Yazar anlatımı...
Sevgi...
Sevgi neydi? Emekti, çabaydı… Ama ondan öte sevgi çırpınmaktı. Olmayanı oldurmak, yarım kalanı tamamlamak ve onun için son nefesine kadar direnmekti. Fakat bazen olmuyordu. Yaşamak, direnmek, nefes almak bile faydasız geliyordu insana. Kalp, artık taşıyamayacak kadar yorgun olduğunda, aşk da bir tedavi olmaktan çıkıyor; damarlarında yavaşça dolaşan bir zehire dönüşüyordu. Ve o zehir, Hazan’ın kanına çoktan karışmıştı. Artık ondan kurtulmak istemiyor, tam tersine o zehri sevgiyle içiyordu. Çünkü bu zehir, Demir’in kokusunu, anılarını taşıyordu. Onu yaşatıyordu. Ve belki de bu yüzden Hazan yaşamakla ölmek arasındaki o ince çizgide durmayı seçmişti. Durmak ona yeni bir yol gibi gözükmüştü.
"Nabız alamıyorum!" dedi babası, Ömer Bey’in sesi titredi. Elleri, kızının
