DEVRAN
Bodrum katı; karanlığın içinden gelen su damlacıklarının tıkırtısı ve sandalyeye bağlı adamın kesik kesik soluması dışında derin bir sessizliğe gömülmüştü. Gölgelerin arasında durup adamın kendi korkusunda demlenmesini izledim. Beklemek bu işin sanatının yarısıydı; neyle karşılaşacaklarını tam olarak anlamalarını ve o dehşeti iliklerine kadar hissetmelerini sağlamak gerekiyordu.
"Lütfen," diye inledi adam. Kırık burnundan sızan kan çenesinden aşağı süzülüyordu. "Lütfen, ailem var benim..."
"Onun da var." Sesim loş odada bir bıçak gibi keskin ve soğuk bir yankı uyandırdı. Işığa doğru bir adım attığımda gözlerinin dehşetle büyümesini izledim. Güzel; tam olarak bu korkuyu hissetmesi gerekiyordu.
Ceketimi çıkarmış, kollarımı sıvamıştım. İhtiyacım olan son şey pahalı bir takım elbise
