Tek kelime etmedi. Bakışlarındaki derinliği görmek, ne benim ne onun konuşmasına yetmemişti.
Sorusuna net bir cevap vermemiştim. Şimdi net bir cevap vermem gerekti. Kulağına yaklaşıp fısıltı bir şekilde “ Çağıl Umman senden korkmuyorum.” ondan korkmuyordum. Ne soyadından ne kendisinden. Yüzüne bakıp gülümsedim.
Anlamsız bakışlarla bana bakarken “ Yoksa korkmalı mıyım?” dedim alaylı bir tonla.
Ciddiyetle yüzüme baktı. “ Benden korkma İzem.” dedi içten bir sesle. Kaşlarımı çattım. Korkmadığımı söylemiştim.
İnanmıyordu bana.
Aramızdaki mesafeyi açıp yanından ayrılıp, onu arkamda bırakırken “ Senden korkmuyorum Çağıl Umman.” gülümseyerek evden ayrıldım.
Ertesi Gün
Aynanın karşısında makyajımı yaparken
" Ciddi ciddi gidiyorsun yani?" Çiçeğimin milyonuncu kez sorduğu soruya başımı
