Konsey toplantısının adeta yer yerinden oynadı. Şafakla beraber bir işçi ordusu eve çıkarma yapmıştı; her odayı didik didik eden güvenlik timlerine, devasa aranjmanlar taşıyan çiçekçiler ve koşturan hizmetliler eşlik ediyordu. Büyük salon, o her zamanki halinden sıyrılıp resmi ve görkemli bir tören alanına dönüştürülüyordu. Sandalyeler milimetrik bir düzenle diziliyor, ön tarafa Konsey’in oturacağı o heybetli platform kuruluyordu.
Yani benim dikilip celladımı seçeceğim o kürsü...
Odamda kalıp pencereden bu kaosu izledim, ellerimin titremesini durdurmaya çalıştım. Lara, yiyemeyeceğimi bildiği bir kahvaltı tepsisiyle içeri girdi. "Güçlü durman lazım kızım," dedi şefkatle.
"Yapamam Lara," dedim; midem düğüm düğümdü. "Yemek yiyemem, sağlıklı düşünemem; hatta şu an nefes bile alamıyorum."
