ดวงใจในเงาอดีต

ตอนที่ 1 : การพบกันอีกครั้ง

เสียงฝนโปรยปรายยามเช้า ทำให้กรุงเทพฯ ดูหม่นหมองมากกว่าทุกวัน รถยนต์ติดยาวบนท้องถนน แต่เมื่อมองขึ้นไปบนฟากฟ้า ตึกสูงเสียดฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางใจเมืองก็ยังคงสง่างามและโดดเด่นที่สุด — T Tower

สำหรับคนทั่วไป ตึกนี้คือสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จและความมั่งคั่ง

แต่สำหรับ น้ำหวาน มันคือที่ทำงานที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

หญิงสาวร่างบางวัยยี่สิบห้าปีในชุดสูทเรียบง่ายกำลังเร่งก้าวเท้าเข้ามาในอาคาร มือทั้งสองกอดแฟ้มงานแน่นราวกับกลัวหล่น ดวงตาสวยคู่โตเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอเพิ่งเข้าทำงานได้เพียงสามเดือน แต่ด้วยความสามารถและความรับผิดชอบ ทำให้งานส่วนใหญ่ที่หัวหน้ามอบหมายออกมาดีเสมอ

และนั่นเอง ที่กลายเป็นต้นเหตุของปัญหา…

“น้ำหวาน วันนี้คุณลืมส่งรายงานหรือเปล่า?”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากโต๊ะข้างๆ เป็นเสียงของ ปิ่น เพื่อนร่วมงานที่คอยจ้องจับผิดเธออยู่เสมอ

น้ำหวานเงยหน้าขึ้น ยิ้มบางอย่างสุภาพ

“ฉันส่งแล้วนะคะ เช็กอีเมลดูสิคะ ถ้าไม่เจอ เดี๋ยวฉันส่งซ้ำให้อีกครั้ง”

ปิ่นยักไหล่ พลางหันไปสบตากับ แอนนา อีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ

“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าน้ำหวานเก่งเกินไป ไฟล์ไหนไม่มี ต้องบอกว่าเธอทำไว้แล้วตลอด”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังตามมา แต่เต็มไปด้วยความเยาะหยัน

น้ำหวานสูดลมหายใจเงียบๆ พยายามกดความน้อยใจไว้ในอก เธอไม่ชอบมีปัญหากับใคร และเชื่อมาตลอดว่าการนิ่งเงียบคือการป้องกันตัวเองที่ดีที่สุด

ขณะที่เธอกำลังก้มหน้าจัดเรียงเอกสารอยู่นั้น เสียงประตูห้องใหญ่ก็ถูกเปิดออก และเสียงทุ้มทรงพลังที่ใครๆ ได้ยินแล้วต้องสะดุ้งก็แว่วมาถึง

“ใครลืมส่งรายงาน”

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น บรรยากาศทั้งแผนกก็เงียบกริบ ทุกคนหันขวับไปมองผู้มาใหม่ — ทิว

เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามในชุดสูทเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต รูปร่างสูงโปร่ง แววตาคมกริบและท่าทีสุขุมทำให้เขาเป็นจุดศูนย์กลางโดยไม่ต้องพยายาม ทิวคือชายหนุ่มวัยสามสิบห้าที่ใครๆ ต่างรู้จักกันในชื่อ “ซีอีโออันดับหนึ่งของประเทศ”

หัวหน้าฝ่ายที่ยืนอยู่รีบก้มศีรษะ

“เอ่อ…คือ…ไฟล์รายงานสรุปยอดไตรมาสที่สามยังไม่ได้ถูกส่งมาน่ะครับ”

ทิวกวาดสายตาคมกริบไปรอบๆ จนหยุดอยู่ที่น้ำหวาน

หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะโดยไม่รู้ตัว ก่อนรีบลุกขึ้น ยื่นเอกสารในมือไปให้

“ดิฉันเป็นคนทำค่ะ รายงานอยู่ที่นี่ค่ะ”

ทิวเหลือบตามอง ก่อนจะรับแฟ้มไป ปลายนิ้วของเขาเกือบแตะโดนปลายนิ้วเรียวเล็กของเธอเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งสองชะงัก

น้ำหวานสะดุ้งเล็กน้อย รีบชักมือกลับ ก้มหน้านิ่งเพื่อลดความรู้สึกสั่นไหวที่ไม่ควรเกิดขึ้นกับเจ้านายใหญ่เช่นเขา

ทิวเปิดเอกสารพลิกดูครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“ทำได้ดี”

ทุกคนในห้องเงียบสนิท บางคนหันมามองด้วยความอิจฉาปนแปลกใจ เพราะคำชมจากปากซีอีโอหนุ่มเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง

น้ำหวานชะงัก หัวใจเต้นแรง เธอไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำชมจากชายที่ทั้งบริษัทต่างเกรงกลัว เขาเป็นเหมือนดาวบนฟากฟ้า ส่วนเธอเป็นเพียงแค่หญ้าธรรมดาในผืนดิน — ไม่มีวันอยู่ในโลกเดียวกันได้เลย

เธอก้มศีรษะเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ”

ทิวไม่ได้ตอบอะไร เพียงหันหลังกลับไป แต่ในใจเขากลับรู้สึกประหลาด…

ผู้หญิงคนนี้ เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นมาก่อน รอยยิ้มและสายตาของเธอ…มันคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก