TO KILL YOU, NOT TO LOVE YOU

[Content Warning: This story contains emotional tension, complicated relationships, and mature themes. Reader discretion is advised. ] Nanginginig ang mga kamay ni Rose. Pilit niyang kinokontrol ang paghinga, ngunit sa bawat paglanghap niya, lalo lamang nanginginig ang mabigat na bakal sa kanyang kamay. “Pull the trigger, Rose.” Nanggaling sa likuran niya ang tinig ng kanyang ama. Napalunok si Rose. Kabisado niya ang tinig na iyon. Walang galit. Walang sigaw. Isa lamang itong utos. At iyon ang dahilan kung bakit mas mahirap itong suwayin. Nanatili ang mga mata niya sa lalaking nakaluhod sa harapan niya. Quinn ang pangalan nito. O iyon ang pangalang ibinigay sa kanya ng kanyang ama. Dati raw itong isa sa mga pinagkakatiwalaang tauhan ng kanilang organisasyon—hanggang sa pagtaksilan sila nito. Ayon sa kanyang ama, ipinagkanulo ni Quinn ang kanilang grupo, ninakaw ang kanilang mga lihim, at inilagay sa panganib ang lahat ng kanilang pinaghirapan. Ngayon, kailangan na itong mamatay. Dahan-dahang gumalaw ang daliri ni Rose patungo sa gatilyo. Ngunit huminto ito. Mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa baril. Hilain mo lang ang gatilyo. Sinubukan niyang kumbinsihin ang sarili. Isang galaw lang. Iyon lang ang kailangan. Ngunit hindi niya magawa. “Rose.” Muling narinig ang tinig ng kanyang ama, ngayon ay mas malapit na. Pumikit sandali si Rose. Malabo niyang nakita ang lalaki sa harapan niya. Hindi dahil sa luha, kundi dahil sa matinding panginginig ng kanyang mga kamay. Pinaghahandaan siya para sa sandaling ito. Mula pa noong labinlimang taong gulang siya, sinanay na siya ng kanyang mga magulang. Tinuruan siya ng kanyang ina kung paano ipagtanggol ang sarili, habang ang kanyang ama naman ang nagturo sa kanya kung paano manatiling kalmado. Paulit-ulit nilang itinuro sa kanya ang mga panuntunan. Paano kumilala ng panganib. Paano magbasa ng tao. Paano protektahan ang sarili. At higit sa lahat, kung paano huwag kailanman magpakita ng takot. Ngunit may isang panuntunan na higit sa lahat. Huwag mong hahayaang kontrolin ka ng emosyon mo. Laging sinasabi ng kanyang ina na ang pagiging emosyonal ay maaaring magpahina kahit sa pinakamatalinong tao. Mas direkta naman ang kanyang ama. Sumunod ka. Maging matalino ka. Kumilos kang parang isang tunay na babae. At huwag mong hahayaang ang puso mo ang magdesisyon para sa iyo. Lagi namang sinusunod ni Rose ang mga iyon. Hindi niya kailanman tinanong kung bakit kailangan niyang matutunan ang mga bagay na hindi naman pinag-aaralan ng ibang mga batang kaedad niya. Hindi niya tinanong kung bakit may mga armadong lalaki sa paligid ng kanilang tahanan. O kung bakit ang kanyang mga magulang ay sinusunod ng lahat nang walang tanong. Naniniwala lamang siyang makapangyarihan ang kanyang pamilya. At iyon lang ang kailangan niyang malaman. Ngunit ngayon, habang nakatayo siya sa malamig na silid na iyon, hindi niya mapigilang pumasok sa isip niya ang isang tanong. Kung talagang traydor siya... bakit parang siya ang mukhang pinarusahan? Dahan-dahang nag-angat ng ulo si Quinn. Nagtagpo ang kanilang mga mata. Natigilan si Rose. May kung anong bagay sa ekspresyon nito na nakapagpagulo sa kanyang isip. Hindi ito nagmamakaawa. Hindi rin ito nagbabantang magsalita. Mukha lamang itong pagod. Sobra. Saglit na napatingin si Rose sa pintuan. Nandoon pa rin ang kanyang ama. Pinagmamasdan siya. “Bakit sinabi ng mga magulang ko na ipinagkanulo mo kami?” Nanigas ang panga ni Quinn. “Takot sila sa mga alam ko.” Kumunot ang noo ni Rose. Bago pa siya makapagtanong muli, narinig niya ang mabibigat na yabag sa kanyang likuran. “Wag mo siyang pakinggan.” Napalingon si Rose. “Pinagtaksilan niya tayo,” malamig na pagpapatuloy ng kanyang ama. “Masyado na siyang maraming alam. Kapag nakalabas siya sa silid na ito nang buhay, maaaring malantad ang lahat ng pinaghirapan natin.” Muling tumingin si Rose kay Quinn. “Totoo ba iyon?” Nanatiling tahimik si Quinn nang ilang sandali. Pagkatapos, diretso siyang tumingin sa mga mata ni Rose. “Hindi mo talaga alam, ano?” Lalong kumunot ang noo niya. “Ano ang hindi ko alam?” May bahid ng awa sa mga mata ni Quinn. “Wala.” “Sabihin mo sa akin.” “Rose.” Matalim na pumagitna sa kanila ang boses ng kanyang ama. Humarap siya rito. “Ano?” “Tama na ang mga tanong.” Lumapit ang kanyang ama hanggang sa ilang hakbang na lamang ang layo nito sa kanya. “Alam mo kung ano ang kailangan mong gawin.” Napatingin si Rose sa hawak niyang baril. Naging mababaw ang kanyang paghinga. “Hindi ko kayang ibigay sa iyo ang sagot ngayon, Father.” Bumigat ang katahimikan sa silid. Ramdam niya ang malamig at mapanuring tingin ng kanyang ama sa kanyang likuran. “Hindi ko kaya,” muli niyang bulong. Matagal siyang tinitigan ng kanyang ama bago tuluyang umatras. “Fine.” Nagulat si Rose. “Bibigyan mo ako ng oras?” “Hanggang mamayang gabi.” Napunta ang malamig nitong tingin kay Quinn. “Pagsapit ng gabi, gusto kong patay na siya.” “Father—” Ngunit nakatalikod na ito at naglalakad patungo sa pintuan. Huminto ito bago tuluyang lumabas. “Rose?” Napabigat ang paglunok niya. “Yes?” “Huwag mo akong biguin.” Sumara ang pinto. Nanatiling hindi gumagalaw si Rose nang ilang segundo. Biglang tila lumawak ang buong silid. At naging napakatahimik. Dahan-dahan niyang ibinaba ang baril, ngunit nanginginig pa rin ang kanyang kamay. Hanggang mamayang gabi. Tumingin siya kay Quinn. Pinagmamasdan siya nito. “Hindi mo kailangang gawin ito,” mahina nitong sinabi. Bahagyang kumunot ang noo ni Rose. “Hindi mo ako kilala.” “Hindi,” sagot nito habang ibinababa ang tingin. “Pero alam ko kung ano ang hitsura ng isang taong ayaw talagang humila ng gatilyo.” Napatingin lang si Rose sa kanya. Kinamumuhian niya ang sinabi nito dahil alam niyang totoo. Tumalikod siya at tinitigan ang saradong pintuan. Pinagkakatiwalaan siya ng kanyang ama. Inaasahan ng kanyang pamilya ang kanyang pagsunod. Ngunit sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, nagsimula siyang magtanong tungkol sa mundong matagal na niyang pinaniniwalaan. Muli siyang humarap kay Quinn. “Kaya mo bang maglakad?” Nagbago ang ekspresyon nito. “Bakit?” “Sumagot ka lang.” Matapos ang ilang sandali, isang beses itong tumango. “Kaya.” Dahan-dahang tumayo si Quinn. Napatingin si Rose sa kanyang mga kamay. Nakakadena pa rin ang mga iyon. Agad siyang lumapit at sinuri ang kandado. Hinawakan niya ito at sinubukang hilahin, ngunit hindi ito gumalaw. Wala siyang susi. “Damn it.” Napatingin siya sa paligid, naghahanap ng kahit anong maaaring gamitin. Hindi siya maaaring bumalik at kunin ang susi. Masyadong mapanganib. Kaya naghanap siya ng ibang paraan. Ilang sandali lamang, may nakita siyang matibay na piraso ng metal sa gilid ng silid. Maingat niya itong ginamit hanggang sa tuluyang lumuwag ang kadena. Nang makawala ang isang kamay ni Quinn, agad niyang tinulungan itong alisin ang natitira. Napatingin si Quinn sa kanyang mga kamay. Malaya na siya. Ngunit hindi agad bumitaw si Rose. Saglit siyang natigilan. Hindi ko siya pinagkakatiwalaan. Hindi niya alam kung nagsasabi ba ito ng totoo. Hindi niya alam kung tunay ba itong traydor o kung may ibang kuwento sa likod ng lahat ng sinabi ng kanyang ama. At higit sa lahat, hindi niya alam kung ano ang gagawin nito kapag tuluyan na itong nakalaya. Kaya kumuha siya ng lubid na nakita niya sa isang sulok. Tiningnan iyon ni Quinn. “Akala ko ba tutulungan mo akong makatakas?” “Tinutulungan kita.” “Then why are you tying me again?” Hindi agad sumagot si Rose. Maingat niyang itinali ang mga kamay nito sa harap, sapat lamang upang hindi ito madaling makakilos ngunit hindi naman masyadong mahigpit. “Dahil hindi pa rin kita pinagkakatiwalaan.” Bahagyang napangiti si Quinn, tila hindi niya alam kung matatawa ba o mamamangha sa sinabi niya. “So you free me... only to tie me again?” Kumunot ang noo ni Rose. “Don't make me regret helping you.” Nawala ang bahagyang ngiti nito. Tumayo si Rose at muling sinuri ang pintuan. “Manatili kang tahimik. Kapag may nakita tayong bantay, susunod ka sa akin. Huwag kang gagawa ng kahit ano nang hindi ko sinasabi.” Tumango si Quinn. Sa totoo lang, hindi sigurado si Rose kung kaya ba niyang harapin ang lalaking ito kung sakaling bigla itong lumaban sa kanya. Kaya hindi niya ito hinayaang lumayo sa kanyang tabi. Hindi pa siya kasing tapang ng gusto niyang ipakita. Hindi pa siya kasing tigas ng kanyang ama. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya kayang hilahin ang gatilyo kanina. May awa pa rin siya. May konsensya pa rin siya. At kahit ilang taon siyang sinanay upang maging handa sa ganitong sandali, may bahagi pa rin sa kanya na hindi kayang pumatay ng isang taong nakaluhod at sugatan sa kanyang harapan. Kaya ang kaya lamang niyang gawin ay ang iligtas ito. Kahit hindi niya alam kung tama ba ang desisyon niya. Kahit hindi niya ito pinagkakatiwalaan. Kahit kailangan pa niyang itali ang mga kamay nito habang tinutulungan niya itong makatakas. How ironic. Sa wakas, narating nila ang likurang exit ng compound. Dahan-dahang binuksan ni Rose ang pinto at sumilip sa labas. Walang tao. Tanging madilim na daan at malamig na hangin ang sumalubong sa kanila. “Malaya ka na,” bulong niya. Lumabas si Quinn, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nagagawa niya nang huminto siya. Lumingon siya kay Rose. “Thank you, Rose.” Hindi gumalaw si Rose. “I owe you.” Umiling siya. “Don’t say that.” Napatitig si Quinn sa kanya. “Bakit?” “Dahil baka balang araw, magkita ulit tayo.” Bahagyang kumunot ang noo nito. At sa unang pagkakataon, bahagyang lumambot ang ekspresyon ni Rose. “Baka sa susunod na magkita tayo,” mahina niyang sabi, “hindi na kita kayang iligtas.” Sandali siyang natahimik bago idinugtong, “Baka mapatay na kita.” Nanatiling tahimik si Quinn. “Kaya huwag mo nang ipakita sa akin ang mukha mo ulit.” Tinitigan siya nito nang ilang segundo. Pagkatapos, tumango ito. “I understand.” “Umalis ka na.” Tumalikod si Quinn at nagsimulang maglakad palayo. Nanatili si Rose sa may pintuan, pinagmamasdan ang kanyang paglisan. Hindi niya alam kung bakit mabigat ang pakiramdam niya. Marahil dahil alam niyang maaaring iyon na ang huling pagkakataong makikita niya ang lalaking minsan niyang iniligtas.