Babam,"Kızım..."diyerek bana baktı. Fırın eldivenleri yanındaki aşçıya verip yanıma yürümeye başladı. "Bir şey mi oldu, güzelim? Gözlerin dolmuş. İnanamıyorum, Leyal. Eskisi gibi olmuşsun. Saçların..."
Boynuna atladım. Hıçkırıklarla ağlamaya başlarken parmaklarımı saçlarından geçirdim. Ölen her kimse Arman ya da babam değildi. Sakalları çenemin kenarına sürterken gülmeme engel olamadım. Yemeklerin sinen konusu ciğerlerime usulca nüfus ediyordu. Şükürler olsun yaşıyordu.
Sorgulamadan kolunu belime sardı. Burnunu saçlarımın dibine bastırıp derin bir soluk çekti. Ne kadar zaman geçtiğinden emin değildim ama kendimi geri çekmeyi başardığımda babamın gülümseyen suratıyla karşılaştım.
"Uyandığımda bir kabus gördüm." Güldüm. Elimin tersiyle yanaklarımı sildim. "İyi olduğuna bakmak istedim. Baz
