1.Bölüm: "İlk Karşılaşma"
1.Bölüm: “İlk Karşılaşma”
Leyla Aladağ…
Evlerinin önü yonca
Yonca kalkmış dam boyunca, dam boyunca
Boyu uzun beli ince
Ninne yavrum ninne
Esmer yavrum ninne
Ninne, ninne
Annemin usul usul saçlarını okşayıp çok sevdiği türküyü ona mırıldanıyorum. Bu şekilde uykuya daldığında gece daha huzurlu geçiyor hepimiz için. Annem Alzheimer hastası, ona ne iyi geliyorsa yapmaya çalışıyorum.
Telefonumun aralıksız titreşim sesiyle türküye mola verip cevapladım. Asayişten arkadaşım ve en büyük destekçim Havva arıyordu.
"Efendim Havva, gece gece hayırdır?”
“Bu saatte karakoldan seni biri arıyorsa pek de hayır değil. Sana çok önemli bir bilgi vereceğim."
Yerimde doğruldum. "Ne oldu?" diye sordum.
Bir taraftan anneme baktım, gözleri kapalı uyuyor. Sessiz ve hızlı bir şekilde odadan çıktım.
"Baskına çıktı ekipler, TSK işbirliği ile."
"Ne baskını?" diye sordum.
"İşte olayın seni ilgilendiren kısmı tam olarak bu. İsimsiz bir ihbar geldi. Karan Sancaktar’ın deposunda ağır mühimmat da dahil silah bulunuyormuş. Bazı terör eylemlerinde kullanılacakmış. Terörle mücadele ekipleri ile birlikte TSK da acil kodla baskına çıktı. Karan Sancaktar adını duyunca haber ilgini çeker diye düşündüm."
"Çekmez mi? Benim ezeli ve ebedi düşmanım. Teşekkür ederim, deponun adresini ver, gerisi bende!" dedim.
"Mesaj atıyorum, görüşürüz," deyip kapattı.
Koridorda Farah ablayla karşılaştım.
“Haber bilgisi geldi, çıkmam lazım. Annem sana emanet," dedim.
Genişçe tebessüm etti; "Gözüm gibi bakarım, hiç merak etme, aklın burda kalmasın. Ama sen de bizim aklımızı sende bırakma Leyla, dikkatli ol!" dedi.
"Ederim Farah abla, ederim. Hadi görüşürüz," dedim.
Deri ceketimi ve kaskımı alıp hızlıca evden çıktım. Motoruma atladığım gibi Havva'nın mesaj attığı adrese doğru ilerledim. Yolda kameraman arkadaşım Kemal'e haber verdim, buluşma noktasını ayarladık. Sonra ben yine aynı hızda devam ettim. Adrese yaklaştığımda Yunus polislerinin ve trafik polisinin tedbir amaçlı ana yolu kapattığını gördüm.
O sırada kendi adımı duydum. "Leyla!" diye seslendi biri. Dönüp baktığımda kameramanım Kemal koşarak bana doğru geldi. "Ne yapacağız?" diye sordu.
"Ara sokaklara atla," dedim ve öne doğru biraz daha gelip motorda ona yer açtım. Ara sokaklara daldım. Gidebildiğim yere kadar motorla gidip sonrasına yürüyerek devam ederiz diye düşündüm. Motorun farıyla karşıdaki hareketli gölgeleri görünce uygun bir yere park ettim. Sepetten gazeteci kimliğimi ve mikrofonumu alıp yerine kaskımı koydum. Sonra Kemal'le birlikte koşarak o gölgelere doğru ilerledim.
Ekip kalabalık, emniyet şeridi bile çekilmiş. Hatta baskın tamamlanmış, yaka paça tuttuklarını sürükleyerek depodan çıkarıyordu ekipler. Bu tarz tutuklama yaptıklarına göre ya polise karşı direndiler ya da o depo gerçekten boş değil. İsimsiz ihbar yapan her kimse doğru bilgi vermiş diye düşündüm. Gece yarısını çoktan geçti. Polis araçlarının ışıkları binanın duvarlarına vuruyor, telsizlerden gelen sesler birbirine karışıyordu, sokağın iki ucunda güvenlik çemberi oluşturulmuş. İşi sıkı tutuyorlar belli.
Kameramanım Kemal yanımda nefes nefese duruyordu.
"Henüz açıklama gelmedi," dedi.
"Gelmesini beklersek haberin son dakika değeri kalmaz."
Mikrofonumu sıkıca kavrayıp çekilen polis şeridine doğru ilerledim. Emniyet şeridinin altından geçtim. Herkes tam teçhizatlı, kim polis kim asker belli değil. O sırada gözüme iki kişi takıldı. Birini ensesinden tutup götürüyordu, onların hemen arkasında da elleri kelepçeli bir adam daha iki görevlinin arasında binadan çıkarıldı. Görevli diyorum çünkü polis mi asker mi henüz çözemedim.
Heyecanla gözlerim ışıldadı.
"Çek Kemal!" diye seslendim. Aynı anda ben de peşlerinden ilerledim. Başı yere eğik duran tutuklu adama mikrofonu uzattım;
"Örgütle bağlantınız var mı?"
Adam başını bana doğru çevirdi.
"Ben hiçbir şey–"
"İçeride kaç kişiydiniz?"
Cevap vermedi.
"Silahları nereden temin ettiniz?"
Yine bana bakmaya çalıştı ama sustu.
Bir adım daha yaklaştım.
"Emri kim verdi?"
Mikrofonu ağzına kadar yaklaştırmıştım ki bir el aniden mikrofonun önüne uzandı.
"Yeter!!!" dedi.
Başımı kaldırdım. Karşımda, diğer görevlilerden biraz daha farklı duran bir adam vardı.
Üzerinde yine tam teçhizat dedikleri kıyafet. Her tarafı kapalı, yüzü maskeli. Karanlıkta bile bakışlarındaki soğukluğu hissettiren mavi gözleri dikkat çekiciydi. Omzuna baktım, asker mi polis mi anlamak istedim ama boştu. Böreleri takmamış baskında demek ki… O mavi gözlerde ki buz gibi sert ifade daha fazla incelememe engel oldu. Bakışları önce mikrofonuma, sonra yüzüme kaydı. O da benim gözlerimin içine içine baktı.
"Baskın alanından geri çekilin!” diye uyardı.
Sesi sakin fakat sanki aynı zamanda gür bir şekilde bana bağırmış gibi de çıktı. Nasıl ayarladı ses tonunu bu şekilde, anlamadım.
"Ben gazeteciyim." dedim.
"Fark ettim."
"İşimi yapıyorum."
"İşinizi yapmanız operasyonu tehlikeye atıyorsa ara verip uzaklaşmanız gerekiyor!"
Kaşlarım çatıldı; "Ben sadece soru sordum."
"Gördüm… Şüphelinin ağzına mikrofon sokup boğacaktın durdurmasam!"
Bir an sustum. Sonra mikrofonuma baktım. Gerçekten biraz fazla yaklaşmıştım adamın dibine dibine. Ama geri adım atmak gibi bir niyetim yok.
"İyi bir soru yakalamaya çalışıyordum." dedim.
Adamın bakışlarında hiçbir değişiklik olmadı.
"İyi bir soru, uğruna vurulmaya değmez gazeteci!"
"Benim vurulmam sizi neden ilgilendiriyor?"
Soruyu sorar sormaz, biraz fazla ileri gittiğimi fark ettim, fakat kuyruğu da dik tutmak zorundayım. Karşımdaki hiç tereddüt etmedi.
"Çünkü şu anda sorumluluğum altındaki baskın bölgesindesiniz. Mahsus mahal (Özel yer) değil burası!"
"Halkın haber alma hakkını engelliyorsunuz!"
"Ben burada halkın can güvenliğini sağlıyorum gazeteci ve sen şu an benim güvenlik çemberimin içindesin! Uzaklaş!" diye bağırdı.
Kemal, "Leyla geri çekilelim," deyince mecburen çıktık alandan.
"O depoda ne var öğrenmem lazım. Karan Sancaktar’ın itibarını yerle bir edeceğim," deyip mikrofonu Kemal'in eline tutuşturdum, deponun arka tarafına doğru sessizce adımladım.
Ön tarafta kelepçelenen şüphelilerin çıkışı sırasında oluşan kargaşayı ve tüm ekiplerin dikkatinin o yöne kaymasını fırsat bilerek arka sokağa sızdım. Güvenlik şeridinin altından geçip devriye atan polislerin gözünden kaçmayı başardım. Kapı olmazdı, orası çok kalabalık ve koruma altında. En iyisi pencereler diye düşündüm. Başımı kaldırıp baktığımda tırmanabileceğim boyutta olduğunu fark ettim. Pencerelerin altından adımlayıp elimle hepsini tek tek kontrol ettim. Bir tanesini iteleyince açıldı.
"Bingooo!" deyip hemen o cama tırmandım.
İçeriye baktığımda kocaman ahşap kutular kontrol edilip dışarıya çıkarılıyordu. Bazıları kilitli. İçeri dışarıdan daha kalabalık.
"Bu ahşap kutuların içinde ne var öğrenmem gerekiyor," diye mırıldandım.
Hemen atlarsam fazla ses çıkar düşüncesi ile önce aşağı doğru ayaklarımı sarkıttım, sonra gürültü çıkarmamak adına yavaşça kendimi bir tane kasanın üzerine bıraktım. Acaba nasıl açılıyor bunlar diye düşünüp kasanın sağını solunu üzerinden inmeden dikkatlice kontrol etmeye başladım. Bir taraftan da telefonumun kamerasını açık bıraktım.
"Bitireceğim seni Karan Sancaktar. Bu devletin tüm imkanlarını kendi kirli işlerine alet ettiğini, üstelik bazı terör gruplarına yardım ve yataklık yaptığını ispat edeceğim," diye mırıldandım.
O sırada tam ensemde sıcak bir nefes ve buram buram barut kokan erkeğe özgü o sert kokuyu hissettim. Gözlerimi sıkıca kapattım. Belimin hemen üzerinde beliren güçlü bir el, beni kasanın üzerinden aşağıya, kendine doğru çekti.
Ayağım yere bastığında sırtım onun göğsüne yaslanmıştı. Kalbim şu an kulaklarımda hatta vücudumun her yerinde atıyor olabilir.
"Gazeteci..." diye fısıldadı tam kulağımın dibinden. Sesi tanıdım, az önceki tartıştığım kişiydi ama ses tonu sertliğinden sıyrılmış, tehlikeli bir sakinliğe kavuşmuş; "Ben sana güvenlik şeridimden uzaklaş dedim. Sen bu cümleden tam olarak ne anladın?" diye sinir bozucu aynı zamanda ürkünçlü bir ses tonuyla sordu. Tüylerim diken diken oldu.
Yavaşça ona doğru döndüm. Aramızda neredeyse santimler vardı. Bedeninden yayılan sıcaklık, deponun soğukluğuna inat yüzüme vuruyor…
"Şey..." dedim bocalayarak.
“Neeyy!?”
Normalde lafını esirgemeyen ben, adamın gözlerinin içine bakarken konuşmayı unuttum galiba. En iyisi saçmalamak; "Gazeteciyim ben. Görevimi yapmak istiyorum. Engel oluyorsunuz... Bizlere karşı biraz daha anlayışlı ve kibar olmaya davet ediyorum sizi." dedim.
Hakkımı inkar edemem güzel saçmaladım!
Bakışları yüzümün her bir detayında gezindi. Ben sadece o mavi gözleri görebiliyorum. Birkaç saniye sustu. Ardından hafifçe eğilip aramızdaki mesafeyi daha da kapattı.
"Davetini reddediyorum! Burada devam eden askeri bir operasyon var ve sen delil karartma ile operasyonu engelleme suçundan gözaltına alınmak üzeresin! Burası senin oyun alanın değil! Burası Mahsus Mahal(!) değil! Ayrıca neyin ne olduğu henüz tam belli değil, can güvenliğini hiçe saymana izin
vermiyorum!" dedi.
Bunu söylerken kolumu kavradı. Ama bu tutuş bir tutuklama hamlesinden çok, canımı yakmaktan çekinen lakin kaçmama da izin vermeyen garip bir koruma içgüdüsü taşıyordu. Ya da ben böyle hissedip saçmalamaya devam ediyorum kendi kendime… Beni çekiştirerek deponun dışına doğru sürükledi.
Kapıdan çıkınca "Tunaaa!" diye bağırdı.
"Emredersiniz komutanım!" deyip anında karşılık verdi asker.
Dönüp kolumu tutana baktım; “Askersiniz siz! Amirim demedi, komutanım dedi.”
Komutan duraksadı. Bakışları yüzümde ağır ağır gezindi, gözlerinde az önceki sertliğin yerini hafif gizemli bir tebessümün gölgesi aldı. Bedenini bana doğru biraz daha eğip sesini sadece benim duyabileceğim bir fısıltıya düşürdü ve; "Mesleğimle bu kadar ilgilenmek yerine sözlerimi dinlemeye ne dersin gazeteci?" diye sordu.
Çok bozuldum…
Yine ne diyeceğimi bilemeyerek kalakaldım. O ise kolumu usulca bıraktı, yanımızda ki askere dönüp; "Gözün bu gazetecinin üzerinde olsun. Güvenlik şeridinin tamamen dışında kaldığından emin ol. Tekrar yakınımda ya da operasyon bölgesinde görürsem delil karartmaktan doğrudan karakola teslim ettiririm, gözünün yaşına bakmam! Senin de çarşı izinlerini yakarım aslanım, ayık ol!" dedi.
"Emredersiniz komutanım!" deyip asker elini uzattı ve bana güvenlik şeridinin dışını işaret etti.
O tarafa doğru yürüdüm, hemen yanımda bana eşlik etti emir alan asker.
"Tamam çıkacağım, bu kadar da gözün üzerimde olmasın," dedim.
"Yapamam, komutanın emri net. En nefret ettiği şey verdiği emrin ikiletilmesidir. İzinlerim önemli. Yaktırmam!" dedi.
"Biraz gergin mi?" diye sordum.
"Her zamanki hali."
"Asker polis ortak baskın diye ihbar almıştım," dedim.
"Evet, asker polis ortak baskın. Biz işin asker tarafıyız, terörle mücadele işin içine girdiyse biz de varız."
"Anladım… kolay gelsin," deyip şeridin diğer tarafına geçtim.
"Sen zorlaştırmazsan zaten işin kolay kısmındayız. Gözüm üzerinde. Şeridin bu tarafına rüzgar esip saçının telini dahi uçursa operasyonu engellemekten tutuklatır komutanım seni. Acımaz gazeteci…” dedi.
"Sende en az komutanın kadar gerginsin. Tamam gidiyorum. Artık elimizdeki görüntüleri kullanıp haber yapmaya çalışacağım. Zaten halkın haber alma özgürlüğü kimsenin umurunda değil, sadece biz gazeteciler önemsiyoruz bu durumu," dedim.
"Çünkü bizler halkın can güvenliğini önemsiyoruz, o yüzden," deyince uzatmadım.
Yok olmayacak, bu da ters cevaplar veriyor, ikna edip yeniden o deponun içine girmeyi düşünüyorum ancak imkansız gibi görünüyor şu an. En iyisi beklemek diye düşündüm.
Deponun yan kısmında başka bir askerin sesini duydum.
"Komutanım, bina tamamen kontrol altında. Diğer iki şüpheli de ekipler tarafından teslim alındı," dedi.
Komutan o sese doğru döndü; "Çıkış güzergâhını güvenli tutun."
"Emredersiniz komutanım."
Kendimi tutamadım; "Komutanım!" diye seslendim, bana doğru dönünce hızlı hızlı el salladım. Önce başını kaldırıp gökyüzüne baktı sonra, olduğum tarafa doğru birkaç adım geldi.
"Ne var?" diye sordu.
"Kibarlığınız göz yaşartıcı. Ayrıca şüphelinin cevap vermediği soruma sizden kısa bir açıklama alabilir miyim?" diye sordum.
"Bana bak gazeteci, işgüzarlık farklı meraklı olup canını tehlikeye atmak farklı bir durum. Sen işini iyi yapan bir gazeteci değilsin, şu an canını tehlikeye atan sorumsuz birisin. Emniyet basın açıklaması yaptığında cevabını almak istediğin soruları açıklamayı yapan yetkiliye yeniden sorarsın. Şimdi uzaklaş buradan!” dedi.
"Hayır bekleyeceğim, mutlaka haber değeri olan bir görüntü yakalarız. Kemal aç kameranı!" diye seslendim.
Komutan bu tavrımı umursamadı, arkasını dönüp birkaç adım atmıştı ki aniden yüksek bir ses duyduk.
"Karan Sancaktar'ın hepinize selamı var!" deyip ateş açıldı.
Korkmadım, sadece tebessüm ettim.
"Sanırım bu haber düşündüğümden daha ilginç olacak.”
Yaktım seni Karan Sancaktar…