื่องจากเมารถเป็นเพราะไอบ้าเซฟคนเดียวเลยมาทำให้ฉันหวาดระแวงไปหมด “สมน้ำหน้า”ทันทีที่ฉันออกมาจากห้องน้ำก็เจอร่างสูงยืนพูดล้อฉันอย่างอารมณ์ดี นี่คงมีแต่ฉันที่ผิดปกติสินะนี่เขาไม่รู้สึกบาปกับตัวเองบ้างรึไงที่มาแข็งใส่ผู้หญิงแบบนี้แต่ก็นะได้ข่าวว่าเป็นเสือผู้หญิงพอตัวเลยนี่คงจะโดนสาวๆปลุกเร้าอารมณ์บ่อยครั้งไม่ใช่ว่าเพียงแค่แตะตัวก็แข็งขึ้นมาหรอกใช่ไหม จิ้มๆ “ทำบ้าอะไร”ใบหน้าหล่อหันมาถามฉันเมื่อฉันเอานิ้วจิ้มๆแขนเขา “แข็งป่ะ?” “อะไรแข็ง”ฉันลากสายตาต่ำมายังเป้าของเขา “ยัยบ้านี่!”มือหนารีบจับใบหน้าของฉันให้เงยขึ้นทันทีพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะตีฉันให้ตาย “เอ้าอะไรอ่ะก็แค่พิสูนจ์ดูว่านายมันจะโรคจิตแค่ไหนก็เท่านั้นเอง” “มานี่!” “อ๊ะจะไปไหน!”จู่ๆฉันก็โดนาหื่นกามนี่ลากกลับไปยังลานจอดรถร่างสูงดันฉันเข้าไปในรถก่อนที่เขาจะเดินขึ้นมานั่งประจำที่ “นี่นายคิดจะทำอะไรฉันใช่ไหม”ฉันรีบยกสองมือปิดตัวเองทันทีนี่มันที่จอดรถในห้างดังเลยนะเว้ยเขาคิดจะทำอะไรหื่นกามที่นี่อย่างนั้นรึโรคจิตที่สุด! “เห้อยัยข้าวเน่าเอ้ย”จู่ๆอีกฝ่ายก็ถอนหายใจออกมายาวๆมือหนาเสยผมไปด้านหลังเหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองอยู่ “เธอเป็นบ้าอะไรหะโรคจิตรึไงถึงได้มองเป้าผู้ชายกลางห้างแบบนั้น”เซฟหันมาถามฉันอย่างหัวเสีย “ใครกันแน่ที่โรคจิตเมื่อวานนาย..”ฉันชะงักคำพูดไปเพราะมันน่าอายเกินกว่าจะพูดออกมานี่สิ “นี่ฟังนะไม่ว่าจะผู้ชายคนไหนเจอผู้หญิงมาดิ้นๆอยู่บนตัวมันก็แข็งเหมือนกันหมดนั่นแหละ”เซฟพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังแต่ฉันไม่เชื่อหรอกคนที่เป็นแบบนั้นได้มีแต่พวกโรคจิตเท่านั้นแหละ! “ฉันไม่เชื่อ”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังตอบกลับไป “ไม่เชื่อใช่ไหม?” “ใช่ไม่เชื่อ!”ฉันส่ายหน้าให้ตายยังไงก็ไม่เชื่อหรอก “ได้ งั้นก็มาพิสูนจ์เองเลยมา” “กรี๊ดนายจะทำบ้าเฮือกก..”ฉันตัวแข็งทันทียามที่มือหนาจับมือฉันให้ไปวางทาบกับส่วนนั้นของเขาและแน่นอนว่าฉันก็รีบชักมือกลับทันที “นี่นาย!!” “เห็นไหมล่ะว่ามันไม่ได้แข็งตัวง่ายขนาดนั้น”ฉันยังไม่ทันจะได้ด่าร่างสูงก็เอ่ยขัดขึ้นมาก่อน “โรคจิต!”ฉันมองเขาเขม็งใครจะคิดว่าไอบ้านี่จะใช้วิธีนี้ในการบอกฉันกัน เออเชื่อก็เชื่อ! “รีบลงไปซื้อของซะฉันจะรออยู่ที่รถ”เซฟเอ่ยขึ้นจริงสิเรามาห้างเพื่อซื้อของนี่หน่ากะว่าจะรีบไปรีบกลับแต่ดันมาเสียเวลากับเรื่องไม่เป็นเรื่องซะได้ “ไม่ต้องหรอกนายกลับไปเถอะฉันนั่งรถเมล์กลับได้”ฉันเอ่ยบอกแค่นี้ก็อึดอัดกันจะตายอยู่แล้ว “ฉันเป็นเจ้านายเธอนะอย่าลืมยัยข้าวบูด”ฉันมองอีกฝ่ายอย่างไม่สบอารมณ์แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากลงจากยอมเขาและเจ้านายที่ไหนมันอยู่รอคนใช้ซื้อของและขับรถไปรับไปส่งคนใช้แบบนี้กัน จิ๊ น่าหงุดหงิดจริงๆ พอกลับเข้ามาในห้างอีกครั้งฉันก็เปิดดูรายการที่ต้องซื้อส่วนใหญ่เป็นพวกสกินแคร์ของเค้าท์เตอร์แบรนด์ต่างๆคุณหญิงคงไม่มีเวลามาซื้อเองสินะช่วงนี้ทั้งคู่ก็ทำงานหนักกันมากแต่ลูกชายตัวดียังเอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ฉันนี่เพลียใจแทนจริ๊งๆ ฉันเดินซื้อของอย่างชิวๆเอาจริงๆพยายามทำให้ช้าที่สุดเพื่อดึงเวลาให้ไอบ้านั่นโมโหเล่นจนทนรอไม่ไหวแต่ตอนนี้ก็ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้วก็ยังไม่มีสายหรือข้อความทักมาบอกว่าไม่อยู่รอแล้วเลย เอาจริงดิ่ นี่ฉันต้องกลับบ้านกับไอคนที่ดึงมือฉันไปจับตรงนั้นของเขาจริงๆอะนะ ขนลุกก~ “อ๊ะ”สายตาของฉันหันไปเห็นร่างคุ้นตาก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจมองผู้ชายที่ยืนเล่นมือถือเหมือนรอใครอยู่ก็ไม่รู้และผู้ชายคนนั้นก็คือพี่มอสแฟนฉันเอง>< นี่มันพรมลิขิตชัดๆทำไมเราสองคนถึงมาเจอกันที่นี่โดยไม่ได้นัดหมายกันด้วยนะก็เพราะว่ามันคือพรมลิขิตไง “พะมอ..!”ฉันชะงักทั้งขาและปากที่กำลังจะเอ่ยเรียกแฟนตัวเองมองหญิงสาวร่างเล็กที่กำลังเดินเข้าไปหาพี่มอสและทั้งสองคนก็กอดกันอย่างหวานชื่นโดยที่พี่มอสเองก็อ้าแขนรับกอดจากหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม นะนี่มันอะไรกัน “กลับ” “อ๊ะ?”ฉันสะดุ้งด้วยความตกใจจู่ๆเซฟก็เข้ามาจับมือฉันก่อนจะลากฉันให้เดินตามเขาไปซึ่งฉันที่ยังงงๆอยู่ก็เดินตามเขาไปแบบง่ายดายแถมยังไม่รู้เลยว่าเขาหาฉันเจอได้ยังไง ปึก เสียงประตูรถถูกปิดลงพร้อมกับร่างสูงของเซฟที่เข้ามานั่งประจำที่ “วิญญาณหลุดออกจากร่างไปแล้วรึไง”เซฟเอ่ยขึ้นแต่ฉันก็ไม่มีกระจิตกระใจจะตอบคำถามของอีกฝ่ายสักนิด เมื่อกี้มันคืออะไร ภาพที่ฉันเห็นมันคืออะไรกัน “เมื่อกี้นายก็เห็นใช่ไหม” “เห็นอะไร” “แฟนของฉันกำลังกอดกับผู้หญิงคนอื่น”ฉันเอ่ยถามเซฟตอนนี้ในหัวมันตื้อไปหมดเลยตัวก็ชาวาบไปหมด “เห็นแบบนั้นแล้วก็เลิกยุ่งกับมันซะมันไม่ได้เป็นคนดีอย่างที่เธอคิดหรอก”คำพูดของเซฟทำฉันขมวดคิ้วขึ้นมาทันที “นายหมายความว่ายังไง?” “จะหมายความว่าอะไรได้อีกนอกจากว่าแฟนเธอมันเป็นไอเศษสวะไง”ใบหน้าหล่อหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะหันกลับไปขับรถต่อส่วนฉันก็ได้แต่นั่งนิ่งเพราะยังช็อกกับสิ่งที่ได้ยินและภาพที่ได้เห็นอยู่เมื่อกี้ นี่พี่มอสนอกใจฉันจริงๆเหรอ ผู้ชายที่แสนดีและมักจะยิ้มอย่างอบอุ่นให้ฉันเนี่ยนะนอกใจฉัน มันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ... จริงจ้าลูกสาววว เลิกเลยยย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more