Prologue
343 Words
Mahiyain, medyo masungit, moody, random ang ugaling meron ako. Mga kaibigan? Wala ako niyan dahil walang gustong magtangkang lumapit sa isang katulad ko, meron mang lalapit ay diko kinakausap.
Istatwang buhay kung tawagin ang isang gaya ko. Mabuti na din to, ayoko din namang may gumambala pa sakin. Na sanay na siguro ako sa ganitong situwasyon. Pag gising sa umaga, babangon, aayusin ang kama, maghihilamos, kakain at maliligo. Papasok sa school, uupo, makikinig at uwi na kaagad. Wala ng gala gala wala din naman akong kasama.
Dalawa lang kami ni manag lulu ang nakatira sa bahay na to. Ang ate ko nasa Amerika nakatira matapos makapagasawa, si mommy at daddy naman ay laging nasa out of town dahil sa business. Minsan pinapapunta ko na lamang ang anak ni manag dito sa bahay dahil di niya ako maaasahang magkausap kami. Kung ano ako sa bahay ay ganun din ako sa school. Kung tutuusin mas nagiging magulang pa sakin si manang lulu kesa sa parents ko, pero kahit ganun parang nalimutan ko na ang tinatawag nating interaksyon. Ayoko ng may kausap.
Biglang nagbago ang katauhan ko dahil sa isang trahedyang naganap sa buhay ko. Hindi ko din maalala ang lahat pagkagising ko, mayroong parang kulang sa katauhan ko na hanggang ngayon diko padin malaman kung ano. Wala daw alam sina mommy pati si manang nalaman nalang daw nila na isinugod ako sa ospital wala ding may alam kung anong nangyare. Mayroon daw akong kasama sa trahedyang yun ngunit di rin nila alm kung sino. Wala na din akong interes na malaman at dahil dun diko na ibinalik at tuluyan ko ng kinalimutan ang tunay na ako. Hindi ako ganto 2 years ago, hindi niyo lubos maiisip na ang mahiyaain at tahimik ngayon ay isang Journalist at Leader sa TV Broadcasting na dapat ay mabunganga at hindi mahiyain. Pilit akong pinapasali ng mga guro ko ngunit isa lamang sagot ko, "Sorry ma'am, kinakalimutan ko na po kung ano ako simula po sa ngayon" at tuluyan na akong lumisan sa Teacher's Office at sinumulan at namuhay sa panibagong Leah Shai.
- Writer
