Hayat zalim olduğu kadar da acımasızdı da .Yoruluyordum herkes gibi benden hayatın yoğun temposundan dolayı yoruluyorum.Dayanacak gücüm kalmıyordu kimi zmana ama hiç bir zman pes etmiyor sürekli mücadeleye devam ediyordum.
Zaten olması gereken de o değil miydi?Ne olursa olsun ne yaşanırsa yaşansın mücadeleye devam etmek kaldığımız yerden soluksuz yaşamak gerekiyordu.Ve en önemlisi hayatımıza birini sokmak gerekiyordu.Seveceğimiz ve ömrümüzü onunla geçrireceğimizden emin olduğumuz birisini sokmak gerekiyordu.
Zamna bizden insanalrı alıp götürdüğü gibi yaşımızıda alıp götürüyordu ve her giden yaş ömrümüzden eksilen bir yıl oluyordu.Hayta zordu am aunu kolay kılmak kesinlikle bizim elimizdeydi.Bir bakmışız karanlıklar içinde hapsolduğumuz hayatımızda her yer aydınlık oluveriridi.
Yeter ki
