Gecenin serinliği yerini sabahın ince ayazına bırakırken, taşların üstünde yürüyen ayak sesleri yankılanıyordu. Gökyüzünde hafif bir bulut örtüsü; güneş, bulutların arasından çekingen bir ışıkla düşüyordu yola.
Ela, sırt çantasını biraz daha omuzuna çekti; alnına düşen bir tutam saçı geriye itti. Baran, yanında sessizce yürüyordu. Gözleri yola baksa da, aklı belli ki başka bir yerdeydi; dudaklarının kenarında derin, düşünceli bir çizgi…
Bir süre sessiz yürüdüler. Yolda taşlar, toz ve arada bir rüzgârın savurduğu kuru yapraklar… Ama bu sessizlik, ikisini de rahatsız etmiyordu; tam aksine, bir yere aitmiş gibi hissettiriyordu.
---
Baran bir noktada durdu; Ela da adımlarını yavaşlattı. Bir an, nefes bile almadan bakıştılar.
Baran’ın sesi kısık, ama her kelimesi ağırdı:
“Ela…”
Ela, gözl
