DALA-DALA ko pa rin sa aking isip ang lahat ng nangyari sa hospital kahapon at kagabi. Umalis ako sa hospital ng payapa, as in payapa dahil hindi ako nagsasalita. Halos sabay kaming umalis ni Daddy Ninong dahil sabay kami sa elevator at parking pumunta.
Hindi ko alam kung ganito ang nararamdaman ko. Dapat nakikinig ako sa sinabi ni Nanay Conching maging sa sinasabi ng isip ko, pero ang puso ko patuloy pa rin na humahanga sa lalaking bawal na naman hangaan ng lubos.
Gabi kakaiba ang panaginip ko, naalala ko pa ang ibang detalye tungkol doon. Isa raw akong prinsesa na naiwan sa malungkot sa aking kaharian. May sumpa na iniatang sa akin ang isang bruha. Na lahat ng nasa paligid ko ay lalayuan at iiwan ako dahil kamatayan ang magiging hantungan nila kapag pinili nilang makasama ang tulad ko.
