Güne boş bir yatak ve sağır edici bir sessizlikle uyandım.
Elim gayriihtiyari yatağın diğer tarafına uzandı; ama Devran'ın olması gereken yerde sadece soğumuş çarşafları buldum. Yatakta doğrulup perdelerin arasından süzülen sabah ışığına bakarken; banyodan ya da giyinme odasından gelecek ufak bir ses bekledim.
Tık yoktu.
Yine erkenden çıkmıştı.
Göğsüme oturan o hayal kırıklığının ağırlığına teslim olmamaya çalıştım. Onun hayatı buydu—artık bizim hayatımız buydu. Erken sabahlar, geç vakitte dönülen geceler ve Don'un şahsen ilgilenmesini gerektiren işler arasında bitmek bilmeyen bir koşturmaca... Her ne kadar bazen canımı sıksa da, bu ritme alışmaya başlıyordum.
Yorganı üzerimden atıp banyoya geçtim ve her sabahki rutinimi otomatiğe bağlamış bir halde hallettim. Duş, cilt bakımı, gevşek
