Ito ang hirap minsan sa pagiging reporter nagiging tsismosa at ususera ako kahit naman hindi dapat pagtuunan ng pansin pero nakikita ko at hindi maganda ang impact nito sa akin dahil napa-paranoid lamang ako lalo.
Tumayo na rin sila at naglakad. Sinundan ko ng tingin ang mga ito hanggang sa nawala sa paningin ko kaya pumunta na ako sa kusina para kumain ng almusal.
Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayon hindi mawala sa isipan ko ang sinabi ng ninong ni Declan. Paranoid na talaga siguro ako kaya kung anu-ano na lang iniisip ko.
Siguro dala lang ito ng mga nangyari sa akin kaya hanggang ngayon ay mapaghinala na ako. Pilit na winaglit ko sa isipan ko ang pinag-usapan namin kanina at hinarap ang pagkain.
"Manang, may bisita po tayo sa library. Narito po ang daddy ni Declan at may kasa
