TOYGAR
Cumartesi sabahı saat 07.00 da telefonumun alarm sesiyle uyandım. Sesi susturmak için komodinin üzerindeki telefona uzanırken “Allah kahretsin beni!” diye söylendim. Gözlerim hâlâ kapalıydı ama o tiz ses beynimin içine kazınmıştı bir kere. Bedenim otomatikman sanki okula gidecekmişim gibi alarm moduna geçmişti. Pazar akşamı saatin alarmını kurduğumu hatırlıyordum. Demek ki hafta içi günleri tıklarken arada cumarteside kaynamıştı. Kendi salaklığım yüzünden tatil günümde sabahın köründe uyanmıştım. “Offf!” diye içimden değil, bildiğin sesli şekilde homurdandım.
Tekrar başımı yastığa gömdüm. Yorganı tepeme kadar çektim, sanki karanlıkla birlikte uyku da geri gelecekmiş gibi. Ama uykum kaçmıştı bir kere. Zihnim çoktan çalışmaya başlamıştı. Sağa döndüm olmadı, sola döndüm olmadı. Yastı
