Hazan Korkmaz
Eskiden bana “avcı” derlerdi. Evet, avcı… Çünkü yön bulma duygum her zaman diğerlerinden daha güçlüydü. Çoğu zaman kaybolan eşyayı anında bulan, iz sürmeyi bilen biriydim. Aradığım her şeyi bir şekilde bulmuştum; ama ne gariptir ki kalbimin pusulasını, bana yol gösterecek o yönü, hiçbir zaman bulamamıştım. En çok aradığım şey oydu aslında. Ve ben onu kaybetmiştim.
Kenan’a olan aşkımı geride bırakmak istiyordum artık. Onu sevdiğimi inkar edemezdim, asla da unutamazdım. Ama annemin dediği gibi belki de kalbimde yeni birine yer açabilirdim. Belki de… Yalnız, bu kişi gerçekten Berzan mıydı? İşte orada takılıp kalıyordum. Çünkü Berzan’a karşı hiçbir şey hissetmiyordum. Ne sevgi, ne hoşlanma, ne de kalbin kıpırtısı… Hiçbiri yoktu. Oysa insan karşısındakinin doğru insan olduğunu b
