Annemi karşıma almış derin bir konuşma için kendimk hazırlıyordum.Yapabilirdim.Yapabilirdim.Yapabilirdim.Yapabilirdim.Yapabilirdim.Yapabilirdim.
-Suheyla konusmayacaksan bırak beni,bir sürü isim var.
Annemin sesiyle motivasyonum yarıda kesilmişti.Onu ellerimle durdurdum.Yaninda kalkıp karşısında ki küçük sehpaya oturdum.Ne kadar doğru bir hareketti bilmiyordum.
-Anne
Bu kadar.Susmustum.Cok utanıyordum.
-Suheyla gidiyorum ben.
Gozlerimi sikica yumdum.Derin bir nefes aldım.Yapabilirsin Süheyla!Gözlerimi açtığımda bana şaşkın şaşkın bakan annemle bir an şüpheye düştüm.Soylemis mıydım yoksa?Ne yazık ki hayır!
-Anne ben Osmanla görüşüyorum.
dedim ve sustum.Gozlerim annemdeydi.Utansam da her harektinj girmek zorundaydım.Once idrak edememisti.Sonra söylediklerimi sindirmis olmalı ki gözle
