ปราบเซียน

EP05 step back…

EP05 step back…

Ai's Part

พลั่ก!

"โอ๊ย! เจ็บนะ! เป็นอะไรของปราบเนี่ย"

ฉันลูบแขนข้างที่โดนปราบเซียนบีบอย่างแรงจนมันแดงหลังจากที่เขาสะบัดมือออกแต่คนตัวสูงไม่ได้สนใจเลยสักนิด ก่อนหน้านี้อยู่ๆ เขาก็เดินมาลากฉันออกจากโรงอาหารมาที่ซอกตึกแล้วตะคอกใส่ฉันเสียงดังอย่างเอาเรื่องเหมือนไปหงุดหงิดอะไรมา

"ทำอะไรไว้!"

"ทำอะไรอ้ายยังไม่ทำอะไรเลย"

“สตอรี่ไอจี" ปราบเซียนพูดเสียงเรียบเพียงแค่นั้นฉันก็เข้าใจทันที

“อ่อ เรื่องนั้น ปราบเพิ่งเห็นหรอลบได้นะ" ฉันงงนิดหน่อยเขาลากฉันออกมาเพราะเรื่องนี้เนี่ยนะสตอรี่นั้นฉันลงตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วมั้ยเพิ่งเห็นหรือไง อย่าบอกนะว่าที่เดือดอยู่ตอนนี้เพราะเรื่องนั้นน่ะ

“ใครอนุญาตให้ลง?"

“ก็ลงเล่นๆ นึกว่าปราบลบแล้วซะอีก ทำไมอะโกรธหรอ?”

"รินเห็น"

"อ่า..."

จากที่พูดทีเล่นทีจริงอยู่ฉันก็ถึงกับพูดไม่ออกเลย พอเขาบอกแบบนั้นก็เข้าใจทันที เมื่อกี้ที่เดินไปหารินที่โต๊ะมาคงทะเลาะกันเพราะเรื่องนี้สินะ

"เขาคิดว่าเราคบกัน"

"แล้ว?"

ไม่ได้จะกวนนะ แต่แล้วยังไงอะเราไม่ได้คบกันนี่อธิบายไปก็น่าจะจบแล้วมั้ยแล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันลงสตอรี่ไอจีเขาแบบนี้ด้วยแต่ทำไมครั้งนี้ปราบเซียนดูโกรธมากนั่นคือสิ่งที่ฉันไม่เข้าใจ

"รินคิดว่าพี่เป็นคนลงเอง เขาไม่โอเคแล้วพี่ก็ไม่เข้าใจว่าอ้ายลงแบบนั้นทำไม"

"อ่า เขาโกรธปราบหรอ"

"เออดิ"

ตอนนี้ปราบเซียนดูโมโหฉันเอามากๆ เขายกมือขึ้นเสยผมและถอนหายใจแรงๆ มองหน้าฉันอย่างเอาเรื่องจนฉันเริ่มรู้สึกผิดแต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

"แต่ก่อนอ้ายลงปราบก็ไม่ว่าอะไรนี่นา ทำไมคนนี้ปราบดูเดือดร้อนจังอะ" พยายามพูดติดตลกก่อนจะขำไม่ออกเมื่อเขาพูดประโยคต่อมา

"พี่แคร์เขาไงอ้าย ทีหลังอย่าลงแบบนี้อีกนะรินเข้าใจผิดหมดแล้วว่าเราคบกัน"

ฉันเงียบพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด อยู่ดีๆ ก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมามันจุกๆ ในอกเหมือนจะพูดไม่ออกพยายามหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมคำพูดแล้วถามเขาต่อ

"ปราบ...จริงจังกับเขาหรอ?"

ปราบเซียนนิ่งไปสักพักกับคำถามของฉันก่อนจะตอบออกมาด้วยความสับสนแต่ก็ค่อนข้างชัดเจนในคำตอบ

"ยังไม่รู้ แต่ตอนนี้ปราบคุยกับเขาแค่คนเดียวไง"

สำหรับคนอื่นคุยคนเดียวอาจจะเป็นเรื่องปกติแต่สำหรับปราบเซียนการที่เขาคุยแค่คนเดียวนี่มันไม่ปกติเลย

หรือว่าตอนนี้...

"อื้อ อ้ายเข้าใจแล้ว"

ถึงเวลาที่เราต้องเลิกความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกกันจริงๆ แล้วหรือเปล่านะ

"จะไม่ทำอีก ขอโทษที่ทำให้รินเข้าใจผิดเดี๋ยวอ้ายไปคุยกับรินให้แล้วกัน"

พูดจบฉันก็เดินออกมาเลยไม่ได้หันไปสนใจปราบเซียนอีกว่าเขามีอะไรจะพูดต่อหรือเปล่าแต่ถ้าให้ยืนอยู่นานกว่านี้ฉันคงห้ามน้ำตาที่กำลังเอ่อคลอเอาไว้ไม่ไหวแน่...

อ้ายเดินกลับมาเก็บของที่โต๊ะที่มีเพื่อนของปราบเซียนนั่งรออยู่พวกเขาเหมือนอยากจะถามอะไรแต่ก็ไม่กล้าถามคงเพราะสีหน้าของคนตัวเล็กและรอยยิ้มฝืนๆ ของอ้ายจึงไม่มีใครพูดอะไรออกไป

หวังว่าเพื่อนตัวดีของพวกเขาคงไม่ได้ทำอะไรน้องหรอกนะ

หลังจากที่เก็บของเสร็จอ้ายก็ขอตัวไปเรียนเธอเดินสวนกับปราบเซียนที่เดินกลับเข้ามาพอดี เขาเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูดเพราะเธอไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำจึงได้แต่ปล่อยให้อ้ายเดินไปจนลับสายตา มาถึงที่โต๊ะก็มีเพื่อนส่งสายตามาให้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“เป็นห่าอะไรของมึงอยู่ๆ ถึงมาลากน้องออกไปแบบนั้น"

"มึงไปคุยอะไรทำไมน้องอ้ายน้องถึงได้หงอยกลับมาวะปราบ"

โดนเพื่อนรัวคำถามใส่ไม่หยุดตอนแรกก็กะจะไม่ตอบแต่พอโดยเร้าเข้ามากๆ ปราบเซียนจึงยอมเล่าให้เพื่อนฟังว่าไปคุยกับอะไรกับอ้ายมาบ้างพอเล่าจบเพื่อนก็พร้อมใจกันพูดใส่เขาคำเดียวสั้นๆ ว่า...

"มึงมันโง่!"

“อะไรวะก็อ้ายผิดจริงๆ นี่หว่าทำรินเข้าใจกูผิดหมด"

“กูจะไม่ช่วยเลยนะไอ้ปราบถ้าหลังจากนี้น้องอ้ายจะเลิกอะไรๆ กับมึงจริงๆ"

"แต่ก็เอาเถอะถ้ามึงมั่นใจว่าจะจริงจังกับน้องรินแล้วถ้าน้องอ้ายจะจบกับมึงก็คงไม่เป็นไรหรอกจริงมั้ย?"

ปราบเซียนเงียบ กัดปากแน่นเหมือนคนคิดไม่ตกยิ่งได้ฟังความคิดเห็นของเพื่อนความกลัวก็ยิ่งเกาะกินหัวใจว่าถ้าอ้ายขอจบความสัมพันธ์กับเขาจริงๆ เขาจะทำยังไง

แต่ในเมื่อเขาคิดที่จะไปต่อกับรินเขาก็ไม่ควรยื้อไม่ใช่เหรอ?

"จบก็จบดิจะเป็นไรวะ"

"..."

"ก็ไม่ได้อะไรตั้งแต่แรกอยู่แล้วมั้ย"

สิ่งที่เขาควรสนใจตอนนี้ต้องเป็นรินเขาควรเอาเวลาไปคิดมากกว่าว่าจะง้อรินยังไงดี นานนานทีเขาถึงจะถูกใจใครสักทียังไม่อยากยอมแพ้กับรินเพราะเรื่องแค่นี้หรอกนะ

"กูรู้ว่ามึงกับน้องอ้ายไม่ได้ชอบกันตั้งแต่แรก แต่มึงรู้อะไรมั้ย..."

"..."

"ว่าสายตามึงที่มองน้องอ้ายมันเปลี่ยนไปตั้งนานแล้วปราบ"

เสือทิ้งระเบิดไว้ให้ปราบเซียนคิดตามก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้นเป็นคนแรก

"กูจะบอกให้นะปราบคนที่เหมาะสมกับมึงน่ะ..."

ราชาเดินมาตบไหล่คนที่กำลังสับสนก่อนจะเดินตามเสือออกไปอีกคน

"นอกจากน้องอ้ายก็ไม่มีใครแล้ว"

1PM

อ้ายไม่ได้สนใจสิ่งที่อาจารย์กำลังสอนเอาแต่จ้องหน้าจอมือถือที่ตอนนี้แสดงหน้าไอจีของปราบเซียน...

ตัดสินใจกดดูสตอรี่ตรงรูปโปรไฟล์ก็เห็นว่าเขาลบที่เธอลงออกไปแล้ว

"มึงไปคุยอะไรกับรินมาว่ะอ้าย" เสียงของจริงใจทำให้เธอรีบปิดหน้าจอแล้วหันไปตอบเพื่อน

ดีนะที่วันนี้พวกเธอเลือกนั่งข้างหลังสุดจึงแอบคุยกันได้

"เคลียร์เรื่องที่กูลงสตอรี่ในไอจีปราบเมื่อเช้าน่ะ ปราบโวยวายเพราะรินเข้าใจผิดแต่ตอนนี้เข้าใจกันแล้วล่ะ"

อ้ายตอบยิ้มๆ เหมือนไม่คิดอะไร ก่อนหน้านี้เธอไปขอคุยกับรินเรียบร้อยแล้วเพื่อเคลียร์เรื่องที่เพื่อนร่วมคณะขุ่นเคืองใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับปราบเซียน

อ้ายขอโทษที่ทำให้รินเข้าใจผิดและอธิบายว่าระหว่างเธอกับเขามันไม่มีอะไรจริงๆ ถ้ารินไม่สบายใจเธอจะห่างจากปราบเซียนให้เองซึ่งตอนนี้ทุกอย่างโอเคแล้วรินเข้าใจและขอโทษเธอเหมือนกันที่ไม่ถามอ้ายแล้วไปโวยวายจนอ้ายโดนปราบเซียนต่อว่า

'ปราบไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เขาดูจริงจังกับรินจริงๆ นะ'

คำพูดของอ้ายทำเอารินใจฟู คนอย่างปราบเซียนที่ใครๆ ต่างก็รู้ดีว่าไม่มีใครเอาเขาอยู่กำลังจะจริงจังกับเธอจริงๆ งั้นเหรอ พอได้ยินแบบนั้นความโกรธในใจที่มีอยู่ก็หายใจแทบไม่เหลือรินขอบคุณอ้ายก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียน

รินเองก็นิสัยดีนะ เป็นคนน่ารักคนหนึ่งเลยล่ะถ้าปราบเซียนจะชอบก็ไม่แปลกเลย

"เอ่อ แล้วมึง...โอเคมั้ยวะ" พรีมที่นั่งฟังอ้ายเล่าอยู่ข้างๆ ถามอย่างเป็นห่วงแต่ก็ได้รับรอยยิ้มกลับมา

“โอเคดิ ไม่เป็นไรเลย ^^"

แต่เป็นรอยยิ้มที่ฝืนชะมัดเลย

Ai

Prabsian: คุยกับรินแล้วหรอ?

Ai: ช่ายย คุยให้แล้ว ดีกันยัง

Prabsian: อืม

read

Prabsian: ขอโทษนะที่โมโหใส่ เจ็บมั้ย

Ai: ไม่เป็นไรไม่ได้เจ็บอะไร อ้ายเข้าใจแหละ

Prabsian: แน่นะ

Ai: จริงๆ ปราบมีไรอีกมั้ยอ้ายจะเรียนแล้วอาจารย์มอง

Prabsian: อ่า เรียนเถอะไม่กวนแล้ว

Ai: อ้อ เดี๋ยวก่อนๆปราบ

Prabsian: ว่าไง?

Ai: วันนี้ปราบเอารถอ้ายมารับรินก็ได้นะ

Prabsian: ไหนบอกไม่ชอบให้ใครนั่งรถ

Ai: คนนี้ยกเว้นให้ได้ มารับเค้าเถอะจะได้คุยกันดีๆ

Prabsian: เอางั้นหรอ

Ai: อื้ม

Prabsian: โอเค ขอบใจนะ

Read

ไม่ได้อยากยอมหรอกแต่เพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้ทั้งสองคนเข้าใจกันผิดอ้ายยอมให้ก็ได้...

หลายวันต่อมา

Ai's Part

หลังจากที่เกิดเรื่องวันนั้นฉันกับปราบเซียนก็ไม่ได้คุยกันอีกเลย เขาทักมานะแต่ฉันไม่ตอบก่อนหน้านี้เห็นเขาลงสตอรี่ไอจีอยู่กับรินบ่อยๆ ดูท่าทางคงไปกันได้ดีแล้วล่ะมั้ง ก็ดีแล้วที่เขาเปิดรับใครเข้ามาได้สักทียอมรับว่ามันก็แอบมีโหวงๆ บ้างแหละที่ต้องห่างกับเขาแต่ทำไงได้สถานะของเราสองคนถ้ามีคนที่สามที่สี่เข้ามาเราก็ต้องถอยถูกแล้ว

"มึงคืนนี้พวกพี่ราชาชวนออกว่ะ ไปมั้ยๆ"

"เอาดิอยากปลดปล่อยเหมือนกัน"

พรีมตอบรับคำชวนของเบบี้ กลุ่มฉันค่อนข้างสนิทกับกลุ่มของปราบเซียนน่ะจุดเริ่มต้นก็เพราะเรื่องเที่ยวนี่แหละตอนที่พวกเราเข้ามาเรียนปีหนึ่งใหม่ๆ พี่ราชาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเบบี้พาเราเที่ยวก็เลยพลอยสนิทกับพวกพี่เขากันทั้งกลุ่มและนี่เป็นจุดเริ่มต้นของฉันกับปราบเซียนด้วยเหมือนกัน

ตอนแรกเราก็เป็นแค่รุ่นพี่รุ่นน้องที่เป็นเพื่อนเที่ยวกันนี่แหละเรามาอยู่ในจุดนี้กันได้ยังไงฉันก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

"อ้ายไปมั้ยๆ" เบบี้หันมาถามฉันหลังจากที่พรีมกับจริงใจตอบตกลง นี่เพิ่งวันพุธเองนะรีบกันหรือไงชวนเที่ยวเหมือนพรุ่งนี้ไม่มีเรียนอะ

"ปราบไปมั้ย? ถ้าปราบไปไม่ไป"

ฉันถามและพูดตรงๆ ตอนนี้เรากำลังห่างกันเพื่อให้เขาไปพัฒนาความสัมพันธ์กับคนของเขานะเราไม่ควรเจอกันตอนนี้หรอกเพราะถ้าเจอก็คงไม่พ้นที่จะกลับไปทำแบบเดิม...

"เมื่อไหร่จะเลิกหลบหน้า" จริงใจถามเพราะหลายวันมานี้ฉันพยายามเลี่ยงสถานที่ที่จะเจอปราบเซียนให้ได้มากที่สุด ไม่ได้โกรธหรืออะไรนะแค่อยู่ในช่วงที่ต้องจัดการกับความรู้สึกของตัวเองและปรับตัว ถ้าทุกอย่างโอเคเมื่อไหร่ก็คงเจอเขาได้ปกติแค่ไม่ใช่ตอนนี้เท่านั้นเอง

"ก็ต้องหลบดิ พวกมึงก็รู้ว่ากูกับปราบเป็นยังไงเขามีคนคุยกูก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขาเดี๋ยวทำใครเข้าใจผิดอีก"

"มึงโอเคมั้ยวะอ้าย?"

"โอเคดิไม่เป็นไรเลย แต่ถ้าปราบไปกูไม่ไปนะ"

"งั้นกูถามแป๊บ"

เบบี้พูดจบก็กดโทรศัพท์ในมือคงทักไปถามพี่ราชาล่ะมั้งว่ามีปราบเซียนหรือเปล่า

"พี่ราชาบอกว่าพี่ปราบไม่ไปนะเหมือนจะมีธุระกับที่บ้านมั้ง"

"ดี มึงออกเลยอ้ายคืนนี้กูจะพาแซ่บเองไม่ได้ผู้ใหม่ไม่กลับ"

"เอาดิ มารับด้วยนะ"

“ได้ เดี๋ยวไปแต่งตัวที่ห้องมึงเลย คืนนี้จะแซ่บ!"

พวกมันพูดอย่างอารมณ์ดีแล้วช่วยกันคิดธีมว่าจะแต่งตัวยังไงดี จริงจังกว่าเรื่องเรียนก็เรื่องเที่ยวนี่แหละจริงๆ เลย ในขณะที่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนานประโยคต่อมาของเบบี้ที่กำลังคุยแชทกับพี่ราชาอยู่ก็ทำเอาพวกเราอึ้งกันทั้งกลุ่ม

“มึงๆๆๆ ธุระของพี่ปราบที่ว่าคือ...พี่เขาไปดูตัวว่ะ"

"ดูตัว?" ฉันทวนคำพูดของเบบี้อย่างไม่เข้าใจมันมองหน้าฉันอย่างเห็นใจและเต็มไปด้วยความกังวลเหมือนไม่กล้าพูดจนฉันต้องพยักหน้าให้มันพูดมาเถอะ

"พี่ราชาบอกว่าพี่ปราบจะแต่งงานว่ะ"

ฉันทั้งตกใจทั้งอึ้งที่ได้ยินแบบนั้นเขาเพิ่งคุยกับรินได้ไม่นานจะแต่งงานกันแล้วเหรอ?

นี่มันเรื่องอะไรกันนะ...