"Her kuş kendi cinsiyle uçar.
Kartallar kartalla, kargalar kargayla."
Hazan Korkmaz
İsmini bile bilmediğim yabancı adamın dudakları dudaklarımı bırakmadan, bedenimi kucaklayıp kanepeye doğru bastırdı. Yaralı olmasına rağmen üzerimdeki ağırlığı güçlüydü. Göğsüme yaslandığında, kalbinin çarpıntısını tenimde hissettim; sanki benim kalbim de aynı ritimde atıyordu. Sanki yıllardır ritmine aşina olduğun bir kalp sesiydi.
Peki ben neden bu adamın dudaklarından kurtulmak istemiyordum? Bana dokunuyor, beni öpüyordu. Ve ben arsız gibi buna engel olmak istemiyordum. Neden karşı koyamıyordum bu adama? Neden? Neden her dokunuşu tenimi yakıp kavuran bir ateş gibiydi.
Dudaklarından kurtulmak istemiyordum artık. Daha fazlasını istiyordum. Sabahlığımın belime bağladığım ipini açmış ve üzerimden çıkar
