Ang Mahiwagang Bulungan

Prologue "Isa.." "Dalwa…" "Tatlo.." Kasabay ng aking pagbibilang ay ang paghakbang ko sa bawat baitan ng hagdanan. Ganon pa rin ang paligid, madilim at mahangin dahilan para ang mga dahon ay magsiliparan sa buong paligid. "Apat…" "Lima." "Anim…" Ganon pa rin ang aking ginawa, ngunit sa pagkakataon na ito ay mas lumakas ang hangin. Para bang tinutulak ako ng hangin pababa sa hagdanan, ngunit aking nilalabanan ang bawat hampas ng hangin sa aking katawan. "Pito." "Walo." Binilisan ko na ang aking pagbibilang. "Siyam." "Sampu.." "Labing isa.." "Labing dalwa." Bago ko bigkasin ang huli bilang at bago ko ihakbang ang aking paa sa huling baitan ng hagdanan ay huminga muna ako ng malalim, sapagkat sa aking gagawin ay dito magbabago ang lahat. "Labing tatlo…" sabay hakbang ang aking paa. Lalong lumakas ang hangin at kasabay nito ang isang kulog na nagmula sa langit at ang pag-alog ng lupa dahilan para ang grotto ay masira. Binalot ako ng matinding takot sa pagkakataon na ito. Nakatingin ako sa buong paligid, maigi kong pinagmasdan ang aking kinalalagyan pati ang grottong nasa aking harapan. Isang malalim na hinga ang aking ginawa sabay sindi ng itim na kandila na aking dala. Pinikit ko ang aking mga mata at bigkas ng aking dahilan kaya ako nasa harapan ng grotto. “Sa hilingan na nasa aking harapan, ang aking kahilingan ay pakinggan. Kagustuhan ng aking isipan ay iyong lugdan. Hirap at pagtitiis, naway hindi na maranasan.” Tahimik.. Minulat ko ang aking mga mata at sa pagmulat ko isang anyo ng tao, may malaking tela itong suot mula sa ulo nito hanggang sa paa, tanging babang parte lang ng muka ang naaaninaw ko dito. Kitang kita ko ang isang malademonyong ngiti nito, kitang kita ang tumutulong dugo mula sa labi. Hindi na ako nakaimik nang biglang itarak nito ang isang matilos na bagay sa aking tyan, nagulat ako sa pangyayari at hindi na nakalaban pa, natumba ako gumulo pababa ng hagdan. Ang tangin ko nalang naalala ay ang pagbaba ng taong ito sa hagdan, hanggang sa mabilis akong nawalan ng malay. Chapter 1 “Klay, gumising ka na, magtrabaho ka na sa palengke at wala na aking pera dito!” ang paggigising ng aking tita sa akin sabay nito ang paghagis ng unan sa akin muka dahilan para magising ang aking diwa. “Diba po kakabigay ko lang kahapon ng 500 sa inyo?” pagtatanong ko habang kinukuskos ko ang aking mata. “Ay bakit ba, natalo ako sa sugal kahapon eh!” tugon nito. “Ikaw bata ka maghanap ka na ng pera sa bayan, wala na akong makain dito!” pagsingit ng aking tito. “Mamaya ka na Roberto, inaaya na ako ng mga kumare ko nagsugal sa iskinita oh.” wika ng aking tita. “Gutom na ako!” galit na wika ni tito sabay hagis ng baso sa aking ulo dahilan para magkasugat at dumugo ito. Agad akong umalis ng bahay at nagtungo na sa bayan dahil panigurado na kapag hindi pa ako umalis doon ay hindi lang sugat ang matatangap ko sa kanila. Habang naglalakad ako ay pinupunasan ko ang aking noo, bigla nalang mag tumawag sa akin, si Pier pala. Sya ang aking nilalapitan kapag may problema ako sa bahay, madalas din na sya ang tumutulong sa akin kapag nabubugbog ako sa bahay. “Klay!” sigaw nito habang papalapit sa aking kinatatayuan. Agad ko naming tinago sa aking mga buhok ang sugat na nasa aking noo. “Oh ikaw pala Pier.” wika ko. “Saan ka na naman pupunta? Sa bayan na naman ano? Magtratrabaho? Maghahanap ng pera para sa pabigat mong tito at tita?” sunod sunod na tanong nito. Kilalang kilala na talaga ako ni Pier kahit hindi ko na sabihinpa sa kanya. “Oo.” matipid kong tugon habang tinatago ko pa rin ang sugat sa aking noo. “Ang aga naman, ala sais palang ng umaga ah, magtratrabaho ka na agad.” “Oo” Tila napansin nito ang pagtatago ko sa aking noo. “Ano ba yang ginagawa mo sa noo mo?” tanong nito sabay tanggal ng aking kamay. “Bakit may sugat ka sa iyong nuo? Dahil na naman yan sa tito mo? Bakit ganyan sila sayo eh nakikitira nga lang sila dyan eh sayo naman ang bahay na yan.” Hindi na ako tumugon bagkos ay itungo ko nalang ang sugat. “Sya tara sa bahay, kumain ka muna doon tapos gamutin natin yang sugat mo, agang aga ganyan na agad ang bungad sayo ng araw.” pag-aalok nito. Habang tinatahak naming ang daan papunta sa kanila ay napapatingin ako sa muka ni Pier, maswerte ako sa taong ito dahil sa nanyari sa aking buhay ay hindi nya parin ako nilayuan, tinuring nya pa ako na tunay na kapatid. Ako nga pala si Klay, 16 taong gulang, maagang akong naulila dahil sa isang aksidente na ikinamatay ng aking mga magulang, 10 taon palang ako noong nangyari ang insedente, babago palang akong nagkakamuwang sa mga bagay bagay ay sya pagkawala ng aking mga magulang. Sa pagkawala ni mama at papa doon na pala magbabago ang lahat,wala akong mga kapatid tanging nagiisang anak lang ako. Kaya noong nawala sila wala akong naging karamay kundi ang isang kapatid ni papa, si tito. Sobrang layo ng pagkataon ni tito kay papa,hindi ko nga alam kung totoong magkapatid sila eh. Itong si Pier, malapit na magkaibigan ang mga nanay namin, kaya noong mga sanggol palang kami ay magkaibigan na kami hahaha. Kasama ko sya sa lahat ng bagay, isa sya sa nasandalan ko noong nawala sila mama at papa at lahat ng hirap ko sa kamay ng aking tito at tita ay alam na alam nya. Noong nabubuhay pa sila mama ta papa, hindi naman ganto ang buhay ko since nagiisang anak lang ako lahat ng gusto ko ay bigay agad nila. Puno ng laruan ang kwarto ko dati, tapos hindi ako nakakaranas ng gutom dahil kapag may gusto akong kainin ay niluluto o binibili agad nila mama at papa. Hindi naman malaki ang bahay namin pero sapat na iyon, nagtratrabaho sa finance ang aking mama tapos si papa naman isang visor sa isang kumpanya, kaya ganon nalang ang pagi-spoil nila sa akin. Pero ang lahat ng yun ay nawala, at tita ngayon nabubuhay na ako sa isang bangungot. “Oh Klay, naparito ka?” salubong sa akin ng mama ni Pier. “Ay naku ma, kinawawa na naman yan sa kanila. Tignan mo may sugat sa noo.” “Ha!? Bakit ka may sugat?” “Eh sin oba ng aba ang may gawa dyan ma, di ang kanyang magaling na tito.” “Sya pasok ka, lagyan natin ng gamot yang sugat mo, dito ka na rin kumain.” pagaalok ni tita Jane. Hindi nalalayo ang buhay ni Pier sa akin noon, kumpletong at masayang pamilya, hindi malaki ang bahay pero punong puno ng pagmamahalan. Sa tuwing ako ay nagagawi sa bahay nila labis akong naiingit dahil ganito buhay rin ang aking nararanasan noon, sa tuwing pinagmamasdan ko ang mga mata ni Pier, wala akong nakikitang kalungkutan. Napapansin naman nya ito kaya ang madalas nyang sinasabi ”hindi kita papabayaan.” “Ikaw naman kasi hindi ka pa umaalis dyan sa bahay na yan, puro pasa nalang ang natatangap mo sa kanila eh.” wika ni Pier habang nilalagyan ng alcohol ang bulak. “Sa akin nakapangalan ang bahay diba, pano ako aalis.” tugon ko. “Kahit na, bakit ka mananatili sa bahay na yun kung hindi mo naming natuturing na tahanan. Nagpapakasarap lang mga baboy sa bahay nyo eh.” “Grabe ka naman.” “Anong ako ang grabe, sila ang grabe sayo.” “Aray!” nasasaktan kong wika habang dinadampi nito ang bulak sa aking sugat. “Wala po, masyado kang OA.” “Kumusta kayong dalawa dyan?” wika ni tita habang naghahanda ng umagahan. “Mapanakit po si Pier, tita.” pagsusumbong ko. “Talaga ba ha?” tugon nito sabay diin ng bulak na may alcohol. “ARAY! ANG SAKIT!” sigaw kong wika. “Ano!?” “Kayo talagang mga bata kayo.” natatawang puna ni tita. “Sya lagyan mo na ng bandage yang sugat Pier at tayo’y kakain na.” dagdag pa ni tita. Kahit may pagkaloko itong si Pier sa akin, talagang maalaga ito sakin. Marahan nyang nilagay ang bandage sa aking sugat para hindi ako makaramdam ng sakit. Napansin naman nya ito kaya umakto ito na hahalikan ako sa aking mga labi, agad naman akong umiwas, pag-ikot lang ng mata ang tinugon nito sa akin. “Salamat po tita sa paumagahan.” wika ko. “Aysus, na para bang hindi sya dito lagi kumakain.” mahinang wika ni Pier. “Sya hindi na.” tugon ko sabay aktong aalis sa aking kinauupuan. “Tampo naman agad ang baby ko na yan eh.” paglalambing nito habang pinipigilan ako. “Kayong dalwa tumigil na kayo dyan, naglalaro pa eh” pun ani tita habang dala dala ang kalderong may kanin. Hindi na ako masyadong gumagalaw kapag nasa bahay na ako nila Pier, ewan ko ba sa lalaking ito lagi nalang akong pinagsisilbihan. Ngayon na kakain kami, ayun pinagsandok pa ako ng kanin tapos sya pa ang naglagay ng ulam sa aking plato at talagang yung malaki pang piraso ng ulam ang nilagay sa aking plato. “Ang laki naman nyan Pier.” pabulong kong puna. “May mas malaki pa dyan.” Wika nito sabay nguso sa short nito. Pag-angat lang ng kilay ang tinugon ko sa kanya. Ganon nalang ang pagbibiro sa akin lagi ni Pier, palagi nalang kabastusan, ewan ko ba sa taong ito, kapag dito sa bahay nila ako natutulog, itatanday nalang nito ang kanyang hita sa akin tapos yung alaga nya ramdam na ramdam ko sa aking likuran, tapos igagalaw nyan marahan ang kanyang bewang tapos sasamahan pa nito ng mahigpit na yakap. Ramdam ko na hindi lang kaibigan ang tingin sa akin ni Pier, hindi ko naman sya tinatanong kung bakit sya ganon sa akin, maasikaso, mabait tapos yung pagbibiro pa nito sa akin. Iniintay ko lang siya na umamin pero kapag umamin naman ito sa akin ay tatangapin ko naman ito sapagkat parehas lang kami ng nararamdaman sa isa’t isa. “Kain ka pa Klay.” pagiimbita ni tita noong nakita nito na wala nang laman ang aking plato “Marami pang kanin at ulam.” dagdag pa nito. Agad naman akong sinandukan ni Pier. “Tama na yan Pier.” pagpipigil ko “Busog na ako." Siguro kong wala sila, isa nalang ako buto’t balat na bata sa kanto. “Ma, okay lang ba na samahan ko si Klay sa palengke?” pagpapaalam ni Pier “Wala naman akong pasok ngayon.” “Ikaw, bahala ka, magdala ka nalang ng pamalit syaka bimpo.” Alam rin ni tita na nagtratrabaho ako sa palengke tapos si Pier naman tinutungan ako. Nagtratrabaho kami sa isang pwesto ng mga pangunahing bilihin sa palengke, minsan nagiging kargadong kaming dalwa lao na kapag may deliver pero madalas naman ay kami ang nagbabantay ng pwesto. Tapos kapag binabayaran na kami sa aming araw ay binibigyan ako ni Pier ng kanyang sahod, sinasabi nya lang “wag mo ibigay sa tita at tita mo ah, sayo yan panggastos mo.” Nahihiya pa ako sa kanyan pero talagang pinipilit nito, kapag hindi ko tinatanggap ay sya na ang naglalagay sa aking bag o wallet. “Oh saan ka pupunta?” tanong sa akin ni Pier habang nag-iimis ng pinagkainan. “Sa palengke.” “Mamaya na, busog ka pa oh tapos lalakad ka na agad.” “Ay anong oras na oh, bubuksan na ni madam ang pwesto.” “Ay sus, maya maya na, magmomotor nalang tayo papunta doon para mabilis, magpahinga ka muna.” wika ni Pier. “Pumanhik ka muna sa kwarto, sunod ako” dagdag nito na may kasamang nakakademonyong ngiti. “Gagawa tayong baby.” bulong nitong wika. Sinuntok ko nalang sya sa kanyang braso. “Libog libog.” mahina ko ring wika. 6:30 palang naman ng umaga at 7:00 nagbubukas si madam ng pwesto kaya pumanhik na rin ako sa kwarto ni Pier. May TV sa loob ng kwarto ni Pier kaya binuksan ko ito at nanood ng cartoons, ewan ko bas a tanda kong ito para manood pa rin ng cartoons. Nabanggit sa akin ni Pier na kapag daw mahilig ka pa rin manood ng cartoons kahit matanda ka na, malungkot ang pagkabata mo, puno ng trauma. Naniniwala naman ako sa sabi ni Pier, dahil wala naman akong maganda na memories noong bata pa ako, maaga akong naulila sa aking mga magulag tapos ganon pa ang turing sa akin ng aking mga tito at tita. Hinahayaan lang naman ako ni Pier, nahawa na rin sa akin na manood ng cartoons. “Ayan ka na naman.” natatawang wika nito noong nahuli akong nanonood ng cartoons. “Bakit ba? Edi patayin ang TV.” tugon ko. “Ikaw talaga apakamatampuhin, isang puna lang gaganyan ka na.” “And so?” “Ah and so and so pala ah.” Patakbong lumapit ito sa akin tapos itinumba ako sa higaan. Bigla nalang akong kiniliti nito na walang humpay. Hindi naman ako makawala dahil nakapatung na ito sa akin. “HAHAHAHAHAHA TAMA NA HAHAHAHA.” pagpipigil ko na may klasamang pagpupumiglas. “And so?” “PIER TAMA NA HAHAHAHAHA HINDI NA AKO MAKAHINGA HAHAHA PIERRR HAHA.” “And so?” “ISA PIER PLE- HAHAHA PLEASE AHAHA TA- TAMA NA HAHAHAHA AYOKO NA HAHAHA PIER.” Kita nito na sobrang pula ko na kaya tumigil na ito kaya umalis na sa pagkakapatong sa akin. Hingal na hingal naman ako sa ginawa ni Pier. “Ikaw, papatayin mo naman ako eh.” wika ko habang naghahabol pa rin ng hinga. “Ayaw mo nung mamamatay ka sa tawa, namatay kang masaya.” “Ewan ko sayo.” “Oh baka ayaw mo naman mamatay sa tawa, gusto mo mamatay sa sarap?” wika nito habang nakangiti tapos natataas baba ang kilay. Unti unti itong lumapalit sa akin habang ganon pa rin ang ekspresyon nito. “Isa Pier, umayos ka para kang tanga dyan. Ano pusa lang? laging in heat?” Hindi pa rin ito natinag kaya agad akong tumayo sa aking kinalalagyan tapos tumakbo papuntang pintuan pero agad naman akong napigilan ni Pier, niyapos ako nito sa aking bewang dahilan para hindi ko na nawakan ang door knob. “Isa Pier.” wika ko na may pagpupumiglas Wala akong narinig na tugon sa kanya bagkos ay inihiga nya ako sa kama at muli itong pumatong sa akin, hinawakan ang dalwa kong kamay para hindi na ako makawala at ganon pa rin ang ekspresyon nito. Agad itong sinungaban ang aking leeg na para bang hahalikan. “Pier please.” maamo kung wika ngunit wala pa rin itong talab kay Pier. “Pier.” Sa pagkakataong ito sinamahan ko na ng maamong tinig, mahina ang pagkakabigkas ko dahilan para tumigil si Pier sa ginagawa nya. Nakapatong pa rin ito sa akin at agad akong niyakap, kanina na para bang sinapian ng demonyo ngayon ay para nang isang kawawang tuta. Mahigpit ang pagkakayakap nya sa akin dahilan para maramdaman ko sa aking tyan ang gising niyang alaga sa loob ng kanyang short. Tahimik. “Umalis ka na sa pagkakapatong sa akin, mabigat ka.” pagbabasag ko ng katahimikan. “Ayaw.” wika nito sa pambatang boses nito. “Ayan na naman sya.” “Ehhhh galit ka eh.” “Hindi ako galit, yang alaga mo ang galit.” “Ehh” “Dali na.” sabay kuha ko ng kanyang ulo dahil nakadukdok ito sa akong leeg Tinignan ko ito ng maigi sa mata, sya naman ay hindi makatingin sa akin ng deretso. “Ikaw naman kasi libog libog mo lagi.” Hindi na ito tumugon. Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip ni Pier pero kitang kita ko rin sa mata nito na hindi nya sinasadya ang kanyang ginawa, ang cute lang ni Pier sa ganon posisyon. Sa ganon tagpo ay gusto ko na halikan si Pier pero nauunahan ako na hiya. “Ting” Tunog ng selpon ni Pier, kaya kaming dalawa ay napatingin dito. Dahil na rin sa tagpong yun ay umalis na si Pier sa pagkakapatong sa akin. “Si madam… Nagtext si madam. And sabi sarado daw muna ang shop dahil may pupuntahan daw sila ni sir.” Wika nito habang binabasa ang text sa kanyang selpon. “So pano ba yan, edi buong araw tayo nasa kwarto.” dagdag pa nito. “Ewan ko sayo, kapag wala akong nabigay na pera kila tita, alam mo naman ang natatanggap ko sa kanila diba.” “Yun lang. Pano yan wala kang trabaho ngayon saan ka kukuha ng pera?” “Di ko nga rin alam eh.” nalulungkot kong wika habang may takot at kaba akong nararamdaman sa aking dibdib. Kapag wala akong nabibigay na pera sa aking tito at tita, palo ng dos por dos ang natatangap ko, wala tigil sa pagpalo si tito hangga’t hindi nababali ang kahoy. Wala naming akong magawa dahil nakatali naman ang aking mga kamay, hindi ko magawang tumakbo. Tinakot rin ako ng mga ito na kapag ako ay nagsumbong baka hindi na raw ako sikatan ng araw. Alam ko naman na gagawin nila yun, dahil nung una palang ay wala na akong nararamdaman na pagmamahal mula sa kanila, simula noong dumating sila sa bahay ay pahirap na agad ang pinaranas nila sa akin. Ang tanging nakakaalam lang noon ay si Pier, sinabi nya rin na bakit hindi akon magsumbong, sinabi ko lang din sa kanya na hindi na akong sisikatan ng araw apag nagsumbong ako. Tinitignan ko si Pier at kita ko sa mata nito ang takot kasi alam na baka bukas puro pasa na naman ako. “Maghahanap nalang ako sa bayan ng pwedeng pang-extra ngayong araw.” wika ko. “Gusto mo samahan kita?” “Wag na.” “Sasama pa rin ako, syaka para may panggastos ka na rin.” “Bakit ka pa kasi nagbibigay ng pera ay meron naman ako?” “Hindi ko kasi maatim na makita ka na nauubos lang pera mo para sa tito at tita mo. Pinagpaguran mo rin naman ang pera na yun pero walang natitira sayo.” Wala na akong nasabi sa kanya, napakamaalaga talaga ng kaibigan ko na ito. Ultimo kahit sya na ang nahihirapan kakatulong sa akin ay ginagawa pa rin nya. “Ano, tara na hanap na tayo. Paniguradong madaming nangangailangan ngayon ng tauhan sa bayan dahil umaga.” “Bakit, ayaw mo ba ituloy yung ginagawa mo sa akin kanina?” pang-aakit ko na sakin. Muli uling nasapian ng demonyo itong si Pier nong pagkasabi ko ng linya na yun. “Biro lang!” agad ko naman sabi para hindi na ito matuloy pa sa kanyang binabalak. Aambahan na sana ako, kaya agad akong kumuha ng unan at malakas na inihampas ito sa kanya dahilan para ito ay matumba sa higaan. Agad naman akong tumakbo papunta sa pinto para lumabas at pagkatapos ay isinarado ko agad ang pinto para hindi na makahabol si Pier. “Klaayyy!” narinig ko nalang na sigaw nito sa kanyang kwarto. Nang makawala ako sa kalibugan ni Pier agad akong lumabas ng bahay para magtago. “Klay!?” sigaw nito sa loob ng kanilang bahay. “Huy! anong sinisigaw mo dyan?” narinig ko rin na sigaw ni tita. Biglang bumukas ang pinto at nakita ko si Pier na papalabas. Maigi kong siniksik ang aking katawan sa mga halaman, buti nalang at malago ito dahilan para maitaga ko ang aking sarili. “Klay, nasan ka?” Natatawa ako si ginagawa ni Pier, iniisa isa nya ang mga bagay na pwede ong pagtaguan. “Alam ko nandito ka pa sa bahay, amoy na amoy pa rin kita.” wika nito habang nilalanghap ang hangin na para bang aso. Ewan ko ba sa lalaking ito, mabait naman pero bakit ganon nalang ang libog sa katawan. Nagsimula kasi ang lahat noong nakita nya akong nakahubad, as is walang damit at short sa loob ng kanyang kwarto. Nagulat nalang ako sa pagpasok nito kaya nataranta ako at hindi magkamayaw sa paghahanap ng maitatakip sa katawan. Hindi naman sa pinagyayabang ko, pero may pagkasexy ang aking katawan animo’y katawan ng babae kahit bugbog ako sa trabaho sa palengke yung katawan ko hindi masyadong nagkakaroon ng muscle. Doon ko nakita sa unang pagkakataon na si Pier ay mabaliw, agad nyang sinarhan ang pito at lumapit sa akin, tanging sa katawan ko lang ito nakatingin kahit nakatakip na ako ng kumot. “Ganda pala ng katawan mo.” wika nito habang marahan na inaalis ang kumot na tinatabon ko, “wag ka na mahiya’ ako lang ito, kaibigan mo.” “Huy umayos ka nga Pier.” Pagpipigil ko sa kanyang ginagawa. Hindi pa rin ito nagpatinag at tinuloy pa rin ang kanyang ginagawa, tinulak ko nalang siya dahilan para siya ay mapaupo sa kanyang kama. At simula noon kapag sinusumpong ito ng kalibugan ay nagiibang tao si Pier. “Huli ka!” wika nito nung nakita akong nagtatago sa likod ng mga halaman. Nagulat naman ako kaya napapulot ako ng bato at naibato ko sa kanya. “ARAYY!” wika nito sabay hawak sa kanyang balikat Agad naman akong lumabas sa pinagtataguan ko at lumapit sa kanya. “Sorry, ikaw naman kasi nanggugulat ka alam mo naman na magugulatin ako.” wika ko. “Talaga ba?” “Eh sorry na.” “Ewan ko sayo.” wika nito sabay tayo at pumasok sa loob ng kanilang bahay. Agad ko naman itong sinundan at sinusuyo, iba rin ang tao na ito kong magtapo, daig pa ang babae , daig pa ang babaeng nireregla. “Huy Pier, sorry na.” wika ko habang hinahabol pa rin ito. Wala itong imik, mabilis itong naglalakad alam ko na sa pagkakataong ito ay nagtatampo sa akin si Pier. “Oh napano yan balikat mo?” tanong nalang ni tita noong nakasalubong namin sa sala, hindi nalang tmugon si Pier kaya napatingin nalang si tita sa akin, “napano yan?” mahina nitong wika sa akin. Ngiti nalang ang tinugon ko dito dahil hindi ko naman pwedeng sabihin na ako ang may gawa noon dahil panigurado ay hindi na ako papapuntahin ni tita sa bahay nila. Sinusundan ko pa rin si Pier at tuloy parin ang pagso-sorry dito. “Huy Pier, sorry na hindi ko naman sinasadya eh.” “Ewan ko sayo.” tugon nito sabay sara ng pinto dahilan para ito ay tumama sa aking noo. Mahina naman ang pagkatama sa akin pero napa-aray pa rin ako. Hindi naman na-lock ni Pier ang pinto kaya binuksan ko ito. Nakita ko na nakaupo ito sa kama at tinitignan ang sugat, napatingin ito sa akin sabay irap nalang. “Pier, sorry na.” Tumabi ako sa kanya at akma na hahawakan ko ang kanyang balikat para tignan ang sugat, bigla hinampas nito ang aking kamay. “Aray… Sorry na Pier, akin na lilinisan ko ang sugat.” wika ko sabay kuha ng first aid kit. Nagpaubaya naman ito sa akin kaya hindi ako mahihirapan nilisan ang kanyang sugat. Kumuha ako ng bulak at nilagyan ito ng alcohol. “Wait lang Pier ah, masakit ito.” wika ko sabay dampi ng bulak sa sugat. “Aray” mahina nito sabi habang nakakagat sa ibabang labi nito. Nalinis ko na ang sugat at doon ko nakita ang sugat, malaki nga ang sugat. Makikita ko pa rin sa muka ni Pier ang sakit, nakangiwi ang muka nito dahil sa alcohol. "Sorry na, bati na tayo." maamo kong wika at sinamahan ko na rin ng pagpa-puppy eyes para mas mahabag sa akin. "Sinong hindi makakatiis sayo, oo na bati na tayo." tugon nito. "Bakit mo naman kasi ako binato ng bato, tapos ang laki pa?" dagdag pa nito. "Ginulat mo ako eh." simple kong sabi. "Syaka ikaw naman kasi kung hindi ka lang malibog." "Eh bakit ba, simula nun nabaliw na ako sayo eh." "Ewan ko sayo." Wala pa namang nangyayari sa amin ni Pier, pero sa tingin ko nalalapit na ang oras na yun kasi sobrang libog ng tao na ito baka mamaya hindi na rin ako makahindi at makaanggal dahil syempre lalaki rin ako, gusto ko rin maglabas ng init ng katawan lalong ang type ko lalaki never sa babae. "Okay na yan sugat mo?" pagtatanong ko. "Kapag hindi pa okay kahit ako nalang ang pumunta ng bayan, ano oras na paniguradong lahat na ng tindahan bukas doon at wala na akong maabutan." dagdag ko. "Hindi, okay na ito kaya naman magbuhay sugat lang ito malayo sa bituka." "Sure ka?" "Opo, baka kasi mamaya maghanap ka ng ibang lalaki doon kapag wala ako, ma-type-an mo, tapos magustuhan ka rin so pano naman ako." wika nito na may malungkot na muka. "Ewan ko sa'yo, sure ka okay na yang sugat mo. Tara na punta na tayo ng bayan para makahanap na tayo ng trabaho." "Okay po boss." tugon nito sabay saludo. Natatawa naman ako sa inaktok nito, at yun na nga trabaho na naman para sa mga palamunin sa bahay. Nawa ay meron parang nangangailangan ng tauhan sa bayan para makasiguro ako na may panggastos pa ako at maibigay kila tito at tita.