ชายาไร้รักยอดดวงใจ

10 : กลอุบาย

แสงตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงสู่ทิวเขาทางทิศตะวันตก สาดแสงสีส้มทองทาบทาลงบนหลังคากระเบื้องของจวนอ๋อง กลิ่นหอมยั่วน้ำลายของปลาเก๋าทอดราดพริกลอยอบอวลออกมาจากห้องเครื่อง บ่าวไพร่ต่างพากันสูดดมกลิ่นหอมนั้นด้วยความหิว

มู่หรงเยี่ยนก้าวเท้าลงจากรถม้าด้วยความรู้สึกอ่อนล้าจากการถกเถียงกับขุนนางเฒ่าในสภาขุนนาง ทว่าเมื่อกลิ่นอาหารลอยมาแตะจมูก ความเหนื่อยล้าก็พลันมลายหายไปเกือบครึ่ง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"จิ้งจอกน้อยคงเตรียมอาหารไว้รอแล้วสินะ" เขาพึมพำกับตนเอง ก่อนจะเดินมุ่งหน้าสู่เรือนหลันฮวาด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติ

ภายในห้องโถงรับประทานอาหาร เจียงรุ่ยฉีนั่งรออยู่ที่โต๊ะกลม นางสวมชุดสีเหลืองอ่อนปักลายดอกเบญจมาศดูสะอาดตา เมื่อเห็นสามีเดินเข้ามา นางก็ลุกขึ้นต้อนรับพร้อมรอยยิ้มหวานที่ดูประดิษฐ์ขึ้นเล็กน้อย

"ท่านอ๋องกลับมาแล้วหรือเพคะ อาหารกำลังร้อนได้ที่เลย"

มู่หรงเยี่ยนหรี่ตามองภรรยาอย่างจับผิด ปกตินางจะยิ้มแย้มก็ต่อเมื่อเห็นเงินตำลึงทอง แต่วันนี้กลับยิ้มหวานต้อนรับเขาเช่นนี้ ย่อมต้องมีแผนการบางอย่างซ่อนเร้น

"วันนี้เจ้าดูเอาใจใส่เปิ่นหวางเป็นพิเศษ" เขานั่งลงที่หัวโต๊ะ รับผ้าเช็ดมือจากสาวใช้ "คงมิใช่ว่าทำแจกันใบโปรดของเปิ่นหวางแตก หรือแอบเอาสมบัติชิ้นไหนไปขายอีกกระมัง"

"ท่านอ๋องก็ตรัสเกินไป" เจียงรุ่ยฉีคีบเนื้อปลาขาววางลงในถ้วยของเขา "หม่อมฉันเพียงแต่เห็นว่าท่านอ๋องทำงานหนักเพื่อบ้านเมือง ภรรยาที่ดีก็ควรปรนนิบัติสามีให้หายเหนื่อยมิใช่หรือเพคะ"

มู่หรงเยี่ยนคีบปลาเข้าปาก รสชาติเผ็ดร้อนกลมกล่อมของพริกผสมผสานกับความสดหวานของเนื้อปลาทำให้เขารู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก เขาเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะวางตะเกียบลงแล้วจ้องหน้านางตรงๆ

"ว่ามาเถิด เจ้าต้องการอะไร"

เจียงรุ่ยฉีเห็นว่าปิดบังไปก็เท่านั้น นางจึงวางตะเกียบลงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

"ท่านอ๋องทรงปรีชาสามารถยิ่งนัก หม่อมฉันปิดบังอะไรมิได้เลย" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย "เรื่องมีอยู่ว่า วัตถุดิบยางไม้สำหรับทำพื้นรองเท้าทหารกำลังขาดตลาดเพคะ พวกพ่อค้าคนกลางในตลาดมืดสมรู้ร่วมคิดกันกักตุนสินค้า เพื่อโก่งราคาขายให้สูงขึ้นสามเท่าตัว"

"สามเท่า" มู่หรงเยี่ยนขมวดคิ้ว "พวกมันกล้าหากินบนหลังทหารเชียวรึ"

"เพคะ หากเรายอมซื้อในราคานี้ งบประมาณที่ท่านอ๋องให้มาจะไม่พอจ่าย และหม่อมฉันก็จะขาดทุนย่อยยับ แต่หากไม่ซื้อ งานก็จะเสร็จไม่ทันกำหนด" นางสบตาเขาด้วยแววตาเว้าวอน "หม่อมฉันจึงอยากขอแรงท่านอ๋อง... ช่วยเล่นละครตบตาพวกเขาสักฉากเพคะ"

"เล่นละครรึ" มู่หรงเยี่ยนเลิกคิ้วสนใจ "เจ้ามีแผนการอย่างไร"

เจียงรุ่ยฉีกระซิบแผนการอันแยบยลให้เขาฟัง มู่หรงเยี่ยนฟังแล้วก็อดทึ่งในความเจ้าเล่ห์เพทุบายของนางมิได้ แผนการนี้เรียกว่า 'ยืมดาบฆ่าคน' โดยแท้

"ร้ายกาจ" เขาเอ่ยชม "เจ้านี่มันจิ้งจอกพันปีกลับชาติมาเกิดชัดๆ"

"แล้วท่านอ๋องจะช่วยหม่อมฉันหรือไม่เพคะ"

มู่หรงเยี่ยนยกยิ้มมุมปาก เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ "ช่วยก็ได้ แต่เปิ่นหวางไม่ได้ทำให้เปล่า ๆ นะ"

"ท่านอ๋องต้องการสิ่งใดเพคะ ส่วนแบ่งเพิ่มหรือ"

"เงินทองเปิ่นหวางมีเยอะแล้ว" เขาใช้สายตามองไปทั่วใบหน้างดงามของนาง "เปิ่นหวางต้องการ... คืนนี้เจ้าต้องนวดไหล่ให้เปิ่นหวางจนกว่าเปิ่นหวางจะหลับ และห้ามบ่นว่าเมื่อยเด็ดขาด"

เจียงรุ่ยฉีถอนหายใจด้วยความโล่งอก นึกว่าเขาจะขออะไรที่เปลืองเนื้อเปลืองตัวมากกว่านั้น "ตกลงเพคะ แค่นวดไหล่ สบายมาก"

เช้าวันรุ่งขึ้น ณ โรงน้ำชา

โรงน้ำชาแห่งนี้เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าพ่อค้าวานิชรายใหญ่ในเมืองหลวง เสียงพูดคุยจอแจดังเซ็งแซ่ หัวข้อสนทนาหนีไม่พ้นเรื่องสงครามการค้าและกำไรขาดทุน

ที่โต๊ะมุมหนึ่ง พ่อค้าอ้วนพุงพลุ้ยกำลังหัวเราะร่ากับพรรคพวก "ฮ่าๆๆ ข้าได้ข่าวว่าโรงช่างสกุลเจียงกำลังวิ่งวุ่นหายางไม้กันให้ควั่ก อีกไม่กี่วันพวกมันต้องยอมคลานเข่ามาขอซื้อยางไม้จากข้าในราคาแพงแน่"

"ท่านประมุขหลิวช่างมองการณ์ไกล" พ่อค้าอีกคนยกยอปอปั้น "กองทัพเยี่ยนอ๋องต้องการรองเท้าด่วน อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีทางเลือก"

ทันใดนั้น บรรยากาศในร้านก็เงียบลงเมื่อร่างสูงสง่าของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในร้าน พร้อมด้วยองครักษ์หน้าดุและสตรีโฉมงามที่เดินก้มหน้าตามหลังมา

"ท่านอ๋องเยี่ยน"

เหล่าพ่อค้ารีบลุกขึ้นคารวะด้วยความตื่นตระหนก มู่หรงเยี่ยนทำเพียงปรายตามองแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางร้านอย่างถือดี ฉางคงตะโกนสั่งเจ้าของร้าน

"เอาน้ำชาที่ดีที่สุดมา แล้วกันคนออกไปให้หมด ท่านอ๋องต้องการความเป็นส่วนตัวในการเจรจาการค้า"

เจียงรุ่ยฉีที่สวมบทบาทพ่อค้าตกยาก นั่งลงฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าวิตกกังวล

"ทะ... ท่านอ๋องเพคะ เรื่องยางไม้ที่ขาดตลาด..." นางเริ่มบทสนทนาเสียงดังพอให้โต๊ะข้างๆ ได้ยิน

"พอที" มู่หรงเยี่ยนตบโต๊ะเสียงดังปัง ทำเอาสะดุ้งกันทั้งร้าน "เปิ่นหวางบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าไม่ต้องการยางไม้ห่วยๆ พวกนั้นอีก ยางไม้จากภาคกลางมันเปราะง่าย ยามเจอความหนาวเย็นทางเหนือก็แตกหักเสียหาย ทหารของเปิ่นหวางเดินเท้าเปล่ายังดีเสียกว่าใส่รองเท้าขยะพรรค์นั้น"

"แต่ว่าท่านอ๋องเพคะ..." เจียงรุ่ยฉีบีบน้ำตา "หากไม่ใช้ยางไม้ แล้วจะใช้อะไรทำพื้นรองเท้าเล่าเพคะ โรงช่างของหม่อมฉันเตรียมการผลิตไว้หมดแล้ว"

"เปลี่ยนไปใช้หนังวัวตากแห้งอัดแข็งแทน" มู่หรงเยี่ยนประกาศกร้าว "เปิ่นหวางเพิ่งได้ข่าวจากพ่อค้าต่างแดนว่า หนังวัวตากแห้งผสมยางสนชนิดพิเศษมีความทนทานกว่ายางไม้ทั่วไปถึงสิบเท่า เปิ่นหวางจะยกเลิกคำสั่งซื้อเดิมทั้งหมด แล้วสั่งทำใหม่ด้วยสูตรนี้"

"ยกเลิกหรือเพคะ" เจียงรุ่ยฉีร้องเสียงหลง "ท่านอ๋องทำเช่นนี้มิได้นะเพคะ หากยกเลิกตอนนี้ ยางไม้ที่หม่อมฉันสั่งจองไว้ก็จะกลายเป็นของไร้ค่า หม่อมฉันจะเอาไปขายใครได้"

"เรื่องของเจ้า" มู่หรงเยี่ยนตอบอย่างเย็นชา "เปิ่นหวางให้เวลาเจ้าสามวัน ไปหาหนังวัวมาให้ได้ หากทำไม่ได้ เปิ่นหวางจะไปจ้างสกุลอื่นทำแทน ส่วนยางไม้เน่าๆ พวกนั้น เจ้าก็เอาไปเผาทิ้งเสียเถอะ ไม่มีใครเขาใช้กันแล้ว"

กล่าวจบ มู่หรงเยี่ยนก็ลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อเดินออกจากร้านไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เจียงรุ่ยฉีนั่งฟูมฟายอยู่กลางร้าน ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่าพ่อค้า

ทันทีที่ท่านอ๋องคล้อยหลัง ความโกลาหลก็บังเกิดขึ้น

"แย่แล้ว ท่านอ๋องยกเลิกการใช้ยางไม้แล้ว"

"ยางไม้ใช้การไม่ได้แล้วรึ ข้ากักตุนไว้ตั้งพันกระสอบ"

"ขาย เร็วเข้า รีบขายออกไปก่อนที่มันจะกลายเป็นขยะ"

พ่อค้าอ้วนแซ่หลิวที่เคยหัวเราะร่าเมื่อครู่ บัดนี้หน้าซีดเผือดเหงื่อท่วมตัว เขารีบตะโกนเรียกบ่าวรับใช้ "ไป ไปบอกหน้าร้าน ลดราคายางไม้ลงครึ่งหนึ่ง... ไม่สิ ลดลงเหลือแค่สองส่วน ใครมาซื้อขายให้หมด ขายให้เกลี้ยง"

ภายในเวลาไม่ถึงชั่วยาม ข่าวลือเรื่องกองทัพยกเลิกการใช้ยางไม้ก็แพร่สะพัดไปทั่วตลาด ราคายางไม้ที่เคยพุ่งสูงเสียดฟ้า ร่วงกราวรูดลงมาต่ำติดดิน พ่อค้าต่างพากันเทขายหนีตายกันจ้าละหวั่น

ยามบ่าย ณ โรงช่างสกุลเจียง

เจียงรุ่ยฉีนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ มองดูบ่าวไพร่ที่กำลังขนยางไม้คุณภาพดีเข้ามาเก็บในโกดัง ยางไม้เหล่านี้คือนางให้คนไปกว้านซื้อมาจากพ่อค้าที่ตื่นตระหนกในราคาถูกแสนถูก

"พระชายาปรีชายิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าช่างกล่าวยกย่องด้วยความเลื่อมใส "ด้วยราคานี้ ต้นทุนการผลิตรองเท้าลดลงไปกว่าครึ่ง เราจะมีกำไรมหาศาล"

"กำไรส่วนนี้ ข้าจะนำไปซื้อหนังนิ่มมาบุภายในรองเท้าเพิ่ม" เจียงรุ่ยฉีสั่งการ "ถึงเราจะซื้อมาถูก แต่คุณภาพงานต้องดีที่สุด ข้าไม่ต้องการให้ท่านอ๋องเสียหน้า เข้าใจหรือไม่"

"พ่ะย่ะค่ะ"

เจียงรุ่ยฉียิ้มกว้าง นางไม่เพียงแต่แก้ปัญหาวัตถุดิบขาดแคลนได้ แต่ยังได้กำไรส่วนต่างมาพัฒนาสินค้า และที่สำคัญ... นางได้สั่งสอนพวกพ่อค้าหน้าเลือดให้รู้สำนึกว่า อย่าได้ริอาจมาเล่นกับคนของจวนเยี่ยนอ๋อง

ตกดึก คืนนั้น

ภายในห้องนอนเรือนหลันฮวา มู่หรงเยี่ยนนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่มีกล้ามเนื้อแน่นตึง เจียงรุ่ยฉีนั่งซ้อนหลังเขา ลงมือนวดคลึงที่ไหล่และต้นคอให้อย่างตั้งใจ

"แรงอีกนิด" มู่หรงเยี่ยนสั่งเสียงอู้อี้ "ตรงนั้นแหละ เส้นตึงชะมัด"

"ท่านอ๋องทำงานหนักเกินไปแล้วเพคะ" เจียงรุ่ยฉีออกแรงกดนิ้วโป้งลงบนจุดที่ตึงเครียด "วันหลังต้องหาเวลาพักผ่อนบ้างนะเพคะ"

"ก็เพราะใครเล่าที่ใช้เปิ่นหวางไปเล่นละครตบตาชาวบ้าน" เขาบ่นแต่ในน้ำเสียงเจือแววขบขัน "วันนี้เจ้าคงกวาดกำไรไปมากล่ะสิ"

"พอสมควรเพคะ" เจียงรุ่ยฉียอมรับ "แต่หม่อมฉันสัญญาว่าจะทำรองเท้าที่ดีที่สุดให้ทหารของท่านอ๋อง"

มู่หรงเยี่ยนพลิกตัวกลับมานอนหงาย จ้องมองใบหน้าหวานหยดของภรรยาในระยะประชิด

"รุ่ยฉี"

"เพคะ"

"เจ้าฉลาดมาก ฉลาดจนเปิ่นหวางกลัวว่าวันหนึ่งเจ้าจะขายเปิ่นหวางกิน"

เจียงรุ่ยฉีหัวเราะร่า "ท่านอ๋องประเมินค่าตัวเองต่ำไปแล้วเพคะ ท่านอ๋องเป็นสินทรัพย์ที่ล้ำค่าที่สุดของหม่อมฉัน หม่อมฉันไม่มีวันขายท่านกินเด็ดขาด มีแต่จะเก็บรักษาไว้เก็งกำไร... เอ่อ ไว้เทิดทูนเพคะ"

มู่หรงเยี่ยนส่ายหน้าด้วยความระอาปนเอ็นดู เขายื่นมือออกไปดึงรวบร่างบางให้ลงมานอนซบบนอกกว้าง

"พอแล้ว เลิกนวดได้แล้ว เปิ่นหวางจะนอน"

"แต่ยังไม่ครบเวลาที่ตกลงกันไว้นะเพคะ" นางท้วง

"เปิ่นหวางเปลี่ยนใจแล้ว" เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น กลิ่นหอมของนางทำให้เขาผ่อนคลายยิ่งกว่าการนวดใดๆ "เปลี่ยนจากนวด เป็นหมอนข้างเหมือนเมื่อคืนก็แล้วกัน"

เจียงรุ่ยฉีอมยิ้ม ซุกหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของเขา "ท่านอ๋องนี่เอาแต่ใจจริงๆ"

"เปิ่นหวางเป็นอ๋อง ย่อมทำอะไรก็ได้" เขาตอบอย่างถือดี ก่อนจะกดจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มของนาง

"ฝันดีนะเพคะท่านอ๋อง"