Yazar anlatımı...
Aşk… kendinden vazgeçmek değil midir zaten? Tüm düşüncelerini, duygularını, korkularını bir kenara bırakıp sadece sevdiğin insana odaklanmaktır. O üzüldüğünde içinde bir şeylerin yıkılması, o güldüğünde kalbinde çiçeklerin açmasıdır. Aşk, bir başkasının nefesiyle yaşamayı öğrenmektir bazen. Kendi nefesini unutmak pahasına.
Peki ya vazgeçmek?
Kolay mı gerçekten?
Her vazgeçiş bir kurtuluş mudur, yoksa sessiz bir çöküş mü? Yollar her zaman dümdüz, çiçekli olmaz. Bazı yollar taşla, çamurla, dikenle doludur. Kimi zaman o dikenler ayaklarına batmaz, doğrudan kalbine saplanır. Çünkü aşk her insana iyi gelmez. Kimine bahar gibi dokunur, kimine kış gibi. Kimini yaşatır, kimini tüketir. Ve bu, insanın iyi ya da kötü olmasıyla ilgili değildir. Bu kaderdir. Değiştiğimizi sandığı
