IDAN ZUCIYA TA ZA’BA
IDAN ZUCIYA TA ZAƁA Episode 1
BABI NA ƊAYA
YARINYAR DA BA TA SAN GOBE BA
Wasu mutane suna girma suna tunanin rayuwa za ta kasance yadda suke ganinta a yau.
Idan suna da gida, sukan yi tunanin gidan zai kasance nasu har abada.
Idan suna da iyaye, sukan yi tunanin za su kasance kusa da su har abada.
Idan suna cikin farin ciki, sukan manta cewa rayuwa tana da wasu shafuka da ba a taɓa karantawa ba.
Jedderh tana daga cikin irin waɗannan mutanen.
Tana da shekara ashirin da ɗaya, kyakkyawar yarinya ce mai fara’a, nutsuwa da son mutane. Ba ta kasance yarinyar da take yawan neman abin da ba nata ba ba. Abin da ta samu daga iyayenta ya ishe ta.
An haife ta a gidan da mutane da yawa za su kira gidan gata.
Mahaifinta, Alhaji Nasiru, mutum ne mai daraja a unguwarsu. Ba wai saboda dukiyarsa kaɗai ba, amma saboda yadda yake mu’amala da mutane. Yana da kasuwanci da ya kwashe shekaru yana ginawa, kuma Allah Ya albarkace shi.
Mahaifiyarta kuwa, Hajiya Rabi, mace ce mai haƙuri da tausayi.
Jedderh ita ce kaɗai ɗiyarsu.
Saboda haka, ita ce farin cikin gidan.
⸻
“Jedderh!”
Muryar mahaifiyarta ta fito daga ƙasa.
“Na’am Umma!”
“Kin tashi ne ko har yanzu kina kwance?”
Jedderh ta yi murmushi tana kallon agogon da ke gefen gadonta.
“Umma, karfe bakwai ne fa.”
“Bakwai ɗin ma ya yi.”
“Yau Asabar fa.”
“Saboda Asabar ne za ki kwana har rana ta fito ta same ki a gado?”
Jedderh ta fashe da dariya.
“To na tashi yanzu.”
Ta miƙe daga gadonta, ta buɗe labulen ɗakinta. Hasken safiya ya shigo ɗakin.
Ta kalli kanta a madubi.
Ta yi murmushi.
Rayuwa tana mata kyau.
Kuma ba ta san cewa…
wata rana za ta yi kewar wannan safiyar fiye da komai a duniya ba.
⸻
Da ta sauko ƙasa, ta tarar da mahaifiyarta a kitchen.
“Barka da safiya, Umma.”
“Barka da safiya, yarinya.”
Jedderh ta rungume ta.
“Me ake dafawa?”
“Abincin da za ki ci ki daina tambayata.”
“Umma, kin san ni mai son abinci ce.”
“Ke mai son abinci? Sai dai mai son abincin da aka dafa miki.”
Jedderh ta yi dariya.
“Wallahi zan koya girki.”
“Yaushe?”
“Nan gaba.”
“Nan gaba ɗin nan yaushe?”
Jedderh ta ɗaga kafada.
“Lokacin da na yi aure.”
Hajiya Rabi ta tsaya cak.
Ta kalli ɗiyarta.
“Me kika ce?”
Jedderh ta fara dariya.
“Umma, wasa nake.”
Mahaifiyarta ta girgiza kai.
“Ki yi hankali da wannan maganar aure. Ba wasa ba ce.”
“Na sani.”
“Ba kyau ka auri mutum saboda kawai kina sonsa.”
Jedderh ta kalli mahaifiyarta.
“Me ya sa kika fara min wannan magana tun safe?”
Hajiya Rabi ta yi shiru na ɗan lokaci.
Sai ta ce:
“Saboda ina son ki san cewa rayuwa ba ta da sauƙi kamar yadda kike ganinta yanzu.”
Jedderh ta yi murmushi.
“Ni fa ina da ku.”
Hajiya Rabi ta kalleta.
Wannan karon murmushin nata ya ɗan dusashe.
“Eh, kina da mu.”
Ta ɗan dakata.
“Amma ki tuna, ɗiyata… wata rana za ki yi tafiyar rayuwarki da kanki.”
Jedderh ba ta fahimci dalilin da ya sa kalaman mahaifiyarta suka yi mata nauyi a zuciya ba.
Ta dai yi murmushi.
“Allah Ya bar ku da ni.”
“Amin.”
⸻
Da yamma, mahaifinta ya dawo.
“Princess!”
Jedderh ta fito da gudu.
“Abba!”
Ya buɗe hannayensa, ta rungume shi.
“Yaya makaranta?”
“Alhamdulillah.”
“Komai lafiya?”
“Lafiya.”
“Kin samu result ɗinki?”
Jedderh ta yi shiru.
Alhaji Nasiru ya kalleta.
“Jedderh.”
“Abba…”
“Me kika yi?”
“Ba komai.”
“Kin samu result?”
“Eh.”
“Me ya sa ba ki nuna min ba?”
Ta yi murmushi tana ƙoƙarin tserewa.
“Gobe.”
“Yau.”
“Abba!”
Ya yi dariya.
“Ki kawo.”
Jedderh ta gudu zuwa ɗakinta.
A cikin gidan, dariya ta cika komai.
Babu wanda ya san cewa wannan farin cikin yana gab da fuskantar jarabawa.
Babu wanda ya san cewa cikin ɗan lokaci, za a samu ranar da Jedderh za ta tashi ta tarar da abubuwan da ta ɗauka a matsayin tabbatattu sun fara ɓacewa ɗaya bayan ɗaya.
Kuma babu wanda ya san cewa a cikin wannan tafiyar…
za ta koyi bambancin mutum mai sonka da mutum mai son abin da yake samu daga gare ka.
Amma wannan ba ita ce ranar ba.
A wannan daren, Jedderh ta kwanta cikin farin ciki.
Ta rungumi matashin kai.
Ta rufe idanunta.
Ba ta san cewa…
washegari ne labarin rayuwarta zai fara canzawa.
ABIN DA BA TA SANI BA
Washegari da safe, Jedderh ta tashi da wani irin farin ciki.
Ba ta san cewa ranar za ta zo da abin da zai sauya mata tunani game da rayuwa ba.
Ta shirya cikin sauri, ta fito daga ɗakinta tana waƙa a hankali.
“Umma, ina Abba?”
Hajiya Rabi da ke zaune a falo ta ɗaga kai.
“Ya fita da wuri.”
“Fita?”
“Eh.”
Jedderh ta ɗan tsaya.
“Me ya sa bai tashe ni ba?”
“Ya ce ki bar shi. Yana da wani aiki da zai yi.”
Jedderh ta zauna kusa da mahaifiyarta.
“Umma, lafiya?”
Hajiya Rabi ta yi shiru.
“Lafiya lau.”
Amma Jedderh ta lura da yadda mahaifiyarta ta kau da kanta.
“Umma…”
“Na’am?”
“Kin yi kuka?”
Hajiya Rabi ta goge gefen idonta da sauri.
“A’a.”
Jedderh ta riƙe hannunta.
“Ki gaya min gaskiya.”
Mahaifiyarta ta yi murmushi.
“Babu komai, ɗiyata.”
Jedderh ba ta yarda ba, amma ba ta ƙara tambaya ba.
⸻
Da misalin ƙarfe goma na safe, wayar Hajiya Rabi ta fara ringing.
Ta duba screen ɗin.
Alhaji Nasiru.
Ta ɗaga.
“Na’am?”
Muryar mijinta ta fito daga ɗayan ɓangaren.
“Rabi…”
Ta gane daga muryarsa cewa akwai matsala.
“Me ya faru?”
“Ki zauna.”
Zuciyarta ta buga.
“Nasiru, me ya faru?”
“Bankin ya kira ni.”
“Saboda me?”
Ya yi shiru na ɗan lokaci.
Sai ya ce:
“An daskarar da account ɗina.”
Hajiya Rabi ta miƙe tsaye.
“Me?”
“Rabi, ki saurare ni.”
“Me ya sa?”
“Wani mutum da nake kasuwanci da shi ya gudu.”
“Ya gudu?”
“Ya tafi da kuɗin mutane.”
Hajiya Rabi ta dafe ƙirjinta.
“Amma me ya haɗa ka da shi?”
“Mun yi partnership.”
Shiru.
“Na saka kuɗina a cikin kasuwancin.”
“Duka?”
Muryar Alhaji Nasiru ta yi rauni.
“Yawancinsu.”
Hajiya Rabi ta zauna.
“Ya Allah…”
⸻
A lokacin da suke magana, Jedderh tana tsaye a bayan ƙofar.
Ta ji komai.
Ta kasa motsi.
Account ɗin Abba an daskarar da shi.
An tafi da kuɗi.
Kasuwancinsa na cikin matsala.
A karo na farko a rayuwarta, Jedderh ta ji wani irin tsoro da ba ta taɓa sani ba.
Ta koma ɗakinta a hankali.
Ta zauna bakin gado.
“Ba zai iya faruwa ba…”
Ta maimaita maganar kamar tana son ta shawo kan kanta.
“Abba zai gyara komai.”
Amma a cikin zuciyarta, wani ƙaramin murya ya ce:
“Wataƙila wannan shi ne farkon komai.”
⸻
Kwana uku suka wuce.
Yanayin gidan ya canza.
Dariya ta ragu.
Abincin da ake yi da yawa ya koma kaɗan.
Alhaji Nasiru ya daina zama a falo kamar da.
Wayarsa ba ta daina ringing.
Wasu lokuta yana shiga ɗaki ya kulle ƙofa.
Jedderh tana kallon mahaifinta daga nesa.
Wata rana ta kasa jurewa.
“Abba?”
Ya ɗaga kai.
“Na’am, Princess?”
“Komai zai daidaita ko?”
Alhaji Nasiru ya kalleta.
Ya yi ƙoƙarin murmushi.
“Me ya sa kika tambaya?”
“Saboda na ga kun damu.”
Ya miƙa hannunsa ya jawo ta kusa da shi.
“Ki daina tunani.”
“Amma Abba—”
“Ki yi wa Abbanki addu’a kawai.”
Jedderh ta rungume shi.
“Allah zai taimake ka.”
“Amin.”
Amma da ta fita, Alhaji Nasiru ya rufe idanunsa.
Akwai wata magana da bai gaya mata ba.
Ba kuɗin kasuwanci kaɗai ya ɓace ba.
Akwai wani takarda da aka sanya wa hannu.
Wata yarjejeniya.
Kuma idan har ba a warware ta ba…
gidan da Jedderh ta kira nata tsawon rayuwarta ma yana cikin haɗari.