Güneş tepenin ardından yükselirken, tozlu patika daraldı; iki yanını dikenli çalılar ve alçak kayalıklar çevreledi. Yol, sessizdi; ama sessizliğin içindeki o uğultu, Ela’nın kalbini sıkıştırıyordu.
Baran en önde yürüyordu; bakışları keskin, nefesi ölçülüydü. Ela, adımlarını onunla eş tutmaya çalışıyor; Baran’ın omuz başına her baktığında biraz daha güç buluyordu.
Birden, taşların arasından tedirgin edici bir çıtırtı duyuldu. Baran bir an durdu, başını hafifçe geriye çevirdi; Ela’ya bakışı, “Hazır ol” diyen sessiz bir komuttu.
---
O an, yolun kenarından, yüzleri örtülü iki silahlı adam fırladı. Silahlarının namlusu, güneşte kısa bir an parladı; sonra gölgelerin içine saklandı.
Ela’nın kalbi göğsünde öyle sert çarptı ki nefesi kesildi. Ama bu kez kaçmadı; dizlerinin titrediğini hissetse
