HAYAT
Gece yarısı olmuştu ama sinirden yerimde duramıyordum. Saatlerdir ben odanın içinde söylenerek yürüyordum, Toygar ise kapıyı açmam için dışarıdan yalvarıyordu. “Yeter git artık, açmayacağım!” diye bağırdım. Ağlamamak için kendimi zor tuttuğumdan sesim boğazımda çatlamıştı. Ayaklarım durmadan aynı halının üzerinde ileri geri gidiyor, zihnimdeyse Lale’nin konuştuğu o sahne defalarca dönüp duruyordu.
Toygar, kapının ardından gelen yorgun sesiyle “İnsan gibi konuşabiliriz.” Dedi. “Bu kadar büyütecek ne var Hayat?”
Hâlâ büyüttüğümü söylüyordu ya, dişlerimi sıktım. Kapıya yaklaşarak “Ben mi büyütüyorum, ben suçluyum yani öyle mi?” dedim.
“Sadece abarttığını söylüyorum. Hadi, aç kapıyı da yüz yüze konuşalım”
Çığlık attım “Giiiit!” diye bağırdım. “Bak yoksa daha kötü olacak”
Öfkeden ç
