EP04 IG story (2)
1543 Words
EP04 IG story (2)
@โรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์
ทันทีที่ก้าวมาถึงโรงอาหารคณะนิเทศที่อยู่ห่างจากคณะผมพอสมควรก็รีบกวาดสายตาหาที่นั่งทันทีช่วงนี้เป็นช่วงพักกลางวันคนก็เลยค่อนข้างเยอะจนแทบไม่มีที่นั่ง มองหาที่นั่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาผมไปสะดุดกับร่างบางคุ้นตาที่กำลังนั่งทานข้าวอยู่กับผู้ชายที่ผมไม่รู้จักท่าทางสนิทสนมของทั้งคู่ทำผมขมวดคิ้วยุ่งรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที
"ตรงนั้นมีโต๊ะว่างเรา...ปราบ! ไอ้ปราบจะไปไหนวะ!"
จนต้องรีบเดินตรงไปที่โต๊ะนั้นโดยไม่ได้สนใจที่ราชาพูดเลย
"นั่งด้วยดิ"
"อ้าวปราบ มาได้ไงเนี่ย" ร่างบางที่กำลังคุยกับคนตรงหน้าอย่างสนุกสนานเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างแปลกใจ ไม่รอให้เธออนุญาตผมทิ้งตัวนั่งลงข้างเธอแล้วเรียกเพื่อนที่เพิ่งเดินตามมาถึงให้นั่งลงด้วย
“พวกมึงนั่งดิ"
"สัส ไหนบอกไม่ได้มาหาน้องอ้ายไง" ไอ้ราชากระซิบด่าผมก่อนจะหันไปยิ้มให้อ้าย
เธอทักทายเพื่อนๆ ของผมอย่างเป็นธรรมชาติเพราะรู้จักและสนิทกันดี
"เงียบน่า"
ผู้ชายที่นั่งอยู่ก่อนแล้วมองเราอย่าง งงๆ เป็นอ้ายที่แก้สถานการณ์แนะนำว่าพวกผมเป็นรุ่นพี่ ไอ้หมอนั่นพยักหน้าเข้าใจแล้วหันไปคุยกับอ้ายต่อไม่ได้สนสายตาพวกผมเลยแล้วยัยนี่คือยังไงวะเพื่อนไปไหนทำไมมากินข้าวกับผู้ชายสองคน
"พี่จะไปซื้อน้ำน้องอ้ายเอาน้ำอะไรมั้ยครับ"
"เดี๋ยวอ้ายไปด้วยดีกว่าค่ะพี่เอื้อ"
"ไม่ต้องไปกินข้าวให้หมด" ผมดึงแขนอ้ายที่กำลังจะลุกตามไอ้หน้าอ่อนนั่นไว้ทำเอาคนตัวเล็กหันมาขมวดคิ้วใส่
"อะไรของปราบเนี่ยอ้ายจะไปซื้อน้ำ"
"ฝากซื้อน้ำเปล่ามาให้อ้ายด้วย" ผมสั่งผู้ชายคนที่เพิ่งรู้ว่าชื่อเอื้อมันเป็นรุ่นพี่อ้ายก็น่าจะรุ่นเดียวกับพวกผมมั้ง
"ปราบ!"
"กินข้าวให้หมดหรือจะให้ป้อน?"
ผมสั่งเสียงแข็งพร้อมกับมองข้าวในจานเธอที่เพิ่งกินไปไม่กี่คำ คำขู่ของผมทำคนตัวเล็กฟึดฟัดหน้างอใหญ่ ผมไม่ได้อะไรนะแต่อ้ายไม่ชอบกินข้าวแล้วก็มาบ่นปวดท้องไงเดี๋ยวถ้าปล่อยให้ไปซื้อน้ำเชื่อเถอะว่ากลับมายัยนี่ก็จะไม่ยอมกินข้าวอีก กลัวจะปวดท้องเฉยๆ หรอก
"น้องอ้ายทานข้าวต่อเถอะครับ เดี๋ยวพี่ซื้อน้ำมาให้นะ"
"งั้นอ้ายรบกวนด้วยนะคะ" พอมันพูดแล้วฟังเลยนะ
ก่อนเดินไปไอ้เอื้อมันลูบหัวอ้ายแล้วส่งยิ้มให้ยัยนี่ก็ยิ้มตอบทันที ทำอย่างกับที่โต๊ะมีกันแค่สองคนไม่สนใจพวกผมเลยส่วนเพื่อนผมก็สลับกันไปซื้อข้าวกันปล่อยให้ผมนั่งหัวร้อนอยู่คนเดียวยังดีที่มันรู้ว่าผมจะกินอะไรก็เลยซื้อมาให้ด้วย
"มันเป็นใคร?"
"อะไร?"
"ไอ้คนเมื่อกี้" ผมถามหลังจากที่คนชื่อเอื้อเดินออกไปแล้ว
"รุ่นพี่น่ะ แล้วปราบมาทำไรคณะอ้ายอะมีเรียนต่อไม่ใช่?"
"มันจะมาหาน้องรินน่ะ น้องอ้ายรู้จักมั้ย?" ผมมองไอ้เสือตาขวาง ผมยังถามอ้ายไม่จบเลยพาเปลี่ยนเรื่องได้ไงวะแล้วเปลี่ยนเรื่องได้น่าเตะด้วยนะไอ้เวรนี่
"อ้อ คนคุยปราบอะหรอ รู้จักนะ"
"นั่นแหละแต่ตอนนี้พี่ยังไม่เห็นน้องรินของมันเลยเนี่ย มาถึงมันก็มาหาน้องอ้ายเลย" ปกติไอ้เสือไม่ใช่คนพูดมากนะแต่วันนี้มันกวนตีนจนโดนผมเตะขามันใต้โต๊ะไปทีแต่มันก็ไม่ได้สะทกสะท้านเลยมองผมอย่างสะใจอีกต่างหาก
"อ่า เดี๋ยวอ้ายช่วยมองหาเมื่อกี้รินเรียนคลาสเดียวกับอ้ายด้วยคงมากินข้าวแถวนี้แหละ"
อ้ายพูดยิ้มๆ แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อไม่นานคนชื่อเอื้อก็เดินเอาน้ำที่ซื้อมาให้เธอ อ้ายรับน้ำจากมันมาดื่มหลังจากนั้นก็เอาแต่คุยกับไอ้เอื้ออะไรนั่นไม่สนใจผมอีกเลย ท่าทางยิ้มแย้มและเสียงหัวเราะของเธอกับมันทำผมหงุดหงิดถึงแม้เรื่องที่ทั้งคู่คุยกันจะดูเป็นเรื่องงานก็เถอะ ผมเอาแต่จ้องทั้งสองคนไม่วางตาจนไอ้ราชาสะกิดเรียกให้ผมละความสนใจจากอ้าย
"ปราบๆ น้องรินเดินมาทางนี้ว่ะ"
ผมเงยหน้าขึ้นมองตามที่ราชาบอกก็เห็นรินเดินผ่านโต๊ะพวกผมไปพอดีเราสบตากับก่อนที่เธอจะหันหน้าหนีแล้วเดินผ่านผมไปเลย เหมือนโดนโกรธผมทำอะไรผิดหรือเปล่าวะ?
"ปราบน้องไม่เห็นมึงหรอวะทำไมไม่ทักมึง" ราชาถาม
"ไม่เห็นก็เหี้ยสะบัดหน้าใส่ขนาดนั้น" ไอ้เวลาว่าซึ่งจริงของมันรินสะบัดหน้าใส่ผมจริงๆ
"มึงไปทำไรให้น้องโกรธหรือเปล่าเนี่ยปราบ"
"เดี๋ยวกูมา"
ผมไม่ตอบพวกมันตัดสินใจลุกไปหารินที่โต๊ะทันที
ผมทิ้งตัวนั่งลงข้างริน พอเพื่อนเธอเห็นผมก็ขอตัวออกไปก่อนทำให้ตอนนี้ที่โต๊ะมีแค่เราสองคนสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เราอย่างสนใจ รินกับผมเป็นคนที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักไม่แปลกที่จะมีคนสนใจเรื่องของเราและตอนนี้ใครๆ ก็รู้ว่าผมกับเธอกำลังคุยๆ กันอยู่ผมเองก็ไม่ได้ปิดอะไรด้วย
"ทำไมไม่ทักพี่เลย เป็นอะไรหรือเปล่าครับ" ตรงเข้าประเด็นทันที รินถึงกับวางช้อนที่กำลังตักข้าวมามองผมอย่างไม่พอใจ
"พี่ยังจะถามอีกเหรอคะ รินสิต้องถามพี่มากกว่าว่าพี่มีแฟนอยู่แล้วมาล้อเล่นกับความรู้สึกรินทำไม"
"แฟน? พี่ไปมีแฟนตอนไหน?"
ผมถามอย่างไม่เข้าใจ รินถอนหายใจออกมาแรงๆ เธอกำลังพยายามใจเย็นให้มากที่สุดก่อนจะพูดต่อแต่ยิ่งพูดผมยิ่งไม่เข้าใจ
"ในสตอรี่ไอจีพี่... ถ้าไม่ใช่แฟนแล้วเป็นอะไรกันหรอคะพี่ถึงได้ลงสตอรี่แบบนั้น"
ผมล้วงเอามือถือในกระเป๋ากางเกงมาเปิดดูสตอรี่ที่รินว่า พอเห็นก็เข้าใจทันทีว่าทำไมรินถึงโกรธแบบนี้
หันไปมองอ้ายที่กำลังคุยเล่นกับเพื่อนผมและไอ้เอื้ออย่างสนุกสนานด้วยความขุ่นเคืองยัยตัวแสบทำอะไรไม่ปรึกษาผมจนผมเดือดร้อนจนได้
"อ่า มันไม่ใช่แบบนั้นนะรินในสตอรี่ไม่ใช่แฟนพี่นะอย่าเข้าใจผิด" ผมรีบแก้ตัว ไม่สิ ผมพูดความจริงเพราะผมกับอ้ายไม่ใช่แฟนกันจริงๆ
"ถ้ารินเดาไม่ผิดคนในสตอรี่พี่คงเป็นอ้ายสินะ รินก็พอได้ยินเรื่องพวกพี่มาบ้างแต่เห็นพี่ยืนยันว่าโสดรินก็ไม่คิดอะไรแต่พอเห็นแบบนี้แล้วบอกตรงๆ ว่ารินคงต้องคิดใหม่แล้วล่ะค่ะ"
"พี่พูดจริงๆ นะริน อ้ายไม่ใช่แฟนพี่"
ผมพยายามอธิบายอย่างร้อนใจแต่รินก็ไม่ฟังผมเลย ยิ่งทำให้ผมนึกโกรธคนที่ไม่ทุกข์ร้อนกับการกระทำของตัวเอง
"ไม่ใช่แฟนแล้วพวกพี่เป็นอะไรกันคะ ทำไมถึงตัวติดกันทำเหมือนเป็นแฟนกันขนาดนี้แถมวันนี้พี่ก็มากินข้าวกับอ้ายถึงคณะรินอีก มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะพี่ปราบเซียน"
"พี่น้องครับพี่กับอ้ายเป็นพี่น้องกัน แล้วก็ที่จริงวันนี้พี่ตั้งใจมาหารินไม่ได้จะมาหาอ้าย"
"รินไม่เชื่อ พี่น้องที่ไหนทำตัวเหมือนพี่สองคนบ้าง ที่ผ่านมารินไม่พูดไม่ใช่ว่ารินไม่รู้นะพี่ปราบถ้าพี่จะมาเล่นๆ กับรินก็พอเถอะค่ะรินไม่อยากเป็นตัวเลือกของใคร"
ผมรีบคว้าข้อมือรินไว้ก่อนที่เธอจะเดินหนีไปเมื่อเรื่องมันชักจะไปกันใหญ่
"มันไม่มีอะไรจริงๆนะริน รินไม่ใช่ตัวเลือกเลยตอนนี้พี่คุยกับรินคนเดียวกับอ้ายเราเป็นแค่พี่น้องกันจริงๆ"
"รินว่าพี่ไปเคลียร์กับคนของพี่ก่อนดีกว่าค่ะว่าจะยังไง รินไม่โอเคหรอกนะถ้าคนคุยของรินจะสนิทกับรุ่นน้องเกินความจำเป็นขนาดนี้"
รินสะบัดมือผมออกแล้วเดินหนีไปหาเพื่อนที่ยืนรออยู่
ฉิบหาย ทำไมอยู่ๆ เรื่องเป็นแบบนี้ว่ะเนี่ย
ยืนตั้งสติอยู่สักพักผมจึงเดินกลับไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนกับเด็กที่ก่อเรื่องให้ผมนั่งอยู่แล้วกระชากแขนคนตัวเล็กที่ยังคงคุยกับไอ้เอื้ออะไรนั่นอย่างมีความสุขให้ออกไปคุยกันข้างนอกทันที
“อ๊ะ! ปราบทำอะไร!”
“มานี่!”
- Writer
