Yazar anlatımı...
Baran, Jale ve eşi Songül’ü eşyaları toparlamak için yollamış, bahçede kalan insanlara önce sert bir bakış fırlatmıştı. Boynundaki damarı kalp gibi hızlı atıyordu. Kardeşinden asla beklemezdi bunu. İçine sığmıyor, hırsından köpürüyordu.
“Abi sakin ol biraz. Sonra sakin kafayla bir çaresine bakarsınız.” Kadir yanına sokuldu. Ne kadar Berzan’ın bu yaptığını doğru bulmasa da çocukluk arkadaşıydı; atsalar atılmaz, satsalar satılmaz cinsinden bir bağları vardı.
“Kadir, bence sen müdahale olma buna. Kalbini kırarım, bak. Şimdiden uyarıyorum.” Baran’ın sesi kükreyen bir aslan gibiydi.
Şehla ise, yaptıklarının iğrençliğini şimdi anlamış gibi, yüzü sapsarı kesilmiş halde Baran’ın elinden tutup ondan yardım dilendi. Daha ne kadar alçalabilirdi ki artık?
“Baran abi… ne olur ben
