2. HAFTA SONRA
HAYAT
Günlerdir Toygar ile aynı evin içinde rastlaşmaktan kaçınan iki yabancı gibiydik. Aynı çatının altında yaşıyor ama sanki birbirimizin varlığını inkâr ediyorduk. Okuldan geldiğimiz anda odalarımıza çekiliyor, kapılarımızı sessizce kapatıyor, mecbur kalmadıkça ortak alanlara adım atmıyorduk. Ev, iki kişinin yaşadığı bir yer olmaktan çıkmış, koridorları bile mesafeyle dolu bir mekâna dönüşmüştü. Mutfakta karşılaştığımız nadir anlarda göz göze gelmemek için başımızı başka yöne çeviriyor, birbirimizi görmezden geliyor, tek kelime etmiyorduk. Ne bir selam ne de basit bir hâl hatır… Sessizlik, aramızdaki en kalın duvar olmuştu.
Bazen gecenin ilerleyen saatlerinde odasından gelen mırıltı gibi sesleri işitiyordum. Önce televizyon sandığım, sonra fark ettiğim o tekdüze tekrar
