Adliyeye geldiğimde, Görkem ve Elifi gözlerim aradı. Kendi etrafında gözü yaşlı dolanıp duran Elifi gördüm. Kötüydü iyi olması beklenemezdi zaten.
Görkem yanında onu sakinleştirmek için çaba gösteriyordu. Ne dicektim ben şimdi. Üzgünüm anneni kurtaramadım mı dicektim? Babamı kurtaramadığım gibi.
Gözlerim istemsizce dolarken yanlarına ilerledim. Görkem beni gördüğünde, Elif de baktığı yöne baktı. Kıpkırmızı olmuş gözleri ile yeşil gözlerime baktı. İçinin yangınını buradan görebiliyordum.
“ İzem abla.” dedi gözünden yaş akarken. Ses tonunda bile bana nasıl kırgın olduğu aşikardı. Karşımda durup” Annene bir şey olmayacak dedin. Hani nerede annem?! “ öfkeyle gözlerime baktı. Babam cezaevine girdiğinde bende böyle paramparça olmuştum. Onu en iyi şu an ben anlardım.
“ Elif sakin olur mus
