Demir Karadağ
Bir an için karşımda Hazan’ı görüp donup kaldım. Beklediğim muhabir farkında olmadan Hazanmış, ama onun geleceğini asla tahmin etmemiştim. Kalbim sanki bir anlığına durdu. Karşıma çıkmıştı işte, hem de en beklenmedik anda. Ama gözleri… O bakışlar, buz gibi soğuktu. Bana öyle bakıyordu ki, bakışlarının keskinliği kanımı dondurmaya yetmişti. Onu ne kadar fazla kırdığımı bir kez daha anladım. Ama ben hatalıydım. En başından yaklaşmamam gerekirdi Hazan'a. Fakat öyle bir özlemle kaplıydı ki içim farkında olmadan kaybetmiştim kendimi. Şimdi de onu istiyordum ama ona doğru attığım her adım beni görevimden uzaklaştırıyordu. Belki de aynı zamanda onun iyiliği için uzak durmam gerekiyordu.
Kapıya yöneldiğinde peşinden gitmek, onu durdurmak gibi bir niyetim yoktu aslında. İçimdeki tek
