Demir Karadağ
Kadir resmen benim sinirlerimle oynamak için karşıma çıkmış biriydi. Ona dair gözle görülür bir kötülük görmemiştim belki ama mesele Jale olunca, aramıza girmek için her yolu deniyordu. Denemekten de asla vazgeçmiyordu. Ama bilmediği bir şey vardı; fırsatım olsa bir an bile düşünmeden Jale’nin yanında durmaz, koşa koşa Hazanıma giderdim. Oysa o, bilmediği bu gerçeği yüzüme vurur gibi beni darlamak için Hazan’ı eve bırakmaya bile razı oluyordu. Sanki ben götüremezmişim gibi. Sanki gücüm yetmezmiş gibi. Halbuki biliyordum, hepsi sırf beni kızdırmak içindi.
Bazen konakta Serdar Amir’le konuşmalarımı dinleyen kişinin Kadir olduğundan şüphe ediyordum. Çünkü bu kadar tesadüf fazla geliyordu. Şehla olsa çoktan ötmüştü. Kadir değilse bile bu işin içinde mutlaka konaktaki çalışanlar
